Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« Rivier leven | Home | Een avontuur mag span… »

Gambiaans dorpsleven

Vrijdag 12 november 2010 @ 00:03 Gisterenavond lagen we al rond acht uur in bed. Zo vroeg? Ja, zo vroeg. Het was niet normaal met de beestjes en die kleine die door de klamboe heen kwamen waren echt met immens veel. We hebben het eten in het donker, binnen op de bank opgegeten en zijn toen maar gaan slapen. We hebben een goede geimpregneerde klamboe, maar waarschijnlijk dat die kleine vliegjes juist bewusteloos raken door dat geimpregneerde, dan door de klamboe heen vallen en beneden in de kuip weer bij komen en ons gaan plagen. Ik was na het koken nat van het zweet en dan blijven ze helemaal zo lekker plakken op je huid. Vanochtend is Etienne bijna een uur bezig geweest om het dek en de kuip weer beestvrij te maken. Want zodra het licht wordt, is alles weer verdwenen of ligt dood op het dek. Toen we het anker op wilden gaan halen kwamen we voor een minder leuke verrassing te staan….de ankerlier werkte niet. Geen beweging in te krijgen! Altijd als je natuurlijk net 40 meter (zware)ketting uit hebt liggen. Inmiddels heeft Etienne de lier alweer open geschroefd en gekeken en waarschijnlijk heeft hij vanaf het begin af aan al staan inwateren. Heel vervelend, want hij is nog maar 3 jaar oud en we zijn voorlopig (t/m de Kaap Verden) nog wel aan het ankeren (en hij kan dit niet zelf maken)…dat wordt dus spierballen kweken voor Etienne. Voor mij is het gewoon te zwaar. ;-)
.
Verder de rivier op varend zagen we het landschap duidelijk veranderen. Veel meer vlaktes met palmbomen en varens. We verwachten elke keer een olifant te zien (vanuit onze vorige reis naar Afrika) meer nee, die zitten hier niet. We hebben wel weer veel kingfishers gezien, grote roofvogels (arends en gieren) en egrets. Ook zagen we een hele grote vogel, een beetje de houding van een gier, maar hij had een kuifje en een pluimpje op z'n kop. Ik heb hem wel eens gezien, maar weet de naam niet en hij staat ook niet in mijn boekje. Suggesties? En weer verschillende apen, wel erg grappig!
.
Rond de middag kwamen we aan bij Kudang Tenda. Een dorpje langs de rivier. We werden meteen verwelkomd door heel veel kinderen in de locale pirogues (uitgeholde boomstammen), een stel kon nog net onze bijboot pakken en 'surfde' zo mee naar het dorpje, ondertussen hard lachend om de anderen die het niet konden halen. Toen we stil lagen was het spitsuur. Er hingen wel honderd kinderen rond onze boot. Allemaal vragen en roepen. Ook kwam de zoon van de chief ons verwelkomen en uitnodigen in het dorp. Het was gedaan met de rust. Lege flessen vonden ze geweldig, dus we zijn wel meteen van onze flessen af.
.
Toen ze eindelijk luisterde naar ons wegsturen (dat duurde ook nog even) kwam de zoon van de chief even later vragen of we problemen hadden en zich verontschuldigen voor de kinderen. Hij had eten voor ons bij zich, drie tilapia's met wat spaghetti. Gewoon in zijn pirogue op een groot glazen bord met een deksel. De spaghetti smaakte erg zout, maar de tilapia's waren overheerlijk!! Jack en ik hebben er heerlijk van gesmuld. Het dorp in was een avontuur op zich, wat heb ik genoten!! We kwamen aan met de bijboot en de kinderen kwamen al aanrennen, voordat ik uit kon stappen waren ze al aan het trekken om ons bootje op de kant te helpen. Je zakte de blubber in en ik verloor mijn slipper (omdat die vastzoog), dus ik riep "Ooh, my shoes!", dat vonden ze geweldig dus binnen no time riep heel het spul "my shoes, my shoes". De zoon van de chief nodigde ons uit in zijn hut. Dat viel me niet tegen, best ruim en hij had wat lappen opgehangen waardoor het zelfs nog wat gezellig was. Daarna liet hij ons het dorp zien, het enige winkeltje, de waterpompen, de gedroogde vissen, de geiten, de loodsen voor de 'ground nuts' en verder gewoon alles. Het is een echt authentiek dorp, wat selfsupporting is. Wat ik heel erg vind is dat ze geen school hebben en de dichtstbijzijnde is 2 km verder en dus voor velen veel te ver. (In Ka'ur vonden ze dat niet te ver, maar ok.) Dat vind ik toch wel jammer. Je merkte het ook, want men sprak er niet tot heel slecht Engels, zelfs de zoon van de chief.
.
In de pilot stond dat er zo'n miljoen kinderen zijn in dit dorp, "so it seems". Nou, dat klopt wel. De groep om ons heen werd hoe langer hoe groter! De zoon van de chief vertelde dat ze 1008 (!!) kinderen hebben in het dorp. Ik denk dat wij ze allemaal wel gezien hebben. Het foto's maken vonden ze geweldig en dan met name het terugzien van zichzelf. Ik maakte nog een foto van een paar vrouwen en eentje daarvan had het waarschijnlijk nog nooit gezien, want die snapte er niet zo veel van. De kinderen daarentegen wel. Eerst waren ze allemaal aan het dringen en dan met de armen omhoog. Ik heb dus tig foto's met alleen maar zwarte handjes. Hoe leg je dat uit? Ze dringen ook allemaal rond elkaar, zo dichtbij mogelijk. Dat werd dus niets. Even later had ik het door, dan deed ik "sst" en dat ze laag moesten gaan zitten, was het hele spul even stil en dan konden ze niet met de armen zwaaien. Dat ging best goed, maar na een tijdje was dat ook weer over. De armen deden ze niet meer, maar als je een foto wilde maken wilde ook meteen alles erop. Gelukkig werd dat na het hele dorp gezien te hebben wel wat minder, dus ik heb nog wel erg leuke foto's van een paar kinderen. Als ze graag op de foto willen kun je er ook gebruik van maken;-)
.
Etienne ging later nog terug om de jerrycan te brengen voor water en had wat boekjes voor de chief mee en mijn kleine voetballetje voor de kinderen. (Rob, je DVV-voetbal is met luid gejuich en 'gevecht' ontvangen. Ze zijn hier enorm fan van NL, iedereen heeft het hier over Robben, en ze hebben de finale gezien op een van de twee tv's in het dorp! Helaas kan ik nu niet meer oefenen, maar hij kon geen betere bestemming krijgen dan hier.) Ik schreef gisteren al over de luxe die wij kennen in vergelijking met de mensen hier, maar wij hebben het ook luxe met onze mogelijkheden. Bij ons kan toch nagenoeg alles. Je kunt later worden wat je wilt bijvoorbeeld. Dat is hier niet. De ouders kunnen de school niet altijd betalen. Wat voor mogelijkheden zijn er dan? Daarnaast heb je geld nodig, om naar de stad te gaan, om een winkeltje te beginnen of anders… en geld is er niet. Het dorp is redelijk selfsupporting met het vissen en verbouwen van mais, rijst en andere groenten. Je ziet het al aan de kleding, die is slechter dan we eerder zagen en sommige kinderen hebben niets aan of bijvoorbeeld een shirtje als 'rok'. Ik gaf ze een komkommer vanmiddag, dat kende ze niet, na het proeven vonden ze het wel lekker, maar wat zijn ze dan dankbaar. Ook zo met dat kleine voetballetje. In de andere dorpen zag je er overal wel een paar met een bal spelen. Hier niet. Dat is toch in NL wel anders, met nu Sinterklaas en Kerst voor de deur. Ze hebben hier 2 tv's in het dorp (wat eigenlijk ook al heel erg luxe is!), maar toch echt geen Wii! En voor de kinderen in NL ligt de wereld open, voor de kinderen hier… het dorp. Maar eigenlijk kan ik ook niet zeggen dat men hier ongelukkig is, misschien juist wel gelukkiger dan in NL….
-----
At 11-11-2010 12:45 (utc) our position was 13°41.38'N 015°04.71'W


vier reacties

Zou het de afrikaanse zwarte kuifarend, Lophaetus occipitalis kunnen zijn? Een fototje maakt determinatie veel gemakkelijker! Overigens kingfishers zijn Ijsvogels, ja zelfs daar bij jullie! En egrets heten zilverreigers in het nederlands. Wees in ieder geval bijzonder voorzichtig met die verdraaide nijlpaarden, grotere krengen heb je daar niet! Behouden vaart, Hans!
Hans - Vrijdag 12 november 2010 @ 02:07

De Verschooren hebben dit jaar wel iets met ankerlieren. Frits vraagt zich af wat er precies mee is, of dat de motor verbrand is of dat het oxidatie is?

groetjes Frits en Gerda XX
Frits en Gerda () - Vrijdag 12 november 2010 @ 15:00

Balen van die ankerlier. Wel goed voor de spierbundels van Etienne nu hij niet meer aan de gewichten kan hangen in de sportschool ;-) En dan die rotbeestjes. Vervelend! Daar zul je nog wel even last van houden zolang je op de Gambia vaart. Foto’s van de kinderen zijn prachtig. Wat een lieve en vrolijke koppies zeg. En zo tevreden met een eenvoudige voetbal. Bij Albert Heijn (je weet wel: die supermarkt waar je vroeger boodschappen deed) krijg je nu bij zoveel euro aan boodschappen van die kleine poppetjes cadeau (Toy Story). Zou ze wel naar je toe willen sturen om daar uit te delen: voor alle 1008 (!) kinderen één (wat een enorm aantal trouwens).

XXX Linda
Linda - Vrijdag 12 november 2010 @ 17:59

Hallo Denise & Etienne
Wat een verhaal om weer te lezen zeg. En die foto’s :-). Kijkend naar die kinder-oogjes. Net sterretjes, ze stralen.
“Bezitsdrang baart ontoereikendheid, onthechting geeft tevredenheid”
Lieve groet en kus José
José () - Zaterdag 13 november 2010 @ 15:17



  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om spam te voorkomen, willen we je vragen deze vraag te beantwoorden. / To prevent automated commentspam we require you to answer this silly question

 



Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.