Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Geweldig sporty weeke… | Home | Zwemmen, weer een hik… »

Letterlijk en figuurlijk adembenemend

Zondag 27 juli 2014 @ 11:22 We zijn een paar dagen aan het lopen geweest in Cirque du Mafate. Deze Cirque is degene waar geen auto’s komen en je alleen lopend in en doorheen kunt. Het was een tocht die letterlijk en figuurlijk adembenemend was, het was onbeschrijflijk mooi, maar op sommige momenten ook zwaar!

Dinsdag vertrokken we met de bus via St. Louis naar Cilaos. Het was een prachtige dag, straalblauwe lucht. Maar omhoog kronkelend met de bus naar Cilaos trok het steeds verder dicht en ja hoor, in Cilaos goot het van de regen. Wat gegeten, wat gedronken, wat tussen de buien door gelopen en op tijd naar de gite, onze overnachtingsplek. Naast hotels, hebben ze het hier over Gites, hutjes en soort van pensions. Onze gite in Cilaos was prima! Eetgelegenheden zijn er genoeg in Cilaos zelf, dus ’s avonds chinees gegeten en wat er over was, heb ik meegenomen voor lunch de volgende dag.

Woensdag hadden we de bus van 7.30 uur naar het startpunt van onze tocht (op 1260m), via Col du Taibit (een bergpas op 2090m) en dan weer zakkend naar Marla (op 1620m), zo’n 7 km in totaal. Inmiddels was het weer opgeklaard en kwam de zon langzaam boven de bergen uit. Het was een aardige klim omhoog. Prachtig in de bossen, lopend van boomstronk naar rotsblok, met gigantische uitzichten Cirque du Cilaos in.


Halverwege de klim kwamen we op Plaine des Fraises, aardbeienvlakte. En inderdaad, heel veel aardbeienplantjes, met af een toe een minuscuul aardbeitje. Boven liepen we een bergkam over waarbij je aan de ene kant Cirque du Cilaos kon zien en aan de andere kant al Mafate in keek. Enorm mooi!! Her en der staan er Mariabeeldjes en kruisjes verspreid over de tocht. Ter aanbidding en ter herinnering.

In Mafate zagen we de wolken al langzaam de bergen over komen rollen en het ‘dal’ in zakken. Wij zakten ook naar beneden met de afdaling. Ik weet niet wat vervelender is. Het klimmen is zwaar, maar als het niet gelijkmatig naar beneden lopen is, is de afdaling ook zwaar. ;-)


Rond 12 uur, met zicht op het ‘dorpje’ Marla, hebben we geluncht. Etienne een stokbroodje met salami en ik mijn rijst met zoet/zure groenten van de avond ervoor. Een dik half uurtje later liepen we Marla in. Een grappig dorpje. De huisjes liggen verspreid in het dal. Alsof iemand een handjevol naar beneden heeft gegooid en dat is zo uitgewaaierd. Leuk gezicht! En Marla heeft een ‘bar’, waar we lekker koffie en thee konden drinken en nog wat frietjes eten. Inmiddels was het koud en enorm vochtig van de wolken, het was kil en guur en je merkt dat je aardig wat energie verbruikt hebt. Nog even langs ‘het winkeltje’ voor brood voor morgen en wat fruit en daarna op zoek naar onze slaapplek. Toen we rond 2 uur in onze gite, Yolande Horeau, aankwamen, kwam de regen met bakken uit de hemel. We waren op tijd ‘binnen’!


In deze gite hadden we ook een eigen kamer, een hokje met twee bedjes, een nachtkastje en een kapstok. Precies genoeg. De douche (koud) en wc’s waren in een ander gebouw. Kachel, dat kennen ze hier niet. Dus alles aan voor het diner in een zaal bij de woning van Yolande. De gite zat vol, 24 personen en er waren nog wat mensen extra met het eten. Het was een gezellige drukte. Wij zaten bij een gezin uit Le Port, hier in Reunion, aan tafel. Een gezellige familie die redelijk Engels sprak en de schoondochter zelfs Engelse lerares was. Het eten was super!! Voorgerecht was een heerlijke salade, toen rijst met curry en lentils en voor mij wat vis en voor de andere een enorme schaal met vlees! Hert. In de Cirque zie je ook veel herten staan, die gefokt worden voor het vlees. Er werd door iedereen flink gebuffeld en enorm gelachen toen Etienne de opmerking maakte dat Bami dus op het menu staat hier. Het dessert was een chocolade-koffie-cake en voor mij wat fruit. Super maal, met heerlijke huis-rum.

Om 7 uur was het ontbijt en daarna gingen we weer snel op weg. Het tweede gedeelte van onze etappe, via Trois Roche naar Roche Plate. Het langste stuk, zo’n 10 km, van Marla (op 1620m) naar Roche Plate (op zo’n 1100m). Dan lijkt het alsof we alleen maar hoeven te dalen, maar helaas. Je moet verschillende bergkammen over, zoals alle drie de dagen en dus is het toch wat dalen en klimmen. Hier begonnen met een daling naar de bedding van de rivier. Door de regen van gisteren was het af en toe wat glad en extra opletten. Je klimt en klautert over paadjes en rotsen, die er vaak natuurlijk liggen. Door een rotslawine of uitgesleten. Af en toe hebben ze wat planken geslagen om treden te maken, maar dat is soms nog zwaarder omdat die treden vaak net zo hoog zijn als mijn knieeen.


We hoefden geen natte voeten te halen en konden van rots naar rots springen als we de rivier moesten oversteken. Het was er prachtig!! Dit is toch een landschap, zo in een canyon lopen langs een snelstromende rivier met prachtige rotsen, wat ik erg mooi vind. En dan wordt het langzamer wat meer begroeid en ligt er in het midden van de rivier een soort van oase met naaldbomen! Heel bijzonder, en wat ons zeker aan Oostenrijk enzo deed denken. De rand van de rivier was ook begroeid en het wemelde er van de kikkers. Een prachtige waterval maakte het geheel af. Adembenemend!!!!


Vanaf daar ging het omhoog, een klein stukje verder naar Trois Roches, drie rotsen. Daar konden we koffie en thee drinken en van het uitzicht genieten. Inmiddels was de zon in de canyon en stond tegen de wand waar wij omhoog moesten. Dat is slopend. Het is ’s nachts en op hoogte koud, maar als de zon zo brand waar jij omhoog moet, dan wordt het warm!! Het klimmen is ook niet zoals een trap oplopen of een schuin lopend paadje. Het is echt klimmen met stappen die net een paar centimeter hoog zijn, tot stappen boven kniehoogte. En die laatste zijn ook echte killers. Het was dus best zwaar, maar de uitzichten maken veel goed!


Verschillende vegetatie, verschillende mooie bloemen die zich toch nog zo hoog weten staande te houden en verschillende uitzichten. Gewoon genieten! En helemaal als je dan weer huisjes voor je ziet opdoemen, Roche Plate! Zoals de naam al zegt, een platte rots, met daarop weer wat huisjes uitgestrooid. Het leek niet ver meer, maar toch moesten we nog wat aardig afdalen. Het was zo’n drie uur toen we bij onze gite, Chez Juliette, aankwamen. Hier hadden we een slaapzaal samen met een Franse familie. Er waren nog 6 studenten en dat was het groepje voor deze dag. De gite had prachtige uitzichten de cirque in en het weer bleef mooi!! Toch is het koud op hoogte (zo’n 10 graden maar) en de (warme!!!) douche was dan ook heerlijk!

Het eten was gezellig aan een enorme lange tafel. Hetzelfde ritueel, lekkere salade, rijst met curry, vlees met chouchou en voor mij extra groentes, lekkere rum en een cake (en papaya) als dessert. Erg lekker en ook weer erg gezellig. We lagen vroeg onder de, letterlijke, wol, drie dekens en vielen al snel als een blok in slaap. De volgende ochtend liet weer duidelijk zien, dat de gasten de enige zijn die het koud hebben, want terwijl Juliette de tafel aan het dekken was, zette ze al de deuren en ramen wagenwijd open! Na een snel ontbijt gingen we weer vroeg op pad, naar Maido, een stuk dat bekend staat als zwaar en de hoogste ranking heeft in de boeken.


Meteen achter de gite stonden de bordjes al en meteen begon het stijgen, van Roche Plate, op 1100 meter, naar Grand Bord op 2040 meter, totaal zo’n 8 km. En ook hier weer, klimmen van groot rotsblok naar klein blok, van enorme ‘traptrede’ naar boomstronk. Maar het was weer schitterend! Af en toe was er een heel smal riggeltje waar je over liep en onder je ging de berghelling terug en steil naar beneden. Op sommige plekken hadden ze touwen gespannen en soms zelfs met beton een stukje ‘gegoten’, maar daar was het net het minst erge. Haha.

We liepen ook over een hele smalle bergkam, met rechts en links een enorm uitzicht. Genieten en genieten! En voor het contrast…. er kwamen ons verschillende mensen (mannen en vrouwen, oud en jong) voorbij naar beneden. Rennend. Alleen in kort broekje, rugzakje vol met water en rennen naar beneden. Ai. En een uurtje later, kwamen ze weer voorbij, rennend omhoog. Ai. Dat was wel grappig, wij maar ploeterend omhoog! Er is hier elk jaar een race, Grand Raid, rennend door de bergen, zo’n 90 km en 180 km. Gekkenwerk als je het mij vraagt, maar ik kan de sport er ook wel van in zien.


Nou rennend, deden wij het zeker niet, maar we waren toch om 12 uur al boven. Het eerste stuk was met de zon op onze rug, die ons verwarmde, tot kookpunten. Maar het laatste stuk was in de wolken, het was toen koud, kil en nat. Jammer, want het uitzicht moet hier ook prachtig zijn, wij zagen alleen mist. En tja, als je het dan toch sneller hebt gedaan dan verwacht, dan is het lang wachten op de bus. Drie bussen komen hier, om 7.10 uur, 15.05 uur en 17.20 uur. In het ‘bushokje’ konden we droog en uit de wind staan, maar de koud trekt door in je botten. Niet goed voor je spiertjes en zeker niet voor mijn verkoudheid, die de laatste dagen (mede door de kou) toch doorzette.

We waren dan ook blij dat de bus er was en ons naar St. Paul bracht. Daar was het meteen weer alles uit doen, want het was warm! Via twee toeristische stopbussen langs de kust kwamen we om half 7 in St. Pierre aan. We hadden niet veel zin om uit eten te gaan, maar koken zag ik ook niet zitten, dus even langs ‘onze’ Chinees. Heerlijk eten meegenomen en opgesmuld aan boord. Moe, maar ook weer hyper lagen we vroeg in bed. Wow, wat een gave dagen!!

Meer foto's van de hike staan in het foto-album: Reunion - Hike to Cirque du Mafate.

geen reacties



  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om spam te voorkomen, willen we je vragen deze vraag te beantwoorden. / To prevent automated commentspam we require you to answer this silly question

 



Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.