Archieven

2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005

Categorieën

Azoren
Bahamas
Canada
US
Bermuda
Ascension Island
St. Helena
South Africa
Mozambique
Madagascar
Reunion
Mauritius
Rodriguez
Chagos
Maldives
Sri Lanka
Thailand
Malaysia
Singapore
Indonesia
Australia
New Caledonia
New Zealand
Tonga
Niue
Cook Islands
Society Islands
Tuamotus
Marquises
Pacific ocean
Galapagos
Ecuador
Panama
Colombia
Aruba
Curacao
Bonaire
Venezuela
Grenada
BVI
St. Barths
St. Maarten
Antigua & Barbuda
St. Kitts & Nevis
Montserrat
Guadeloupe
Dominica
Martinique
St. Lucia
St. Vincent & Grenadines
Barbados
Atlantische oceaan
Kaap Verden
Gambia
Canarische Eilanden
Marokko
Portugal
Spanje
Engeland
Frankrijk
België
Nederland
voorbereidingen
ssb
Dyneema Experience

« De eerste sluis | Home | Vreemde eend »

Sluizen, sluizen en sluizen

Dinsdag 30 juni 2015 @ 12:16 Bij het VVV spraken ze over prachtige watervallen. Dus wij op pad. Nou, dat was iets verder lopen dan gedacht! Maar het was een leuke loop. Van Waterford liep je naar Cohoes waar in 1800 de grootste en modernste katoenfabriek van Amerika was. Prachtige gebouwen waar nu voornamelijk appartementen in zijn.


De Cohoes Waterval was spectaculair! Volgens mij hoeven we de Niagara falls niet meer te zien. ;-)

Daarna weer teruggelopen, geluncht en naar de supermarkt. We konden met het karretje terug naar de waterkant, dus konden we wat zware dingen halen. Het grappige was, toen we terugliepen met de kar door een van die kleine straatjes, sprak een bewoonster ons aan. Ze had ons eerder die dag op de kruising bij de Burger King gezien (dat was onderweg naar de falls) en ze vond dat wij onze beweging van die dag wel hadden gehad. Haha!!


De dag ervoor ontmoetten we Dave van de zeilboot Onrust. We liggen achter de Onrust en zagen meteen de opgerolde Amsterdamse vlag al. De Onrust is een replica, authentiek gebouwd. Prachtig!! We hebben binnen gekeken en onderdeks. Schitterend al dat hout en de verbindingen authentiek gemaakt!! Ze hopen met het schip wat meer educatief aan de gang te kunnen voor kinderen. Zou wel leuk zijn. Dave vertelde ons over meer oude NL’se historie, in Amsterdam en Rotterdam. De plaatsjes verderop langs het Erie kanaal.


De volgende dag gingen we rond negen uur met de sluis mee. Nummer 2 en het begin van de vijf sluizen die samen ‘Waterford Flight’ worden genoemd. Ze claimen de meeste stijging te hebben in de kortste afstand, van de hele wereld...jaja. Het is een lift van totaal 184 feet (56 meter) van de Hudson naar de Mohawk River en dat is in 1,5 mijl (=2,8 km). Het is een heel eindje en het was even best ‘werken’, maar of het deze claim kan hebben? Uit verhalen van mijn schoonouders heb ik het idee dat er sluizen zijn in Belgie of Frankrijk die dat op z’n minst evenaren.


Maar het was wel leuk, bij de laatste van deze set zag je de deuren van de volgende al. We gingen door deze set sluizen met een groot snel motorschip (die continu met z’n schroef en/of boegschroef lag te draaien), een catamaran en Blue Heeler. De sluizen hebben nummers. Beginnende bij de Troy sluis is nummer 1. Wel makkelijk met de sluizen oproepen. Het was wel erg leuk, deze sluizen en na sluis 6 hadden we even tijd om koffie te maken. Het weer was alleen erg jammer. Geloof dat jullie beter weer hebben in NL. Het regende bijna heel de dag. En dan zijn de sluizen wat minder. Het was ook even vogelen met de lijnen. Ze hebben hier namelijk lange lijnen hangen vanaf bovenaan de sluis naar beneden met een gewichtje. Op zich makkelijk, want je gaat meestal al snel zo’n 10 meter, maar de lijnen zijn ‘begroeid’ en je moet ze strak houden, anders lig je middenin de sluis. Ik deed vaak voor gewoon een eigen lijn aan een staaf (van boven naar beneden en vast) of een trap en dan pakte Etienne zo’n lijn.


Net voorbij sluis 8 zijn we tegen de wal gaan liggen voor de nacht. Een prachtig plekje. We hadden maar zo’n kleine 20 mijl gedaan, maar wel 7 sluizen. Schiet zo niet echt op. ;-)

Dit prachtige plekje is ten hoogte van Rotterdam! Een NL’se geschiedenis. Grappig, maar helaas was het al vier uur en we lagen ver van het plaatsje af. Alleen een bord in de sluis dus gezien.


De volgende dag rond negen uur vertrokken we weer. Na een half uur hadden we sluis 9 al weer. Er was veel regen gevallen de dag ervoor en ’s nachts. Op zich de laatste tijd regent het veel. Naast veel sluizen zijn stuwen met schuiven en er staan er verschillende open zodat het goed stroomt. Het waterniveau is op sommige plekken ook aardig hoog.

Sluis 11 was nog steeds heel slecht na orkaan Irene (een paar jaar geleden) en die waren ze aan het repareren. Voor de sluis stroomde het even heftig. We maakten een praatje met de sluismeester en die vertelde dat het waterniveau aardig hoog was nu en met alle sluizen open het giga zou stromen, dus hadden ze wat deuren dichtgelaten om zo de pleziervaart geen overlast te bezorgen. Wij moesten daar een beetje meewarrig op knikken, want als er veel water van boven komt, kun je het beter maar doorlaten anders krijg je grotere problemen!


Bij sluis 12 was het hoge waterpeil overduidelijk. Hier stijg je niet zo veel meer, maar het water kwam op 10 cm na al bijna over de deur! Ook de wal na de sluis, was heel laag nu om tegenaan te liggen. Blue Heeler is hier gestopt om een fietstocht te maken terug naar Amsterdam! Bij de eerdere sluizen kun je niet (meer) liggen door de schades die ze nog aan het repareren zijn.


Wij hebben Amsterdam dus overgeslagen en zijn doorgevaren. Sluis 13 nog gedaan, ook hier een hoog waterpeil en net voor sluis 14 zijn we gestopt. We liggen nu tegen de kade bij de ingang naar de Canajoharie kreek. We blijven hier een dagje liggen. Zometeen het dorpje eens bekijken.

geen reacties



  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile

Om spam te voorkomen, willen we je vragen deze vraag te beantwoorden. / To prevent automated commentspam we require you to answer this silly question

 



Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.