Vandaag. Tja, wat zal ik zeggen. Het was weer een dag op de oceaan, met helaas nog minder wind dan gisteren. Omdat het vannacht nog wel redelijk waaide, konden we nog wel glimlachen om ons daggemiddelde. Het is allemaal niet dramatisch, maar dat irritante metertje op de GPS gaf, tijdens de dagen met aardig wat wind en dus snelheid, mooie vooruitzichten. En nu, met deze (langzame) snelheid is het metertje weer een bron van irritatie, we doen er natuurlijk langer over. Eigenlijk kan dat irritante metertje er niets aan doen, je rekent jezelf alleen 'rijk' en dan valt het tegen.
.
Met een dagje minder wind, zijn de golven ook minder, dus is het beter vertoeven aan boord. Mijn blauwe plekken hebben een dagje rust zeg maar. Etienne heeft weer diesel in de tank gegooid, dus we zijn klaar voor onze aankomst op Fatu Hiva.
.
Hopend op meer wind hebben we vandaag maar een offer gedaan aan Neptunes en Wodan. We hebben de helft van onze voorraad pasta, ritueel overboord gezet. Wouw, wat genereus zullen jullie denken. Ja, vinden wij ook. Wij hopen alleen dat Neptunes en Wodan niet al te kieskeurig zijn en niet te moeilijk doen over de beestjes in de macaroni, anders dobberen we hier straks nog langer.
-----
At 19-5-2012 1:51 (utc) our position was 07°54.21'S 122°23.76'W
Zo heb je lekkere wind, nu zitten we weer in 'light winds', zoals dat zo mooi heet in het Engels. Lichte wind. En dus de boom maar aan de mast gebonden en dat gaat eigenlijk best prima. We checken regelmatig of er niets doorschavielt, we hebben geen zin in een zwieberende boom over het voordek, maar nog niets aan de hand. De komende dagen houden we lichte wind, dus misschien wordt het nog genaker-tijd.
.
Etienne is vanmiddag ook weer druk bezig geweest, je zou bijna denken dat hij de diesellucht had gemist. Hij heeft de rest van het diesel-benzine mengsel uit de tank gehaald. Die is nu leeg, dus er kan weer diesel in. Het is wel grappig. Wij kunnen de motor niet gebruiken nu. En als je dan, net als gisterenavond, weer even qua snelheid erg langzaam gaat, hoef je je ook niet af te vragen of we de motor zullen starten. Eigenlijk best relaxed. We hebben natuurlijk toch niet genoeg om helemaal te motoren, maar je bent zo geneigd hem erbij te zetten als je onder een bepaalde snelheid zakt. En dat is nu dus 'out of the question'.
.
Vanaf nu zijn we ook officieel het langste aaneengesloten op zee! Vandaag (donderdag nog) was dag 19 en onze Atlantische oversteek duurde ook 19 dagen.
-----
At 18-5-2012 3:12 (utc) our position was 07°28.56'S 120°50.91'W
We zijn inmiddels al aardig door de 1200 mijl heen. Het aftellen is dus in volle gang. Dat werkt altijd erg goed voor het moraal, laten we maar zeggen. Niet dat we het slecht naar onze zin hebben, maar wij vinden zo'n lange tijd op zee gewoon saai. De dagen vliegen voorbij, met name door de vaste 'blokken', maar dan nog. Ze zijn wel allemaal heel erg hetzelfde.
.
En dat geldt ook voor het uitzicht. Tenminste als je snel kijkt. Dan is het blauw water, af en toe een witte kop en een blauwe lucht met een wit plukje wolk of, als we een dag pech hebben, dan is de lucht grauw, grijs en gevuld met squalls. Kijk je goed, dan zie je wel degelijk verschil. Dan zijn de golven de ene keer wat vriendelijker, de andere keer fanatieker of enthousiaster en soms erg grillig. De luchten veranderen met de minuut. Van heerlijk NL-se schapenwolken naar lange stroken met vegen wolk, tot dikke cumulussen en pikzwarte dreigende varianten. Af en toe vliegt er een school vliegende vissen op uit het water, door ons, of door iets nog dreigenders. Een enkele verdwaalde stormvogel komt voorbij vliegen, maar verder horen we de enige andere levende wezens, 's ochtends en 's avonds over het netje. En dat is wel fijn.
.
We kennen er drie boten redelijk goed van en de rest lijken we inmiddels ook goed te kennen. Het schept een band als je aan het einde van de dag moppert over een vreselijke onstuimige zee of 's ochtends allemaal een voor een verzucht dat je bijna niet hebt geslapen. Ook spreek je uitgebreid de zee- en weercondities van jouw positie door. Je weet dan dat je bijvoorbeeld beter niet te veel zuidelijker moet gaan, want de boot daar heeft een hele onstuimige zee. 's Ochtends is het vaak even kort kletsen met de Ray Margariet (Zwitsers) en aan het einde van het avondnetje kletsen we dan nog even uitgebreid 'op z'n Hollands' met de Fruit de Mer. Helaas zijn de netjes op, voor ons ongunstige tijden. 's Ochtends kost het mijn slaapje en 's avonds is het op de tijd dat ik het eten moet gaan maken. Maar we hebben het er wel voor over. Je hebt dan ook weer wat anders te kletsen. Het is nu zo, als we aan elkaar vragen, na bijvoorbeeld een slaapje, of er nog wat gebeurd is. Het altijd hetzelfde antwoord is; "nee, niets gebeurd." En eerlijk gezegd, ben ik met datzelfde zinnetje elke keer, toch ook wel weer blij.
-----
At 17-5-2012 1:35 (utc) our position was 07°03.76'S 119°05.67'W
Een keer in de zoveel tijd maken we bewust een rondje over het voordek om te kijken of alles nog goed vast zit, hangt of staat. Dit keer bleef Etienne wel erg lang bij de mast zitten. Ik nieuwsgierig natuurlijk en ook maar gaan kijken. Shit!!
.
De boom (waarmee je je voorzeil open houdt, zeg maar) maken wij vast aan een oog, dat over een rails loopt, voor tegen de mast. En dit oog zit op een wagentje op deze rails vast met 4 schroeven. Normaal gesproken dan, nu nog maar met 1. Ik kijk naar beneden en raap al meteen twee schroeven onder het bootje vandaan. Afgebroken. De rails die in de mast zit, zit ook niet zo vast meer. Dit is erg vervelend! Het houdt dus in dat we de boom niet meer kunnen gebruiken. Mits we een MacGuyver-oplossing gaan maken.
.
We varen bijna helemaal voor de wind. Als we de boom niet in de genua zetten, dan slaat het zeil, bij elke rolling van de boot, dicht, waardoor de wind eruit gaat en bij de volgende rol vangt het zeil weer wind en klapt met een rotklap weer open. Geen ideale situatie dus. We zijn maar even wat gaan stoeien met de zeilen, klein puntje genua, allebei over een kant, melkmeisje. Maar niets echt lekker. De wind is de heel de dag aardig door blijven staan (18 kn), waardoor we uiteindelijk maar met alleen het grootzeil zijn gaan varen. En dat gaat eigenlijk best goed. We hebben hierdoor wel minder druk, waardoor het rollen af en toe verergerd wordt. Er staat namelijk nog steeds een redelijke swell. Maar toch, dankzij de wind, doen we het qua snelheid nog steeds goed.
.
Bij zo'n bewuste rolling vanmiddag, brak een golf achterin het gangboord en we hoorden weer het bekende "flats flats". Dit keer geen vliegende vis, maar een school van schitterende pijlinktvisjes! Eentje was meteen zo in de stress dat hij z'n inkt mooi over ons dek spoot, de meesten hadden geluk want bij de volgende rol spoelden ze weer terug het water in. Hopelijk was het op tijd voor ze. Ik vind het toch al vreselijk dat we elke ochtend een aardig massagraf in onze gangboorden vinden. Het ligt bezaaid met vliegende vissen (soms groot!) en verschillende pijlinktvisjes.
-----
At 16-5-2012 1:27 (utc) our position was 06°48.02'S 117°14.41'W
Daar kun je beter niet je hobby van maken, zegt men wel eens. Dat klopt zeker voor sommige dingen, maar laten wij daar nu net wel toe gedwongen worden. Het zetten van riffen in het grootzeil als het donker is en de boot is veranderd in een Lunapark, en het reven van de genua wanneer de boot tekeergaat als een rodeostier. Mij hoor je niet meer klagen over te weinig beweging. Deze hobby, maakt dat ruimschoots goed.
.
Gister overdag, was dus de wind weer weg en dus ook onze riffen. Toen we zaten te eten zeiden we het al. "Het gaat weer harder waaien!" En hoe. Het zette al snel weer aan tot dik over de 20-25 knopen. Dus alle riffen er maar weer in. Daar wordt je dan wel handiger in, ware het niet, dat er soms ook obstakels opgeworpen worden om te zorgen dat je blijft leren. Het tweede reeflijntje in het grootzeil had een touwtje doorgeschavield, wat ervoor zorgde dat de zeillat bleef zitten. Deze zit zowieso vast door een intern klittenband systeempje, maar dat touwtje was extra. De zeillat was er nog niet aan het uitkomen en zit best hoog, dus we konden het touwtje niet vervangen. En op welk moment denkt de zeillat, "en nu ga ik eruit!", inderdaad, als ik bij de mast sta het zeil te reven.
.
Maar we zijn niet voor een gat te vangen en alsof het inmiddels bij de vaste dril hoort, laten we het zeil verder zakken, trek ik het bij de giek naar me toe en schuif de zeillat er verder uit. Etienne vangt hem op in de kuip (het is een eind!) en gooit hem naar binnen. Daar hebben we dus nu een zeillat dwars door de salon en punt lopen. Was het nog niet duidelijk dat het een zeilboot was, dan nu wel.
.
Helaas is er gisterenavond in de vele wind wel wat gesneuveld. De vlag. Deze wapperde vanochtend nog zo trots mogelijk met alleen de blauwe strook en een puntje rood. Waar wit gebleven is? Waarschijnlijk vezel voor vezel op de wind meegevoerd. Dit was toch wel heel triest. Jullie denken vast dat de vele dagen op zee mij wel heel melancholisch maken, want het is toch maar een vlag?! Ja, dat is zo, maar deze vlag heeft nog, meer dan 40 jaar geleden, gewapperd op het schip van de opa van Etienne. En heel symbolisch is deze vlag met ons meegegaan op een belangrijk stuk van onze reis. Het Panamakanaal door en de sprong de Pacific in. Helaas heeft hij het niet gehaald tot de eilanden. Maar ja, wat dacht je van zo'n oude vlag. Hij heeft het toch al niet slecht gedaan, moet nog zien of de vlaggen van nu het zoveel jaren volhouden. Totdat we er zijn, zal hij dan ook nog steeds schitteren, maar dan door afwezigheid. Pas op de eilanden hijsen we symbolisch een nieuwe vlag.
-----
At 15-5-2012 2:17 (utc) our position was 06°28.97'S 115°24.45'W
En zo vaar je met twee riffen in het grootzeil en een puntje genua, en zo komt er een squall (regenbui) met veel wind, die ook alle wind meteen met zich meeneemt. Waarop je dus een paar uur later, even checken of de wind echt vertrokken is, de riffen eruit haalt en de genua weer op volle stand zet. En dan is het ineens relatief rustig.
.
De ergste swell zakt in en de korte golven, die bij veel wind op de swell ontstaan en overal vandaan kunnen komen, verdwijnen. Maar ja, daarmee verdwijnen ook de lekkere vette daggemiddelde van zo'n 130 mijl. En dat is dan weer wennen.
.
We hebben namelijk zo'n irritant metertje in de GPS, die zegt hoeveel dagen je nog 'moet' of in de laatste dagen 'nog maar hoeft'. En kak je in met je snelheid, dan zegt dat metertje, zonder blikken of blozen maar nog net niet met een glimlach, gerust dat we er zomaar 10 dagen langer over doen. Slik! Relatief gezien, geeft dat allemaal niet, 10 dagen (of meer) langer, maar we waren verwend. Zo'n metertje schept verwachtingen, zeg maar.
.
Ik heb vandaag de gebruiksaanwijzing al op willen graven, de kleine lettertjes lezen. Misschien kunnen we de GPS-bouwer aansprakelijk stellen. Want hij had vast nooit gedacht wat een psychisch lijden hij met die 'extra optie' zou veroorzaken. En anders kan ik die functie er misschien wel uitslopen. Ik wil het gewoon niet meer weten, laten we gewoon maar lekker vooruit gaan, we komen er wel en hoe lang? Joost mag het weten, als hij z'n mond maar houdt.
-----
At 14-5-2012 2:16 (utc) our position was 05°59.79'S 113°07.39'W
Volgens mij schrijf ik vaker over de nachten, dan over de dagen. Maar de nachten beleef je vaak intenser en afgelopen nacht, was het ook een extreme nacht. Wind van meer dan 30 knopen (7 bft), de snelheid liep op tot dik over de 7 kn. De golven waren hoog, zoals dat 'hoort' bij dit soort wind. Aan het begin van de avond maar het tweede rif in het grootzeil gezet, we gingen niet echt langzamer varen, maar we bleven wel beter op koers. Het tweede rif erin, klinkt easy. Dat is het ook wel, maar ik moet wel naar de mast om het oog van het zeil achter een haak te haken, waarna Etienne vanuit de kuip het zeil weer strak kan trekken. Dat laatste is het zwaarste werk, dus de verdeling is prima zo. Maar ja, dan sta je daar bij de mast terwijl het schip onder je schud en wiebelt. Het dek is glad van het zeewater en het is donker. We zitten dan natuurlijk vast, maar dan heb je eigenlijk ook altijd ruzie met je life-line, die is of te kort en staat als een elastiek aan je te trekken, of te lang zodat hij overal is waardoor je ermee in de klit raakt. Ik had de reeflijn van het tweede rif bij het achterlijk losgehaald voor het schavielen. Shit, die moest nu ook weer vast. Hangend tegen de jerrycans en leunend op de giek lukte het me bij de tweede poging de lijn in het oog te krijgen. Mooi, het grootzeil is gereefd.
.
De wind bleef doorstaan, dus halverwege de nacht toch ook maar de genua zwaar gereefd. Dan is Etienne de pineut. De boom is onhandig en zwaar en dus zijn pakkie an, terwijl ik de genua weer strak lier in de kuip. Op het voordek sta je helemaal te springen op het dek. Gelukkig hielden we het even droog met de golven en heeft Etienne weer een mooi staaltje van balansoefeningen gehad. Uiteindelijk werd de wind wat minder en werd het wat rustiger. Nou ja, de golven blijven dan nog wel door lopen, dus het surfen blijft.
.
Op het moment dat de zon dan op komt en de aarde weer verlicht heb je een zicht op het water om je heen. Je kunt de golven zien, je ziet wanneer ze het schip gaan raken en waar ze vandaan komen. Voor je gevoel wordt het dan rustiger. In het donker zie je niets en hoor je de golven wel rechts en links breken van je, maar de bewegingen van de boot komen onverwachts. Vandaag is het ook met de wind wat rustiger geworden, maar nog steeds een windkrachtje van 4-5 Beaufort. We lopen dan ook nog lekker door. Het is al dag 14 vandaag. Wat vliegt de tijd, maar wat duurt deze tocht ook lang! We zijn al wel bijna op de helft, waarschijnlijk morgennacht. Dan kan het aftellen beginnen.
-----
At 13-5-2012 1:19 (utc) our position was 05°27.82'S 111°09.62'W
Ja, ik, vandaag, een dagje vrij. Hier is het namelijk toch weer hetzelfde-verhaal, maar dan met iets meer wind. Ook gaat het nog steeds allemaal goed hier. Tot morgen!!
-----
At 12-5-2012 1:16 (utc) our position was 05°07.93'S 108°59.90'W
Sinds gisterenavond is de wind wat gedraaid en bijna weg, maar de golven zijn nog niet vertrokken, waardoor we weer in een Lunapark leven. Met eten hebben we er wel om moeten lachen. Goed voor je spijsvertering, je buik-, rug- en weet-ik-veel-wat-nog-meer-voor-spieren proberen je angstvallig recht op je kont te laten zitten. Ondertussen moet je je eten redelijk vlot naar binnen werken, want anders waait de rijst van je stokjes. Terwijl de wind toch vertrokken was? Ik stond gisteren boven het gas, met de pan rijst in mijn ene hand en de lepel, om het in de wok te doen in de andere, tot we weer een schuiver maken. Het enige wat je dan kunt doen is wat springen en dansen om te proberen de rijst niet door heel de salon te zwiepen en te zorgen dat je gewoon blijft staan, hopelijk zonder een extra blauwe plek. Inmiddels worden we er aardig handig in, laten we maar zeggen. En weet je inmiddels hoe en waar je een mok of glas vast kunt zetten, zodat niet weer heel het aanrecht wordt ondergesmeerd met yoghurt als de beker omvalt. Leuk hoor, dat zeilen! We zijn van dat geschommel en gebons inmiddels veranderd in een lekkere smeuiige appelcompote. Maar het gaat prima hoor. Als we dan net als afgelopen nacht weer een stralend heldere hemel hebben, met biljoenen sterren, een venus die staat te schitteren en de maan die heel gracieus op komt, dan is het weer genieten en voel je je even niet zo'n beurse appel.
-----
At 10-5-2012 23:31 (utc) our position was 04°40.84'S 106°49.90'W
We gaan als de brandweer! Wat een rare uitdrukking voor een zeilschip eigenlijk. We gaan als een merlijn! Hmm, dat klinkt dan weer niet. Maar dat neemt allemaal niet weg dat we lekker gaan. Al sinds een paar dagen. Zo is er geen snelheid in de boot te krijgen en zo is er geen snelheid uit te krijgen. Wat zijn dat eigenlijk voor uitdrukkingen? Doet er allemaal niet toe, gisterenavond en vanochtend braken we met gemak door de La-Luna-geluidsbarriere heen. Vet over de 7 knopen was niet uitzonderlijk. Normaal is dat hard en lijkt het alsof ze op hol slaat, maar dat viel eigenlijk allemaal wel mee. We hebben toch geprobeerd ze wat te temperen, dat komt je slaap- en leefgemak namelijk enorm ten goede. Eerste rif in het grootzeil en de genua wat verminderd. Maar nog bleef ze gaan. Hadden we gisterenavond nog zo'n 16 tot 18 knopen wind, ze bleef maar over de 6 lopen. Vanochtend was de wind minder, maar zelfs toen. Conclusie, we hebben dus duidelijk een stroompje mee en laten haar maar een beetje gaan. We schieten zo namelijk wel heerlijk op.
.
En dan denk je dat je alleen bent hier op de grote plas. We hadden in dagen al geen schepen meer gezien. Net weg van de eilanden kwamen ons nog wat zeilboten achterop. En dan roept Etienne ineens "een helikopter!" He?! We zitten op zo'n 2000 km van de Galapagos af en van het vasteland zo'n 4000 km, om over de Marquises maar niet te spreken. Dat is wel erg ver op zee voor een heli. Hij komt mooi over, draait een rondje en verdwijnt weer in de verte. Het was geen rescue of leger heli. Een hele mooie witte 'waterhelikopter'. En die kan zo ver niet vliegen. Brandstofproblemen had hij ook weer niet, anders maakte hij vast geen extra rondje. Een paar uur later zien we aan de horizon een enorm schip opdoemen. Geen AIS, dus dat zal wel een visboot zijn. En inderdaad, als we kijken met de verrekijker doemt een enorme drijvende visfabriek voor ons op. Daar zal de helikopter wel bij horen.
.
Dit vermoeden wordt gesteund als wij ons vanochtend melden op het SSB-netje. Het SSB-netje van de Pacific Puddle Jumpers. Jawel! Ik heb me laten vertellen dat 'Puddle Jump' staat voor peddelen en ze de rally van Panama naar de Marquises zo hebben genoemd omdat het een makkie is. Je zou het bij wijze van spreken 'peddelend' kunnen doen. Deze rally is gratis en verschaft ook allerlei informatie over de Pacific. Bijvoorbeeld over het verkrijgen van diesel en het hebben van een 'bond' op French Polynesia, waarvan dat laatste met name voor niet-Europeanen handig is. Zij moeten op die eilanden namelijk een soort van borg betalen ter hoogte van een ticket naar je thuisland, voor elk bemanningslid. Kun je nagaan hoe bang ze zijn dat niet-Europeanen blijven hangen. Het SSB-netje is een gezellig groepje wat de tijd neemt voor kletspraatjes en weervragen. En heel grappig om te vernemen, dat er dus zo'n 10 Puddle Jumpers rondom ons zitten, in een range van net vertrokken tot bijna aankomen. Is dat nou zoveel? Nou, er is nog een ander netje, waarop er nogmaals zeker zoveel zijn. Genoeg gekken dus hier in de buurt. En dat moet wel, want ik las gisteren in de pilot dat op een van de Pacific Island in 2007 bijna 600 boten hadden ingeklaard! Dat aantal moet nu beduidend hoger zijn, want het aantal cruisers stijgt nog steeds gestaag. Ik denk dat we onze verwachting van meiden in rieten rokjes en kokosnoot-bh en de chief van de locale stam die je uitnodigt met een van alcohol vergiftigend drankje, maar hier op oceaan achter moet laten
-----
At 10-5-2012 0:18 (utc) our position was 04°18.68'S 105°01.91'W
Het is een paar minuten na middernacht. Ik heb net Etienne wakker gemaakt om mijn wachtje over te nemen. Met een slaperig hoofd kleedt hij zich aan en gaat in het donker naar de wc. Ik hoor wat gestommel en zie het licht aan gaan. "Oh nee, he?!" gromt er iets uit de wc. Er wordt wat verder gestommeld en het raam met een boze klap dichtgegooid. Shit, denk ik, er zal wel een zoute golf de wc in gespetterd zijn, hij zal wel mopperen over de natte pleerol.
.
Maar het stommelen blijft en even later krijg ik een dot wc papier in mijn handen geduwd. "Gooi maar overboord." Het voelt een beetje raar en zacht van binnen. Ik zie Etienne tegen de keuken leunen en de wc in kijken. Ik steek toch mijn hoofd maar even naar binnen en zwaar verongelukt kijkt hij me aan. "Wat is er?" vraag ik.
.
Er volgt een grommige zucht. Tja, wat zou jij zeggen, als je met je slaperige kop, in het donker de wc instapt en bij de tweede stap een vliegende vis tussen je tenen plet? Ik trek mijn hoofd iets terug naar buiten en onderdruk een lach. Hilarisch, zeker met zijn verongelukte koppie en ik ben blij dat ik het niet ben. Nog geeuwend en wat meer wakker nu wast Etienne grondig zijn voet, waarnaar ik hem naar buiten bonjour.
.
De vislucht komt me al tegemoet en ik gooi het raampje maar weer open, maar doe wel het horretje erin. "Doe dan ook het licht aan als je naar de wc gaat", zucht ik. "Of we laten de hor er voortaan maar in", antwoord Etienne terug, "ik dacht nog dat ik op een tube ging staan ofzo." Het vloertje van de wc ligt bezaaid met schubben, wat bloed en een onbestendige vissenmaag-substantie. Ik steek mijn hoofd weer naar buiten. "Ik had nog wel 'flats flats' gehoord, maar dacht dat hij in het gangboord lag." Zoals de rest van de vliegende vissen, die elke ochtend een heel maaltje vormen, waar een pelikaan jaloers op zou zijn.
.
Als ik op mijn knieen, in mijn eigenlijke slaaptijd, naast de wc-pot en in de vislucht, de schubben van het vloertje af lig te peuteren, bedenk ik me met een glimlach, dat ik vandaag in ieder geval niet weer hetzelfde-verhaal hoef te vertellen.
-----
At 9-5-2012 1:04 (utc) our position was 03°46.66'S 102°53.30'W
Af en toe ontbreekt het mij geheel aan inspiratie. Wat moet ik jullie nu weer melden? Het is hier namelijk vaak hetzelfde-verhaal. En met hetzelfde-verhaal kun je nou eenmaal niet lang je lezers boeien. Dus probeer ik wat anders te verzinnen.
.
Ik ben eerlijk gezegd, eigenlijk blij dat ik vaak wat moet verzinnen omdat hetzefde-verhaal weer hetzelfde zou zijn. Want op dagen die niet hetzelfde zijn, dan is er vaak wat aan de hand. En dat kan zowel positief als negatief zijn, maar met alleen maar vliegende vissen rond onze oren, zal het momenteel dus meer negatief zijn, zoals het dieselverhaal. Al had ik daar gisteren weer een positief verhaal over! En, jullie begrijpen, ik hoop niet dat soort negatieve verhalen vaak te moeten vertellen. Het positieve verhaal van gisteren was dan ook negatief begonnen. Maar aan de andere kant weet ik dat dingen gebeuren en dingen kapot gaan, zeker als je zo intensief met alles en de heersende weersomstandigheden leeft.
.
Maar vandaag was het dus weer hetzelfde-verhaal. En voor de af-en-toe-lezer, hetzelfde-verhaal heeft een strekking in de trant van; we haalden vandaag weer een mooi daggemiddelde (dik 100 mijl) en liepen dus lekker door. Het weer is prima overdag, 's avonds krijgen we af en toe nog een buitje over ons heen. Verder genieten we van de veranderende luchten, zeeen en rust. Ik heb weer een boek uit en vanavond eten we rijst.
-----
At 8-5-2012 0:03 (utc) our position was 03°21.29'S 100°52.68'W
Het motorprobleem is opgelost! De gouden tip kwam van Rick, Etienne z'n oom uit Canada. We hebben wat heen en weer gemaild en gesms't over de klachten en voor hem was het al snel duidelijk. Het was geen lucht in de diesel, maar benzine. En inderdaad, ons eerste 'mannetje' heeft ons een mooi mengsel gebracht. We hadden wel gekeken of er geen water in zat, maar benzine is niet te zien. Gisteren konden we het nog niet echt checken, (dus met een andere jerrycan als dieseltank) want het was te onstuimig. Vandaag is het nog wel een klotsbak, maar vanmiddag kwam er iets meer rust en meteen maar even aan de slag. Jullie snappen, wij zaten elkaar met een enorme glimlach aan te kijken toen de motor bijna een uur rustig doordraaide en dat door zoiets redelijks 'simpels'. We kunnen dus onze oude planning naar Fatu Hiva vooralsnog gewoon handhaven.
.
En daar gaan we komen, want sinds gisteren maken we ook weer prima daggemiddelden. Iets meer dan 100 mijl. Doordat we een snelheid halen van meer dan 4 knopen, doet de sleepgenerator ook weer serieus mee en nu vandaag dan ook de onzekerheid van de motor weg is, is er geen vuiltje meer aan de lucht.
.
Maar af en toe nog wel een bui, ik klink bijna als Piet Paulusma. Maar uit de buien halen we dan ook weer vette snelheden, dus niet klagen. En ik had vannacht na de bui een waanzinnig grote regenboog achter ons. Het was nog wat donker, tussen de ondergang van de maan en de opkomst van de zon in, dus kon ik geen kleuren zien, maar ik zag duidelijk de regenboog, die zich achter ons als een grote poort liet zien. Schitterend! We zijn ook alweer een week op zee, een week die is om gevlogen.
-----
At 7-5-2012 0:35 (utc) our position was 02°55.11'S 099°07.91'W
Vandaag zit de vaart er lekker in. En dat is altijd goed voor het moraal aan boord. Het enige is dat de zee wel veranderd is in een klotsbak. Hierdoor ben ik wat blauwe plekken rijker en bijna een blauw oog, door een zwiepend stenen Kuna fluitje, dat ik leuk decoratief aan het touwtje midden in de boot had gehangen.
.
Het koken en lopen is ook een iets grotere sport, wat eigenlijk niet erg is. Je zit het meeste van de tijd maar wat te hangen aan boord, dus beweging is nul kommen niks. En dat merk je wel na een paar dagen. Mijn yoga oefeningen dunnen zo ook uit, want de hond op een schuddend schip levert alleen maar nog meer blauwe plekken op.
.
Wat doen we verder op zo'n dag? Eigenlijk kletsen we wat af. Vandaag hebben we heel wat oude koeien gereanimeerd. We hebben het gehad over de SRV-man, de flessenlikker, maandafsluiting op school en sigaretten op tafel tijdens verjaardagen. Grappig hoe je sommige dingen nog haarfijn weet, tot in elk detail en andere dingen gewoon niet meer. Zo kan ik me het schoolzwemmen nog piekfijn herinneren. Want wat had ik daar een schurfthekel aan! Wie had toen gedacht dat ik nu zo'n watermens zou worden. Maar wat ik me dus helemaal niet meer kan herinneren, is hoe wij naar de zwemles gingen? Bus? Fiets? Of was mama 'rij-moeder'?
.
Maar ook hoe je dingen anders beleefde, terwijl op de scholen sommige dingen redelijk hetzelfde waren. Zo had ik in elke maandafsluiting of musical een rol, terwijl Etienne het geluid regelde. Ook hebben we, allebei, wat afgeknutseld. Zelfs Etienne vond het toen leuk.
.
En wat voel je je oud als je die koeien weer eens kietelt. We hebben het over dingen waar de jeugd van tegenwoordig, of zeg mij nichtje van 2, je later over zal aankijken, alsof je uit de prehistorie komt. Zo is het vandaag Bevrijdingsdag. Dit was natuurlijk een hele belangrijke dag, maar voor ons zegt deze dag al weinig. Ja, vrij van school.
.
Heel leuk om je tijd te doden en terug in de tijd te gaan. En om in deze gedachte te blijven, hebben we vandaag ook de werkelijke tijd een uur teruggezet. Het tijdsverschil met NL was vanmiddag in onze gedachten 20 jaar, maar is nu in werkelijkheid min 9 uur.
-----
At 6-5-2012 0:10 (utc) our position was 02°35.07'S 097°24.83'W
Het was vannacht en vandaag een mooi lesje in overgave. Overgave aan de wind, die schitterende door afwezigheid. Nou ja, eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat er wel wat wind was, maar 1 beaufort is niet veel, toch? En erg vlagerig. De zeilen blijven dan niet bol staan en door het rollen op de golven, klapt het grootzeil van de ene kant naar de andere kant (voor de zeilers, de bulletalie staat eraan, dus niet heel de giek gaat van rechts naar links). Een vreselijk geluid en het getril door de boot is geen fijn gevoel. Met zo'n kleine 1 knoop snelheid verplaatsten wij ons richting ons einddoel. We moeten nog meer dan 2600 mijl, dus dat wordt nog een lang tochtje.
.
Maar dat maakt eigenlijk niet uit. Er is niets aan de hand en eten en drinken hebben we echt wel genoeg bij ons. Wat maakt dan toch dat je je zo ergert? Je weet dat het klappen van de zeilen slecht is en mogelijk problemen kan geven. Je weet dat je moet dobberen, de motor werkt niet. Maar al zou die werken, we kunnen toch niet motoren van hier tot de Marquises, dus maakt dat eigenlijk geen verschil. Is het dan toch de overgave? De controle loslaten en in handen van het heersende weer leggen? Dit moet je wel, want je kunt er toch niets aan doen. En mopperen op Wodan, na een wachtje van 3 uur lang regen, lucht wel op, maar helpt ook niet. Voordeel trouwens van de buien, die we nu af en toe over ons heen krijgen is wel dat daar wind bij is. We hebben er vandaag over gefilosofeerd wat maakt dat we onrustig worden van weinig wind. Je moet het toch ergens over hebben, niet?
.
Het is denk ik een combinatie van alles bij elkaar. Het klapperen werkt op je zenuwen, je weet dat het zo lang gaat duren en je kunt er niets aan doen. Maar ik denk dat de onzekerheid het allerergste is. Onzekerheid van hoe lang het nu echt wel niet gaat duren en toch ook wel de oorzaak van de motorproblemen. Ik denk dat onzekerheid je eerder onrustig maakt dan overgave. Overgave kan namelijk ook wel lekker makkelijk zijn.
-----
At 5-5-2012 0:07 (utc) our position was 02°15.60'S 096°04.32'W
We waren vandaag alweer net zo'n dieseltanker, al ruik die je volgens mij minder dan ons. Met al dat ontluchten, hangen de dieseldampen nog in ons neus. Want Danielle, Etienne z'n zus, had ook vandaag weer gelijk. Etienne heeft weer wat werkervaring opgedaan. Verder aan de motor geklust dus. Nou ja, klussen, het is meer storing zoeken. Wat is er dan nog frustrerender als je na een dag, moet concluderen dat je het nog steeds niet helemaal zeker weet. En ook, met de middelen die we hier midden op zee hebben, niet verder kan uitzoeken. Zo goed als alles uitgesloten en nog zakt de motor (alleen nu wel later dan eerst) weer terug in toeren. Gedachte is dat hij dus ergens lucht moet zuigen, maar waar is nog niet helemaal bekend. We hebben geen extra dieselslang aan boord, dus een slangetje konden we niet 'testen'. Laten we zeggen, een 'unsolved mystery' wat we de komende 30 dagen nog met ons meedragen. En dan is het hopen dat inderdaad dat ene slangetje de boosdoener is.
.
We hebben daarom ook wel onze route iets aangepast. Niet naar de mooie Hanavave baai op Fatu Hiva, maar meteen door naar Hiva Oa, het hoofdeiland. Daar kunnen we pinnen en dan hopelijk een dieselslang kopen.
.
Hanavave? Hiva Oa? Fatu Hiva? Ja, zijn het geen geweldige namen? Een van de leuke dingen van een nieuw gebied in gaan is het voorbereiden, de route bepalen en kijken waar je gaat stoppen en ankeren. Op de Galapagos hadden wij ons al uitvoerig verdiept in de globale route tot aan Nieuw-Zeeland. Nu is het verder lezen en in meer detail uitwerken. Heerlijk is dat. Het prikkelt je nieuwsgierigheid en mijn fantasie enorm. Maar daarover binnenkort meer!
.
Voor nu is het meer de, hopelijk tijdelijke, bijna windstilte die ons bezighoudt. Het wordt wel rustig koken, eten en slapen zo, maar met deze snelheid zien we over 30 dagen, Hiva Oa nog echt niet.
-----
At 4-5-2012 0:11 (utc) our position was 02°06.78'S 095°27.43'W
En weer is er een dagje voorbij. Vandaag geen motorklussen. Etienne heeft nog wel met z'n vader gebeld, die weer met Drinkwaard (waar we de motor hebben gekocht) heeft gebeld. Door het tijdverschil, en dit wordt alleen nog maar erger, hadden we wel een enorm gebroken nachtje. Maar ja, je moet er wat voor over hebben.
.
In de volgende motorklusfase willen we even met diesel uit een jerrycan gaan kijken om zo eventuele slang of aansluiting lekkages uit te sluiten, danwel te bepalen. En daarvoor moet het een rustig zeetje zijn. Tenminste, dat is wel het handigste. Vandaag waaide het redelijk door, met de wind schuin op de kop, waardoor het dus stampen is. Daardoor geen goed idee voor de volgende motorklusfase. Door deze wind zijn we wel aardig opgeschoten, wat maar goed is, want (zoals de gribfiles opgaven) gaat de wind nu steeds verder liggen en kakken we dus qua snelheid enorm in.
.
Dit is jammer, want hierdoor gaat het met de stroom ook mis. Nee, de waterstroom hebben we nog steeds mee, maar de stroom de accu's in. Onze sleepgenerator is een perfecte stroombron, mits we meer dan 3 knopen lopen. Daarnaast hebben natuurlijk onze zonnecellen. Maar, omdat de zon opkomt in het oosten en ondergaat in het westen, en wij van oost naar west varen, hebben wij ook maar een halve dag de zon op de zonnecellen. De tweede helft van de dag, verdwijnt de zon achter de zeilen. Motor starten om even stroom te draaien, is dus nu ook geen optie. Geen groot probleem, maar toen gisteren de watertank leeg bleek, en ook mijn moestuin al aardig aan verpietering onderhevig is, was het me even te veel. Vandaag stond de zon enorm te stralen en we liepen een goede snelheid, dus kon de watermaker aan. Gelukkig! En wat betreft de moestuin, tja, het is niet anders, zucht ik dan maar en trek een blik met paprika's open.
-----
At 3-5-2012 0:15 (utc) our position was 01°53.14'S 094°27.82'W
Soms heb je van die dagen, dan wil het even niet. Geen fut en je komt niet op gang. Dat hebben we allemaal wel eens, maar in dit geval heeft onze motor er al een paar dagen last van. En dat is minder. Arme Etienne heeft vandaag heel de dag met z'n kop in de dieseldampen gezeten, op zoek naar het probleem. Waarom blijft de motor niet op toeren? Het lijkt op lucht in het brandstofsysteem. De hamvraag is alleen, waar komt de lucht vandaan? Etienne heeft alles tig keer ontlucht, nieuwe dieselfilter, weer alles ontlucht, nieuw (brandstof)opvoerpompje erin, weer alles ontlucht, weer een nieuw filter, weer ontlucht, filter ertussenuit, weer ontlucht, enz enz. Maar helaas, niets mocht helpen. We balen er goed van, morgen weer een motor-onderzoek-dag. Gelukkig hebben we de motor nu niet nodig en gaan we op de zeilen goed vooruit. Dus nog zeker 30 dagen te gaan om het motorprobleem te achterhalen.
.
Vannacht was het weer zo super helder, dat je alle sterren en de sterrensluier ook weer goed kon zien. Schitterend! Er waren ook wel vissers vannacht, wat even spannend was. We werden opgeroepen door een andere zeilboot, Cap's Tres, dat het netten zijn van een paar mijl lang. Bedankt voor de waarschuwing dus! Gelukkig lagen de netten niet op onze koers en hadden we er geen last van.
.
Je gaat nu al wel heel goed merken dat we binnenkort de klok weer moeten verzetten. Het wordt 's ochtends in mijn laatste wacht al goed licht. De maan verlicht ons helaas maar de eerste helft van de nacht bij. Maar Venus leidt ons de weg, zij schittert aan de hemel voor ons, in het westen.
-----
At 1-5-2012 23:59 (utc) our position was 01°34.00'S 093°04.65'W
Elk jaar is 30 april voor ons een dubbele feestdag. De Koningin is jarig. Hiep hiep Hoera! Maar ook Frits, Etienne z'n vader. Hoera!! Wij hebben er vandaag dan ook een stroopwafel op genomen bij de koffie. En met de huidige techniek is het tegenwoordig mogelijk om even te bellen vanaf deze grote waterplas. Grappig! Wij zitten dan net voor de lunch en zij hadden het avond-feest-diner er al opzitten.
.
Inmiddels hebben we de Galapagos eilanden achter ons gelaten. Het bijzondere is dat we nog wel veel zeeleeuwen zien, die dan even komen kijken. Heel schattig met dat koppie boven water en daarna vervolgen ze gewoon weer hun eigen weg. Er volgen ons ook al heel de dag twee van die kleine, wat stevige bruine vogeltjes. Geen idee welk naampie zij hebben. Maar dat er leven genoeg om ons heen is, is ook te zien aan de vissen en dolfijnen die in de verte aan het jagen zijn. Wisten jullie trouwens dat haaien ook uit het water springen?.
.
De zee laat zich vandaag wel in alle hoedanigheden zien. Vannacht was het af en toe weer glad als een spiegel, maar door de stroom kwamen we nog aardig vooruit. Vanochtend stond er een redelijke swell, in 10 minuten tijd veranderde dat in een klotsbak en even later voeren we door een stroomgebied. Gewoon van die kleine korte golfjes die alle kanten op gaan. De wind is inmiddels wat ingekakt en ook de stroom is bij de eilanden achtergebleven. Maar we gaan nog gestaag de goede richting op. De golven hier zijn kort en chaotisch, waardoor het een onrustig zeetje is.
.
Op dit moment speelt voor onze neus een waar schouwspel af. Het is ook bijna etenstijd voor de dolfijnen en ze jagen dat het een lieve lust is. Heel gaaf gezicht!! Ik ga nog even genieten.
-----
At 30-4-2012 22:58 (utc) our position was 01°17.29'S 091°52.09'W
Ja, het eerste dagje zit er al op. Het begon wat turbulent, met de motor die meteen in toeren zakte zodra we uit de baai waren. We hebben nu eenmaal geen intelligente motor die aangeeft, 'he, de zeilen staan bol, ik kan weer uit'. Na onderzoek de motor uitgezet en toen heeft Etienne het dieselfilter vervangen. Het zag er niet lelijk verstopt en goor uit, maar waarschijnlijk zat daar toch het venijn. Ik dacht al, we worden meteen 'afgestraft' door onze illegale diesel-vul-actie. We hebben namelijk later nog een mannetje gehad die de rest van de diesel bracht. Dat er trouwens schoon uit zag.
.
Nadat er geen vuiltje, en wolkje, meer aan de lucht was, zijn we rustig doorgevaren. We hebben wat stroom mee en de wind is ook prima. We klagen niet en hobbelen zo relaxed, met een knoop of 4, tussen de Galapagos eilanden uit de grote zee op.
-----
At 29-4-2012 23:02 (utc) our position was 00°56.55'S 090°38.46'W
Het is altijd weer raar, hoe een vreemde omgeving langzaam toch weer zo vertrouwd wordt. Misschien ook weer niet raar, het is voor een bepaalde periode je leefomgeving. Je achtertuin, je ‘neighbourhood’. En dan loop je ineens voor de laatste keer langs het zo bekende straatje, pak je voor de laatste keer nog even twee 5 liter jerrycans met water mee bij de zo vertrouwde supermarkt en loop je voor het laatst de pier over naar de watertaxi. Dat is altijd een heel raar moment, die laatste dingen. Het voelt ook vaak als weemoed, loslaten, achterlaten en vaarwel. Je vertrouwde loopje verlaten en de mensen die je zelfs al zijn gaan kennen (de port captain, de ‘snorkelcapitein’ en de watertaxi-boys). Maar ja, het is tijd om verder te gaan.
En dat gaan we morgen weer. De langste etappe, van onze reis (waarschijnlijk en in ieder geval tot nu toe) en de langste etappe hier in de Pacific. Vanochtend hebben we onze moestuin weer aangevuld. Elke zaterdagochtend is hier de fruit- en groentemarkt. Van 6 tot 12 uur in de ochtend en ben op tijd, want zo rond 9 uur is er al veel niet meer. We waren er op tijd, maar zagen een duidelijk verschil met wat er nog was toen we weggingen. Maar ben je er dus vroeg, dan hebben ze er bijna alles; zelfs broccoli, spinazie, bloemkool en lente-uitjes. Helaas hadden ze geen sinaasappels, wat wel raar is, want er waren limoenen te over. Het is ook grappig om te zien hoe het gaat op zo’n markt, bij de oudste vrouwtjes heb je vaak de beste deals, maar dan moet je niet van die kleine uitgemergelde hebben, want die zetten je af. Zorgen dat je zelf alles kiest, want laat je de ander dingen voor je pakken, dan krijg je geheid spijt. En dit keer was de eierman de topper. Hij verpakte de 30 eieren wel in 4 van die kartonnen eier-‘dozen’. Zelfs tape eromheen en toen konden we het meenemen. Top! We zitten dus weer lekker vol. Hopelijk gaat het goed met de oversteek (niet al te heftig en niet ziek) zodat ik weer lekker alles kan gebruiken in het eten.
Vanaf nu zijn we dan ook de komende maand onderweg. Het is 3000 mijl, maar dat is hemelsbreed. De af te leggen afstand hangt ook heel erg af van het weer en de stroom die we onderweg gaan tegenkomen. We zullen zien. Volgens onze normale berekeningen en gemiddelden zouden we er zo’n 27 dagen over doen. Wordt het inderdaad 27 dagen, dan doe ik een vreugdedans op Fatu Hiva. We verwachten namelijk wel wat dagen meer….
Wil je ons dus bereiken de komende tijd (dat vinden we altijd erg leuk tijdens zo’n saaie oversteek) dan moet dat via de ‘reacties’ of het SSB-mailadres. En oja, beleggen is tegenwoordig niet zo’n goed idee meer, dus kun je je geld ook opmaken door ons te bellen (of gratis een sms’je te sturen).
Ik weet het, een eiland of land drijft niet. Dat zit vast aan de aardkorst van Moeder Aarde. Maar die kleine eilandjes die hier verspreid liggen, daarvan zie je maar een topje. Stel je voor dat je dus boven op een berg gaat zitten, ergens in de Alpen ofzo en dan laten ze, zeg zo’n 80% van die berg afzakken in de zee. Je leeft dan dus op maar 20% van die berg. Dat is dus hier ook. (en natuurlijk op alle andere eilanden) Al deze eilanden hebben meer oppervlakte onder water, dan hierboven waar wij op lopen. En omdat het vrij snel naast het eiland al meteen kilometers diep is, is het een steile hoge berg. Je bent je dat niet bewust, maar bizar niet? Wat zou er het hoogste zijn? Een landberg (zoals de Mount Everest) of een eiland hier in de oceaan? Hmm, interessant. Wat is nul? Zeeniveau of de zeebodem?
Gisteren hebben we de zogenoemde ‘High-land’tour gedaan. Erg leuk! Onze gids was ook erg geïnteresseerd in het geologische aspect van het eiland en kon ons dus veel vertellen. We zijn eerst naar zogenaamd ‘potholes’ geweest. Sommigen denken, en vertellen dit ook tegen toeristen, dat het kraters zijn, maar dat zijn het duidelijk niet. Het gesteente hier boven in het eiland (zo’n 800 meter hoog, vanaf zeeniveau gemeten) is duidelijk geen lava gesteente, zoals het zwarte gesteente beneden bij de stranden. Heel interessant, de grote ronde gaten, met in de rechte rotswanden verschillende tunnels. Deze tunnels staan in verbinding onder het hele eiland. De zogenaamde lavatunnels waar we ook in zijn gaan kijken. Gaaf! Het zijn tunnels, waar de lava door stroomde toen het eiland, door een vulkanische uitbarsting omhoog gedrukt werd. De lava is hier weer terug uit gestroomd en toen zijn de tunnels opgedroogd en gebleven. Een soort aders van het eiland. Je herkent de lavalaag in het ‘plafond’ goed.
Verder zijn we naar een ranch geweest waar de schildpadden in hun ‘natuurlijke’ omgeving leven. Het is bijna paartijd en dus waren de meeste mannetjes, en vrouwtjes, naar de ‘lowlands’ getrokken om daar te paren en eieren te leggen. Het gebied waar de duizenden grote schildpadden rondlopen is enorm, dus we hebben maar een paar, waarschijnlijk vrijgezelle, schildpadden gezien. Het was wel gaaf, want je loopt door de modder en gras op zoek naar zo’n grote ding wat op een rots lijkt. Het was al warm, dus op zich is het niet ver zoeken. Ze zoeken dan meestal verkoeling door met hun gat (nou ja, eigenlijk hun hele lichaam) in de modder te gaan liggen. En wat zijn ze groot! Als je dichtbij komt, te dichtbij, gaan ze blazen en trekken ze hun kop in. Het schild is van dezelfde structuur als onze haren en nagels, keratine. En dat schild is sterk! Dan weet je waar wat sla en gras dus goed voor is
Vandaag wat boodschappies gedaan en alles weer een zeevast plaatsje gegeven. Etienne was de boot aan het schoonmaken en toen hij boven kwam, zag hij iets, wat je als zeiler liever niet ziet. Een groot, schitterend jacht, was hier vlakbij op het rif gelopen! Wat een vreselijk gezicht is dat! Als je hem ziet dansen en draaien op de golven op het rif, gaat dat door merg en been. Met hulp van alle bootjes hier, was hij er gelukkig al vrij snel vanaf. Brrrr, dat is echt een nachtmerrie van elke zeiler!
Vanavond zijn we lekker luxe uit eten geweest! Weer eens een super stukje vlees en een overheerlijk visje. Genieten dus! Toen we onderweg naar het restaurant liepen, passeerden we de vismarkt. En dat is hier waar vermaak. Niet zozeer de mega grote vissen die ze klaar maken. Maar de zeeleeuwen en pelikanen bedelen niet om een stukje vis, ze pakken het gewoon zelf!
PS De foto's van de Galapagos staan al in het foto-album!
Na vanochtend hebben we de Big Five van de Galapagos gezien! Op nummer 1, de Grote schildpadden, nummer 2, de zeeleeuwen, nummer 3, de Blue Footed Boobies!, nummer 4, de marina Iguana (dat lelijke zwarte ding) en nummer 5 de Darwin Finches. En dan vergeet ik de pinguins, die op Isabella zitten, maareven. Want daartegenover hebben we ook White Tipped Sharks gezien, de Sally Lightfoot crabs (die hele rode), langoestes, land Iguana’s, Lava Lizards, Swallow-tailed Gull (klak-klak vogels), fregatvogels en pelikanen. En dan heb ik het nog niet over de grote vissen van vandaag. Grote dokters, angelfish, papagaaivissen, murene, koffervissen, eagle rays en bruine roggen. En dan laat ik het kleine grut, waarvan er miljoenen waren, maar even achterwege. Geloof dat het meer de Galapagos top 100 wordt.
Vanochtend zijn we met 10 andere toeristen in een bootje gestapt voor de Bahía tour. Een toer langs verschillende plekken hier in de buurt. Eerst naar het kleine eilandje hier vlakbij, Isla Loberia, waar een grote zeeleeuwenkolonie woont. We zagen daar inderdaad tig zeeleeuwen op de rotsen liggen en wandelen op het strand. Natuurlijk meteen het water in, en naast heel veel andere grote vissen, zwem je dan ook gewoon met de zeeleeuwen! Het lijken boven water van de lompe logge beesten, maar onderwater zijn ze heel flexibel en zelfs wat elegant! Super gaaf!
Daarna voeren we naar een steigertje vanwaar we naar twee strandjes konden lopen, door het schitterende ruige landschap. Etienne zag op een gegeven moment zelfs een grot, “hé daar kunnen we in!” Helaas werd hij snel uit die illusie gehaald, je kunt (of mag) nu eenmaal niet elke grot in. Het was wel gaaf. Het is hier vulkanisch en de gids legde uit dat je drie verschillende soorten lava hebt. Heel interessant. Het landschap is ruig en zwart met prikkels (door alle cacti’s). Eerst naar Los Tintores en toen naar Playa Los Perros. Daar zagen we voor het eerst Marina Iguana’s zwemmen! Dat is ook de enige soort Iguana die dat doet. Ze heten natuurlijk niet voor niets zo. We zagen daar ook verschillende Blue Footed Boobies op de rotsen, al hadden we ze ook al in de baai, dichterbij huis gespot. Het zijn hele grappige vogels, die wij in Venezuela heel veel hebben gezien, maar dan de helemaal witte versie met rode voeten.
Las Grietas was het volgende punt op het programma, maar daar waren wij natuurlijk al geweest. Geen probleem, we konden om de hoek, langs de rotsen gaan snorkelen met de kapitein. En dat was een goede keus! Wouw, wat een plek! Daar zagen we de haai, de white tip shark (die hier onschuldig is). En verder nog heel veel andere dieren, zoals een schildpad en nog meer zeeleeuwen, die echt superhoog op de rotsen kunnen springen uit het water! We snappen nu, hoe ze op sommige boten komen! Ook zagen we hier de Blue Footed Boobies weer en de Marina Iguana’s die onder water aan het eten waren! Het was een heel geslaagd uitje en dat voor maar 30 dollar pp! Aanrader dus voor andere Galapagos-gangers.
Vanmiddag zijn we dan weer aan het klussen geweest, verder met de marifoon en hebben we een excursie voor morgen geboekt. Het binnenland in. Ben benieuwd wat we dan weer gaan zien!
We waren gewaarschuwd. Als je drie jaar weg bent, gaat alles een keertje stuk. Ja ja, denk je dan, dat gaan we wel zien. En zo’n momentje hadden we eergisteren. Ik riep de watertaxi op met de VHF. Geen antwoord. Niet abnormaal, ze reageren wel vaker niet en komen dan wel gewoon. Nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Hmm, misschien voor de zekerheid met de handmarifoon proberen. De hoorn buiten heeft wel vaker kuren. “Watertaxi, watertaxi, aqui La Luna” “Dos minutos!” Shit. Het was avond, na mijn dagje hard werken wilden we lekker uit eten.
De volgende ochtend meteen maar even de marifoons aan een nadere inspectie onderworpen en dit keer kon Etienne, na veel zweten, zuchten en steunen, niet anders zeggen, dan dat hij hem niet meer aan de praat kreeg. We ontvingen nog wel, maar zenden, nee. Verdikkeme, ben je in het paradijs, hebben we dit. Geen major probleem, maar wel vervelend. Een VHF waarmee je kunt zenden is toch wel handig. Besloten om maar even op zoek te gaan naar een vervangmodelletje. En warempel, zelfs hier, waar de prehistorische dieren nog (vrij) rondlopen, zijn ook marifoons te koop. Na dubben hebben we een goedkoop (relatief gezien) modelletje gekocht van een bekend Amerikaanse merk (waar ik nu, internettent bij een wit strandje even niet op kan komen). Vanochtend de eerste stapjes om een plekje voor hem (of haar) te zoeken. Morgen verder.
Gisterenmiddag zijn we dan ook maar op pad gegaan, even wat anders dan klussen of bootdingen. We hebben een schitterende, maar ontzettend warme, hike gemaakt naar Las Grietas. De eilanden hier zijn vulkanisch en bestaan dus uit lavagrond. Dat is grof, ruig, open gesteente. Het pad naar Las Grietas was over deze stenen door een schitterend gebied met een zoutmeer en langs hele vele cacti’s Las Grietas is een kloof in het lava gesteente, waar regenwater zich vermengt met zeewater. Je kunt er snorkelen, zwemmen en van de kliffen afduiken. Het is heerlijk fris verkoelend, super helder water! Je koelt er beter in af, dan in het lauwe zeewater.
Al vrij vroeg in deze hike kom je langs een schitterend rustig hotel met een mooi strandje waar we even hebben geinternet. Eind van de middag terug naar het dorpje om de marifoon te halen. We hebben gegeten in een straatje waar allemaal lokale tentjes zitten. ’s Avonds zetten ze de stoelen en tafels op straat en is het een drukte van belang. Heel gezellig kwamen we daar aan de praat met Gerrit en Anne-mieke van de Fruit de Mer, ook een NL’se boot, die waarschijnlijk rond dezelfde tijd als wij over gaan steken naar de Marquises. Vandaag vertrokken zij alweer naar Isla Isabella.
Inmiddels tikt de tijd vlot door en willen we nog wel wat meer zien van het eiland hier. We hebben dus, met de paar klusjes nog te doen, een schemaatje gemaakt voor de komende dagen.
Vandaag was een handwerkdagje. En dan niet leuk crea bezig zijn, nee, de stiksel van de genua nalopen en indien nodig, opnieuw stikken. Met name een strook aan de onderkant was, door het schuren over de reling aardig los. En nog een paar stiksels door het wrijven langs de stagen. Schavielen (slijtage door schuren) is echt onze grootste vijand. Je moet er continu op letten, maar je kunt helaas niet alles tegenhouden. De stiksels die los waren, waren geen belangrijke. Meer om de verschillende lagen doek op elkaar te houden en onderaan is het een strook waar de onderlijkstrekker doorheen loopt. Niets ergs dus, maar het kan maar beter weer gemaakt zijn. De genua is groot en stug en past niet onder mijn naaimachine, dat was dus ouderwets handwerk. Gelukkig kon ik op vele plaatsen het oude 'stikgaatje' gebruiken, dat scheelt in kracht. Maar ik ben er toch wel heel de dag mee zoet geweest.
.
Het wordt aardig stil hier. Gisteren is de Inish vertrokken en vandaag gingen ook onze Panamese buren (Juan van Gente de Mar) er vandoor. Wij zullen hen waarschijnlijk over krap een weekje volgen.
.
Vanochtend hadden we nog wat buien, met veel bewolking, maar dat trok in de middag al snel op naar een strak blauwe hemel. Met als gevolg, heel warm. We hebben aan het einde van de dag dus nog maar even gezwommen en gesnorkeld bij de boot. Manta-rays gezien en een soort tam koffervisje. Etienne kon die gewoon vastpakken! De koffervisjes doen zich te goed aan onze boot, heel fijn, maar ze zijn naar ons idee nog niet hongerig genoeg. We moeten zelf ook nog een hoop schrappen. Het is hier namelijk erg voedingsrijk en de boot groeit weer aan als kool.
-----
At 23-4-2012 3:58 (utc) our position was 00°44.82'S 090°18.42'W
Tijdens de oversteek deed onze dieselmeter al raar en stopte uiteindelijk, terwijl hij bleef aangeven dat de tank drie kwart vol was. Dat kon niet, wisten we op dat moment en toen we er weer een jerrycan in geleegd hadden was de meter nog niet verschoven. Stuk dus. Luidde Etienne z'n deskundige mening. Een klusje om, eenmaal op de Galapagos, maar eens naar te kijken. Tot die tijd hielden we in het logboek nauwkeurig bij hoe laat we de motor startte en weer uitzette. We weten, ongeveer, hoeveel diesel per uur we verbruiken, dus moesten we het even zo berekenen. Met natuurlijk de ruime marges aan alle kanten.
.
Gisteren was het 'dieselmeter-klusje-dag'. We hadden al uitvoerig besproken wat er stuk kon zijn, of misschien, hopelijk, alleen maar erg vervuild. De meter in de tank is eigenlijk erg simpel, dus kan er niet veel stuk aan zijn, maar als er iets stuk aan is, dan is het de meter ook meteen overleden. De meter uit de tank gehaald en ja, hij was wat vies. Schoongemaakt en gelukkig, wat aandacht en poetsen doet soms wonderen. Het ding geeft weer aan wat hij aan moet geven.
.
Diesel heeft hier, op de Galapagos, de prijs van goud. Aangezien ik zilver draag kan ik dus niets ruilen, dus zullen we het duur moeten kopen voor dollars. Maar ja, wat is duur? Het is 6 dollar per gallon. Een gallon is 3,8 liter. Vergeleken met NL, niet duur. Vergeleken met Panama en het vasteland van Ecuador, heel erg duur. Aangezien wij nu hier zijn en niet in NL, vinden wij het dus duur. En zeker als je weet dat de localen hier, 1 dollar per gallon betalen! Zwaar gesubsidieerd, maar dus niet voor toeristen. Wij mogen dan ook alleen (legaal), de hele dure, diesel halen met een toestemmingscertificaat van de port captain. Het was het gesprek van de dag met onze buren hier uit Panama. Maar helaas konden wij tot op heden geen 'mannetje' vinden, die het voor 'wehnug' zou doen.
.
Totdat ik gisteren, aan een watertaxichauffeur, vroeg of het tankstation hier in het dorp de enige plek was om diesel te halen. Tja, je moet het natuurlijk subtiel vragen. Hoeveel hadden we nodig? 50 gallon. Morgenochtend (vandaag dus) kwam hij om 11 uur. 3 dollar per gallon? Prima! Wij zaten vanochtend dus hoopvol te wachten, komt ie wel of komt ie niet? Hij kwam inderdaad, maar met maar 15 gallon. Geeft niets, overgeladen en in de tank gegooid. Afgerekend, prijs was door de daginflatie wel gestegen naar 4 dollar per gallon, maar ok. Kwam hij nog meer brengen? We moeten 50 gallon hebben. Hij keek wat moeilijk. We hadden al gezien dat het diesel halen, ook voor de localen, erg gereguleerd was, met papieren, legitimatie en mannen met geweren als bewakers. Ons 'mannetje' wilde nog wel een keer komen, morgen. Maar dan kwam er weer inflatie bij. Wij hebben toen maar bedankt. Het is voor hem erg link en hoe meer hij moet halen hoe linker. Het is dus geen 'inflatiegeld' maar meer 'gevarengeld', geld met een luchtje.
-----
At 22-4-2012 3:04 (utc) our position was 00°44.83'S 090°18.42'W
We liggen in Puerto Ayuro, een toeristisch plaatsje, wat eigenlijk best gezellig aan doet. Ik vind het toch altijd weer bijzonder dat je op zo’n 1000 km van het vastenland een hele wereld vind, waar ook van alles is. Gisteren hebben we eerst nog even de ‘fumigation’ man aan boord gehad die alles onder heeft gespoten met een vet goedje, wat alles glibberig, glad en vies maakt. Erg fijn, de vliegen vliegen nog steeds gewoon rond en hebben zelfs het lef om in dit spul te landen. Het was niet giftig, werd ons verteld. Nee, maar volgens mij voor de insecten ook niet. Ik heb nu alleen (helaas) een reden om de hele boot schoon te maken, waar hij heeft gespoten. Daarna zijn we met de watertaxi naar de kant gegaan. Eigenlijk ideaal, geen natte kont van de dinghy en het gaat lekker snel. We hebben Puerto Ayuro wat rondgelopen, wat ‘ferreterias’ bezocht (hardware zaken) en allerlei andere winkels. Geluncht bij The Rock en tegelijkertijd gezellig bijgeklets met Wiph en Dorit van het grote motorschip de Contina.
Toen we terug aan boord kwamen zagen we de Inish liggen! Het nadeel van ‘je dinghy niet in het water’ is dat je niet even gaat kletsen bij anderen, dus afgesproken om vandaag even lekker bij te kletsen. Vandaag dus samen naar de kant en koffie gedronken. Daarna samen op pad om verschillende supermarkten te bezoeken (tja, dat is nu een uitje) en daarna zijn we naar het Charles Darwin Research Station gegaan.
De Galapagos bestaan uit verschillende eilanden, er zijn 12 grotere en 12 kleinere eilanden, waarvan 5 eilanden bewoond zijn. Door mensen dan. Deze eilanden zijn per toeval ontdekt in 1535 door de eerste bisschop van Panama toen hij onderweg was naar Peru en zijn schip van de route af raakte. Hij noemde ze de ‘Island of the tortoises’, eiland van de schildpadden. Omdat de zeevarenden in de jaren erna de ene keer wel de Galapagos konden vinden en een andere keer niet (stroomdiagrammen en GPS hadden ze toen natuurlijk nog niet) werden ze in de tijd erna de ‘Betoverde Eilanden’ genoemd. In de 17e eeuw konden ze de eilanden wat vaker vinden en werd er van alles naar toe gesleept zodat de schepen zich hier weer konden bevoorraden. Toentertijd waren er ook heel veel schildpadden op de eilanden. Dit aantal is drastisch verminderd toen allerlei zeelieden (piraten, kooplui, enz) deze eilanden aandeden om te bevoorraden. Schildpadden konden wel een jaar aan boord blijven leven en waren dus een prima voedselbron.
In 1835 kwam Charles Darwin hier aan tijdens zijn reis aan boord van de Beagle. Hij is hier 5 weken gebleven en heeft heel veel dieren en planten onderzocht en meegenomen, waardoor hij later de Evolutietheorie bedacht. Vandaar dat alles hier op deze eilanden ‘draait’ om de ‘ontdekkingen’ van Charles Darwin. Het research centrum is leuk, het heeft meer weg van een wandeltocht door het ‘authentieke’ landschap van de Galapagos en dan kom je langs wat expositie ruimtes, de schildpadden en iguana’s. En grote schildpadden dat ze hebben!! Enorm!! Zo’n beest zou met gemak onze punt vullen. We hebben Lonesome George ontmoet. Een reuze schildpad die al heel lang hier is, maar voor wie ze maar geen geschikt vrouwtje kunnen vinden. Georgina en Georgia liet hij, ook vandaag, gewoon links liggen. Zouden schildpadden homo kunnen zijn?
We zijn op de Galapagos!! Tussen de eilanden zijn we al verwelkomd door een zeeleeuw die even een kijkje kwam nemen. Heel schattig!
.
Het was vannacht en vandaag een top zeildagje. Zo'n tochtje wat je je wenst om de hele oversteek te hebben. We zijn de laatste mijlen dan ook super opgeschoten, waardoor we rond 16.00 uur aankwamen. Zaterdag om 16.00 uur een week geleden vertrokken uit Bahía, maakt, dat we er dus precies 10 dagen over hebben gedaan. En eigenlijk valt dat reuze mee. Planning was zo'n 6 dagen. Als we windstiltes hadden, konden we gewoon motoren en snelheid houden. Dat snelheid houden was dus drastisch anders door stroom tegen. Een dag of 4 langer, is dus eigenlijk zo gek nog niet.
.
De baai hier op Isla Santa Cruz, Acadamy bay, is aardig vol. Vol met allerhande boten; veel cruisers, rondvaartboten voor de eilanden, wat kleinere cruiseschepen, een bevoorradingsschip en de Endeavour, het schip van National Geographic! De baai ligt totaal niet beschut, dus we liggen achter het anker nu meer te schommelen dan de afgelopen dagen op zee.
.
Nadat we het anker hadden laten vallen, was het meteen gedaan met de rust en kregen we bezoek. Drie man sterk. De Port Captain en twee mannen van het National Park Galapagos. Ik dacht dat er stoom uit mijn oren zou komen, niet van boosheid, maar van het hersenwerk, want toen de Port Captain begreep dat ik wat Spaans sprak ratelde hij alles aan elkaar. Hij legde de procedures uit, vertelde wat er te doen was op het eiland enz enz. We hadden natuurlijk een zarpe naar de Marquises en dus kwam de vraag 'wat komen jullie hier doen?' Ik uitgelegd dat we diesel nodig hadden ivm stroom tegen en geen wind. Dat snapte hij, er was net een boot teruggekomen die onderweg was naar de Marquises, ook geen wind en stroom tegen. Dus was het prima dat wij hier wilden blijven. En nu we er toch waren konden we ook wel wat langer blijven. We hadden alleen een agent nodig, om het papierwerk te regelen en die ging hij even bellen voor ons. Hij had inmiddels al onze papieren al gecheckt, dus ik grapte dat wij een agent niet nodig hadden en het met hem ook goed afkonden. Hij was gevleid, maar nee, we moesten een agent hebben.
.
De agent arriveerde gelijk met iemand van het ministerie van landbouw, of zoiets. De laatste ging controleren of wij geen planten en huisdieren hadden en wat we nog aan vers spul hadden. Het appeltje en de limoenen waren geen probleem, zolang we ze maar niet mee naar de kant namen. De rest had hij niet gezien, Etienne had namelijk meteen alles verborgen. De agent was een aardige man, van een 'ships agent office' en rekende een vrij hoge prijs voor zijn service. Wij hebben hem dus bedankt en meteen weer weggestuurd, we hadden veel lagere bedragen gehoord. Ik verwachtte de Port Captain wel geïrriteerd te hebben, maar nee, hij ging rustig degene bellen die wij voorstelde. Hij legde nog wel even uit dat voor dat bedrag de man 4 uur werkt. Ik ben maar niet in discussie gegaan, dat hij dan zelfs voor NL'se doeleinden een hoog uurloon had.
.
De 'nieuwe' agent arriveerde en regelde meteen alles. Morgen komt er nog een 'fumigation-man' aan boord, sprayen tegen het ongedierte. Mooi, zijn we meteen van de laatste vliegjes en muggen af! De bedragen van wat alles kost, vlogen me wel rond de oren. Morgen maar even alles op een rijtje zetten als we de factuur hebben en onze portemonnee moeten trekken. Maar ok, daarvoor zijn we wel op de Galapagos! Wat we natuurlijk, inmiddels gaar en oververmoeid, hebben gevierd met een biertje in de kuip. Morgen gaan we aan land.
-----
At 18-4-2012 2:24 (utc) our position was 00°44.83'S 090°18.42'W
Weinig te melden vandaag. Het is heel de dag bewolkt met af en toe een bui. Zeker in de ochtend was het meer toe, dan af. Daardoor zijn we vannacht en vanochtend wel lekker opgeschoten. En zo ontwaarden we, halverwege de ochtend, aan de horizon iets wat op een berg zou kunnen lijken. Het beeld werd in de loop van de dag helderder en minder helder (tijdens enorme stortbuien), maar het is duidelijk Isla San Cristobal. In de rij van grootte van de eilanden is hij nummer 5, maar heeft wel de een na grootst inwoners aantal. Isla San Cristobal moet schitterend zijn, het is alleen niet het eiland waar wij naar toe gaan. Wij gaan naar Isla Santa Cruz.
.
In de officiële regel heb je toestemming nodig om naar de Galapagos te gaan. Deze toestemming heet een Autografo. Met zo'n Autografo mag je dan, met je eigen boot, meerdere eilanden bezoeken en 40 dagen blijven. Alleen kost zo'n Autografo heel veel centjes. Wil je dit niet, dan kun je een verzoek doen voor een verblijf op de eilanden onder het mom van 'diesel nodig', 'reparatie', enz. De port captain kan dan bepalen dat je maar 72 uur mag blijven, of je toestemming geven voor 20 dagen. Maar je mag dan, met je eigen boot, maar op 1 eiland komen. Omdat wij dus geen officiele toestemming hebben om naar de Galapagos te gaan, konden ze in Ecuador (waar de Galapagos onder vallen) natuurlijk ons geen zarpe (uitreisdocument) geven naar de Galapagos. Andere landen hebben weinig met deze wet te maken en zetten gewoon op je zarpe Galapagos.
.
Wij gaan voor de laatste optie en kiezen daarom het eiland met het 'grootste' stadje en van waaruit de meeste 'excursies' eventueel te boeken zijn. Volgens onze informatie, Isla Santa Cruz dus.
.
De laatste mijlen komen in zicht, maar met de huidige wind, kunnen we hier nog wel een paar dagen over doen. We zullen zien.
-----
At 16-4-2012 22:20 (utc) our position was 00°39.30'S 088°59.99'W
Zoals ik te pas en te onpas, te vaak, te weinig en waarschijnlijk tot ieders verveling, elke keer weer roep, de dagen vliegen voorbij!! Zelfs hier op zee. En zelfs tijdens een activiteit die onlosmakelijk verbonden is met onze reis, maar niet onze favoriete bezigheid is. Maar net zoals het gaat met verre vliegreizen, wen je aan afstanden. Eerst was de Golf van Biskaje nog ver (3 dagen), maar na 19 dagen de Atlantische oceaan, is die afstand de maatstaf.
.
Het scheelt enorm dat ik de laatste tijd ook niet meer ziek ben. En ook Etienne slaapt nu de eerste nachten altijd al veel beter. Met andere woorden, onze lichamen raken 'gewend' aan de gekke ritmes op zee. Wat ook enorm helpt zijn de vaste routines tijdens een dag. Zie mijn berichtje van een paar dagen geleden. Voor je het weet kan ik al weer aan de lunch beginnen en hetzelfde geldt voor het avondeten. (Lekker) Eten is altijd al een van mijn favoriete bezigheden, maar zo onderweg, wanneer de zee, en onze magen, het toelaten, zijn de maaltijden ook belangrijk. Ik sta liever, zeg een uur, moeite te doen om te blijven staan terwijl ik aan het snijden en bakken ben, voor een maaltijd waarvan ik heerlijk kan genieten tijdens het ondergaan van de zon. Maar dat is voor iedereen misschien anders. En ik moet zeggen, we hebben de laatste dagen weer lekker gegeten; pizza's, eiersalade, macaroni, boontjes met aardappelen en gehaktballen (uit blik!), mihoen, salades enz. En vanavond hebben we weer de favoriet van de boot, nasi! Goed eten helpt om de moraal hoog te houden, maar daar dragen de wegblijvende buien en een beetje wind ook aan bij.
.
Ik heb, je zou denken hoe kan het nog, gisterenavond weer een (voor mij) nieuw verschijnsel gezien; een satelliet. Dat ziet eruit als een 'onderweg zijnde ster'. Deze 'ster' verplaatst zich in een rechte baan, met constante snelheid over je hoofd heen. Etienne heeft het al meerdere keren gezien, maar ik miste ze elke keer. Tot gisteren. Grappig om te bedenken dat de satelliet de ik zag gaan, misschien wel een van de satellieten is die ons elke dag vertelt wat voor weer het gaat worden. Of, misschien was het er wel een die foto's aan het maken was voor een of andere geheime dienst. Heel bijzonder dat er op de oceaan een hele wereld onder je afspeelt, maar ook boven je.
.
In onze wereld gaat het allemaal prima en we komen langzaam toch steeds dichterbij het einde van de eerste etappe.
.
.
PS
Het antwoord op het raadsel via de sms voor vannacht; naam: Lekker Hapje, leeftijd: 2 dagen + een half uur in de pan.
-----
At 15-4-2012 22:57 (utc) our position was 00°38.90'S 087°58.82'W
Wat hebben we een k-nacht gehad! Regen, buien, bakken, nog meer water en onweer. Wel wat wind, dus we schoten lekker op. Maar met aardig wat wind van achter in, samen met een giga regenbui, maakt dat alles in de kuip nat is. En je moet oppassen anders waait het zo naar binnen. Dan was een bui weer voorbij, wind draaide net zo hard 360 graden mee, dus zeilen weer anders. Dan weer windstil en dan begon het hele feest weer van voren af aan. We zijn vandaag dan ook erg moe, want van slapen komt er weinig, tijdens zo'n nacht.
.
Vandaag is het gelukkig al wel heel de dag droog. Een beetje wind de goede kant heen, dus we schommelen rustig dichter naar de Galapagos. We hebben al een beetje slaap ingehaald, maar ik vrees voor vannacht, als ik de luchten weer zie.
-----
At 14-4-2012 22:47 (utc) our position was 00°38.59'S 087°14.79'W
Vroeger dobberde men dagen op zee, op weg naar hun bestemming. Nu, anno 2012 doet men dat niet meer. Toch? Dus wel. Wij dobberen op zee naar onze bestemming. Darwin, onderweg met de Beagle naar de Galapagos, hoe zou het die hier zijn vergaan? Bolle zeilen en een positieve sfeer aan boord, "we zijn er bijna!" Of ook klapperende zeilen, een gefrustreerde stuurman, de rest van de crew lanterfantend aan het dek, zoekend naar schaduw en vertier. En de kok die nog eens door z'n, al spekvette haar, wrijft, "wat gaan we nu weer eten?"
.
Ik denk dat laatste, want wat blijkt uit de verhalen, Darwin was inderdaad op de Galapagos. Alleen maar zo'n 5 dagen en deed zich tegoed aan het schildpaddenvlees. Vind je het gek?! Die vent stikte van de honger. En de revolutietheorie van Darwin, was geen eureka momentje. Nee, daar had hij, tijdens de windstiltes hier in de Stille Zuidzee, genoeg tijd voor om over na te denken. Als wij hier nog veel langer dobberen kom ik denk ik ook nog wel met een theorie. Maar dan meer over de evolutie van de mens die te lang op zee zit.
.
Toch zijn emoties soms net zo veranderlijk als het weer. Moedeloos zijn we niet meer. We gaan over het algemeen nog wel een knoop in de goede richting en hebben de afgelopen 24 uur zelfs 30 mijl afgelegd. We mogen niet klagen dus! Daarbij geven de gribfiles voor de komende 3 dagen wat stabielere wind, al is het niet veel en lijkt de tegenstroom wat af te nemen. Al kan deze laatste opmerking ook meer een gevalletje van 'wishfull-thinking' zijn.
.
De zon straalt aan de hemel en we hebben al even geen regen meer gehad. Al met al heeft het kietelen van Neptunes dus wel een beetje geholpen. Of zou het komen door jullie massale gebeden? Als dat zo is, zullen we dan ook een sessie doen voor wereldvrede? Of ga ik nu al hallucineren?
-----
At 13-4-2012 22:36 (utc) our position was 00°38.24'S 086°24.07'W
Wat zal ik zeggen van vandaag? We zijn sinds vanochtend 9 uur, 8 mijl dichter bij de Galapagos gekomen. Nog 200 mijl en dan zijn we in ieder geval bij de eilandengroep en kan de motor weer aan. Dus reken maar uit. Ik zei gisteren wel dat moedeloos worden niet helpt, nee, maar ik moet zeggen dat deze emotie mij wel langzaam bekruipt. We wisselen wat af met de zeilen om elk zuchtje wat er maar staat te pakken. En eigenlijk, laten we het positief benaderen, lukt dat aardig, we gaan in ieder geval nog niet terug naar Ecuador.
.
We zijn ook niet alleen hier. Elke dag krijgen we wel even, dichtbij of wat verder weg, bezoek van walvissen of dolfijnen. We hebben een hele grote groep dolfijnen in de verte zien jagen. Het was een heel springspektakel. Vol verassing zagen we gisteren ook verschillende schildpadden voorbij zwemmen, hele oude, want het waren hele grootte. Zouden deze 'Giant Tortoises' ook op weg naar de Galapagos zijn en ook de verkeerde stroom zijn tegengekomen? Tot mijn verbazing vliegen hier ook nog steeds verschillende vogels rond. We hebben zelfs de Swallow-Tailed Gull gezien. Familie van de zeemeeuw die voornamelijk op en rond de Galapagos voorkomt. Hij staat erom bekend om 's nachts de boten op zee te volgen. Dat hebben we gemerkt! Ik ken de NL'se naam niet. Het beestje maakt een klakkend geluid, waarvan gedacht wordt dat dit een soort van echo-locatiebepaling is.
.
We kregen vanochtend een raadseltje toegestuurd van een ex-vertrekker, om de tijd te doden. Heel fijn! Maar wij hebben ook een raadseltje, alleen weten wij helaas zelf het antwoord ook niet. Vannacht heb ik bijna een kwartier lang de dieptemeter tussen de 18 en 15 meter zien schommelen! Signaal was constant en supersterk, dus een school vissen kan het bijna niet geweest zijn. Maar wat dan wel? Ik heb het water afgespeurd maar zag geen walvis of onderzeeer. Raar he? We zijn dus echt niet alleen!
-----
At 12-4-2012 22:42 (utc) our position was 00°38.62'S 085°44.63'W
Het is ons de afgelopen dagen weer overduidelijk dat we overgeleverd zijn aan de grillen van de natuur en de buien van Moeder Aarde. Dat geldt natuurlijk altijd, maar in de meeste woongebieden bouwen we stevige huizen, dijken en andere belangrijke dingen om zo min mogelijk 'last' te hebben van deze grillen en buien. Maar hier op dit kleine bootje in deze immense oceaan zijn we eraan overgeleverd. En natuurlijk niet alleen negatief overgeleverd, we leven ermee en halen er soms ons voordeel uit.
.
Alleen zoals ik al zei, de afgelopen dagen zijn we eraan overgeleverd. Want hier, midden op zee, moeten we het doen met de huidige stromen, de heersende (of nu eigenlijk meer niet-heersende) wind en de plenzende buien of brandende zon. We zijn ons er pijnlijk van bewust dat we een keer geen invloed kunnen uitoefenen en het 'tegen de stroom invaren' kan, zolang onze dieselvoorraad het trekt. En daar zit het venijn, dat is niet lang meer. Nog maar 24 uur en dan moet de motor uit en kan pas weer aan bij de Galapagos. En dat terwijl we pas net op de helft zijn.
.
Ik lees me suf in alle Jimmy Cornells , pilots en weerboeken en overal staat hetzelfde voor dit gebied: de SE trade winds heerlijk in de rug en de Humboldt, Peruvaanse en Equatoriale stroom geven je een extra zetje. Maar zo is het hier, op dit moment en de afgelopen dagen, toch echt niet!
.
Wind, als die er al is, pal tegen en datzelfde geldt voor de 1,8 knopen stroom. Ok, geen wind, misschien zitten we in het uitgebreide stukje van de doldrums. Kunnen we mee leven. De gribfiles (weerberichten) gaven ook niet veel wind op. We hadden het met motoren kunnen halen, ware het niet, dat we die *(%@& stroom tegen hebben! Dat is een probleem, dat wordt weer terug naar Ecuador dobberen. We hebben het daar goed naar ons zin gehad, maar willen nu toch echt naar de Galapagos.
.
Wat kunnen we eraan doen? Niets. Moedeloos worden en chagrijnen helpt ook niet. Dus wordt het uitzitten (eten en drinken genoeg), bidden dat er wat meer wind komt (doen jullie ajb mee!!) en wat Sjamanistische en oude rituelen uitvoeren, zoals Neptunes nog maar eens kietelen voor de stroom en de god Wodan uitdagen om meer wind te krijgen, maar hem niet boos maken, want storm hoeft nu ook weer niet. Het leven van een oceaanzeiler gaat nu eenmaal niet altijd over de woelige baren, maar soms ook over spiegelgladde zeeen.
-----
At 11-4-2012 22:29 (utc) our position was 00°37.71'S 084°58.38'W
Het was vandaag net een Hollandse herfstdag, grijs, grauw en nat. Maar dan verder wel warm en geen wind. We worden er een beetje moedeloos van. Het is nu maar een tochtje van 600 mijl, maar wat als we straks naar de Marquises van dit soort ellendig weer hebben? Nog maar even niet aan denken.
.
Een andere oorzaak van onze moedeloosheid is het feit dat het lijkt dat er geen gang in de boot te krijgen is. Zouden we zoveel te zwaar zijn? Hij is aangegroeid, maar dat scheelt nu ook weer niet zoveel. We snappen er niets van. Etienne duikt vanmiddag, tussen de buien door het water in, om toch maar even naar de schroef te kijken. Het water is superhelder, waardoor hij het goed kan zien. Niets aan de hand. Een paar zeepokken, maar gelukkig geen touw of wat dan ook. Waar we nu wel achterkomen, omdat we de motor uitzetten en ons maar even laten dobberen, we keren 180 graden om met de boot. Door de stroming. We hebben zo'n bijna twee knopen stroom tegen! Hoe dat nu weer kan hier. Alle boeken en kaarten geven aan dat er zeker een stroom met ons mee moet lopen, de South Equatorial Current en de Peru current. We breken ons hoofd erover, maar gaan daardoor helaas niet harder en we hebben nog steeds geen idee. We besluiten onze koers iets zuidelijker te zetten. En we nemen af en toe genoegen met een snelheid van 2 knopen in de goede richting vooruit op de zeilen. We kunnen nu eenmaal niet het hele stuk motoren.
.
We hebben nu al wel een aantal keren een walvis bij de boot gehad! Vanochtend schrokken we ons rot van zijn fontein, zo dichtbij was hij. Het zijn Humpback whales. Erg gaaf! En als we heel toevallig allebei naar een vissersboot aan de horizon zitten te kijken, zien we zo'n walvis helemaal boven water springen!! Gaaf!!! Dat zo'n groot log beest, zo kan springen! Ik doe het hem niet na.
-----
At 10-4-2012 23:21 (utc) our position was 00°30.32'S 084°13.68'W
Het is nog steeds dramatisch gesteld met de wind. En ook de stroom is nog niet helemaal met ons. Omdat er verder ook niets spectaculairs gebeurd, dacht ik dat het misschien wel leuk was om jullie een kijkje in onze dag te geven. En dan met name van de afgelopen 24 uur. Als we onderweg zijn, hebben we namelijk een redelijke vaste routine van slapen en eten. En oja, het is hier 7 uur vroeger dan in NL, dusse als jullie om 10 uur 's ochtends aan de koffie zitten, gaat Etienne weer slapen en mijn wachtje gaat in. En als jullie CSI zitten te kijken, of het acht uur journaal, dan zitten wij aan de lunch. Weggedoken in de schaduw van de bimini in onze zwembroek.
.
21.00 uur
Ons nacht-wacht systeem gaat in. Etienne gaat lekker slapen, ik nestel me buiten met een kop thee in de slaapzak. Ik lees wat (boek of ipod), luister wat muziek of zit gewoon te mijmeren. Om 23.00 uur maak ik Etienne toch maar wakker. De motor staat uit en we gaan steeds langzamer en blijven niet meer op koers. We starten de motor. We hebben de afspraak dat als er iets op het voordek moet gebeuren (in dit geval de boom opruimen) dat we elkaar wakker maken. Hij kan nog een uurtje slapen.
.
00.00 uur
Ik maak Etienne weer wakker. Zijn beurt. Hij neemt wat te knabbelen en te drinken mee naar buiten en mijmert z'n wachtje uit.
.
03.00 uur
Mijn beurt weer. Etienne rolt inmiddels moe z'n bedje in. De tweede wacht hakt er altijd wat harder in. Ik probeer wat te lezen ofzo, maar vaak zit ik meer te dutten. Geen probleem, er is inmiddels geen schip meer in de buurt en de AIS geeft wel alarm.
.
06.00 uur
Het wordt al wat licht aan de horizon als Etienne mij weer aflost. Ik val als een blok in slaap. Etienne neemt z'n zonnebril alvast mee naar buiten, de zon zal al snel hoog aan de hemel staan. Hij dut nog wat, terwijl het langzaam warmer wordt.
.
09.00 uur
De dag begint. Ik word wakker als Etienne de SSB aan zet. Het PanPacificNetje begint zo. Ik zet een keteltje water op en wacht tot ik me kan melden. Terwijl we ontbijten luisteren we naar de anderen. Het ontbijt bestaat uit yoghurt met wat fruit, boterhammen met pindakaas en koffie (D) en thee (E). De andere schepen op het netje zitten veelal hoger, meer tussen Panama en de Galapagos, maar hebben ook geen wind. Gelukkig, we zijn niet de enigen. Etienne laat ondertussen de SSB pruttelen op een weerfile. Hopelijk komt er meer wind. Nee, dus.
.
10.00 uur
Na het ontbijt gaat Etienne nog even wat slapen. Ik doe wat yoga oefeningen, lees of schrijf wat.
.
11.00 uur
Koffietijd, waarna ik onze groenten- en fruittuin even ga controleren, de eieren ga omdraaien (moet elke dag gebeuren, ander rotten ze heel snel!). Verder rommelen we wat aan boord; lezen, zenden, opruimen, niksen.
.
12.00 uur
Etienne gaat een weerfile binnenhalen, met de goede hoop dat het weerbeeld in de paar uur tijd al wat veranderd is. We kijken wat het gaat worden en worden nog moedelozer. Vandaag moet een redelijke dag zijn, morgen komt er nog minder wind. Maar tot nu toe is er nu al geen wind. Ik begin terwijl maar aan de lunch en doe ondertussen ook nog wat afwas.
.
12.45 uur
Lunchen! Vandaag hadden we een toplunch; toast, lekkere salade, hardgekookt eitje en verse jus d'orange.
.
13.30 uur
Met het vele motoren en onze kleine tank moet er ook af en toe getankt worden uit de jerrycans. En omdat we het niet gaan halen met de diesel tot de Galapagos, gaan we proberen of de gennaker wil blijven staan. Nee, dus. We hadden even wat meer wind (5 knopen), maar zodra dat ding gehesen is, kakt hij weer in naar 2 knopen, waardoor de genaker ook inkakt. Een kwartier lang kijken we meer wind, maar nee. Alles maar weer omlaag, het grootzeil omhoog en maar gewoon verder motoren. Meestal douchen we 's middags ook even en verder is het wat kletsen of lezen of schrijven, slapen of niksen.
.
16.00 uur
Happy Hour!! Etienne maakt popcorn. Andere keren eten we chipjes of maak ik wat toastjes, natuurlijk met een alcoholvrije cocktail.
.
17.00 uur
Ik kruip achter de computer om de website bij te werken. Etienne haalt de mail binnen en verstuurt een positierapport. Onze positie en afgelegde afstand wordt in het logboek gezet. Ik vergelijk het niet met gisteren, zal wel dramatisch zijn.
.
18.30 uur
Ga ik eten maken. Gisteren hadden de favoriet van het huis; nasi. Vandaag zou het bloemkool worden, ware het niet, dat deze witte bol vanochtend al zwarte haren had. Het wordt veggie macaroni. Alles aan boord is hier bijna veggie (vegetarisch), mits we een visje vangen. Ze sprongen vandaag wel naast de boot, maar wilde niet in het aas bijten.
.
19.00 uur
Inmiddels is het donker, we maken een lichtje buiten en gaan eten.
.
19.45 uur
Ik ga nog even een uurtje slapen. Etienne houdt de wacht.
.
21.00 uur
Ons nacht-wacht systeem gaat weer in.
-----
At 9-4-2012 22:05 (utc) our position was 00°36.95'S 083°14.05'W
Het is pet, k of hoe je het ook wilt zeggen, met de wind. Zodra we een beetje door de stroom en wind de goede richting op worden gezet, gaat de motor uit. Maar dit wordt dan (m.n. rond eind van de middag) zo wanhopig, dat we niet eens meer kunnen sturen, dus dan gaat toch de motor maar aan. Balen. Zoals ik al zei, willen we eigenlijk niet motoren. We hebben wel voor 6 x 24 uur diesel bij ons, maar dit blijkt duur te zijn op de Galapagos. Onze volgende etappe zullen we toch ook niet motorend kunnen doen. Maar wanneer het zo wanhopig wordt dat we niet eens (redelijk op koers) vooruit komen .dan gaat die herriemaker toch maar aan.
.
Het leven aan boord is, met weinig wind, prima. Alles kunnen we makkelijk doen. En ook het slapen ging zo'n eerste nacht wel goed. De nacht gisteren was trouwens schitterend, met een, iets afnemende, volle maan en weer veel lichtjes in het water.
.
Onze gemiddelde snelheid is niet hoog en we moeten vanaf nu nog 494 mijl.
-----
At 8-4-2012 23:10 (utc) our position was 00°36.47'S 082°03.14'W
Dat zijn wij nu! De punt is omgetoverd in een moestuin en boomgaard. We hebben de laatste verse spullen gehaald en ze hebben hier echt van alles. Veel goedkoper dan in Panama. Daar betaalden we 1 dollar per appel, hier had ik vier appels voor een dollar. Heel fijn dus. We gaan lekker aan de aardbeien (jawel!!), mandarijnen en zelfs bloemkool. Ik kan altijd helemaal blij worden van al dat verse spul!
We hebben nog een keer lekker (warm) gedoucht. Zometeen Mr. Ed nog even aan dek leggen en dan kunnen we gaan. Hier waait het nu een beetje, hopelijk op zee ook. Vamos!!!
Morgen vertrekken we voor de eerste etappe in de Grote Oceaan,Stille Oceaan, de Stille Zuidzee of de Pacific Oceaan. De grootste oceaan op aarde en omvat bijna 35% van het aardoppervlak. We gaan morgen op we naar de Galapagos. Een tot ieders verbeelding sprekend gebied. We hebben wisselende berichten gehoord, maar ja, ik denk dat wij cruisers misschien al wel een beetje verwend zijn.
Deze eerste etappe is zo’n 600 mijl. Maar, met de (geen) wind, die verwacht wordt, wordt dit waarschijnlijk wel een aantal dagen langer. De diesel is duur op de Galapagos, dus we gaan proberen zo min mogelijk te motoren. Geen probleem, eten genoeg, boeken genoeg, spelregels om te schaken weer opgezocht en zo vermaken we ons wel.
We hopen alleen dat we wel kunnen stoppen in de Galapagos. We hebben namelijk een zarpe (uitreisdocument) gekregen naar de Marquises. Het is, zonder een ‘authographia’, niet mogelijk om een zarpe te krijgen naar de Galapagos vanuit Ecuador. De eigenaar hier, zegt dat het geen probleem moet zijn. We zullen het gaan zien. Kan me er niet heel druk om maken, dan varen we maar wat langer door. Haha.
Vanochtend nog een paar boodschapjes gehaald en morgen nog wat vers groenten. We varen pas rond half vier weg, ivm hoog water. Grappig hoe je gaat wennen aan lange tochten zeilen. Het is net een beetje met vliegen, eerst zijn de korte stukken al lang en later als je een paar lange vluchten hebt gedaan, dan zijn de lange vluchten al geen probleem meer. Als ik eerlijk ben, heb ik er ook wel weer zin in. Op één voorwaarde natuurlijk! Dat ik niet ziek wordt!!
Het was weer even wennen in een schommelend bedje. Gelukkig valt het reuze mee met mijn ribben en heb ik er niet heel veel last van. Een heerlijk rustig dagje, met het updaten van de website.
Je moet dus even helemaal naar onderen scrollen, naar 29 maart “Weer de Evenaar”. In chronologische volgorde staan verder omhoog al onze belevenissen van de afgelopen dagen in Quito en de Cotopaxi.
En in het foto-album staan onze foto’s van Ecuador.
Gisteren kwamen we tegen de avond weer in Quito aan. We zijn allebei verkouden en merken dat zo’n grote stad een grotere aanslag op je neus en keel is.
Het is koud, met name gisterenavond. Etienne had met zijn ‘Indiana Jones’-avontuur mijn spijkerbroek al helemaal onder de modder geholpen, ikzelf was gisteren in mijn spijkerlegging gegaan. Alles onder de modder….behalve mijn rok. Etienne deed een beetje mee, want zijn schoenen hadden het avontuur eergisteren niet overleefd. Hij kwam bij de voetbal aangestrompeld zonder zolen. Die hebben we dus achtergelaten. De schoenmaker hier had mijn schoenen dusdanig goed gestikt dat die alles wel hebben overleefd. Maar wat een combi, in zo’n koude stad, de ene met spijkerbroek en teenslippers, de ander in rok en bergschoenen. Nee, geen foto’s!!
Maar, vandaag gaan we snel naar de warmte, naar Bahía. Om 12 uur zitten we alweer in de bus en na 8 uur schommelen (af en toe toch pijnlijk voor mijn ribjes) zien we La Luna weer liggen.
We worden naar boord gebracht en alles ligt er nog prima bij. Ik ben blij dat we geen kakkerlakken zien wegschieten en moe rollen we na een pilsje ons bedje in. Het is warm hier.
Ja, we zijn weer bijna terug op de boot. Vanmiddag zijn we vanuit Secret Garden Cotopaxi naar Quito gegaan, nachtje slapen en morgen met de bus weer naar Bahía. We hebben geweldige dagen ´boven´ gehad. Hier zeggen ze ´boven´ omdat het hoger ligt. Het was genieten!! We zijn nu moe van de vette hike en grotten kruipen van vanmorgen. Vroeg slapen. Morgen weer een lange reisdag. Overmorgen ga ik rustig zitten voor een uitgebreid verslag en foto´s voor jullie. Ik kan niet wachten tot ik kan vertellen wat voor gave dingen we hebben gedaan en hoe ik mezelf overtroffen heb. Helaas wel met een paar gekneusde ribben, maar och, het was het waard!
Omdat de jongens zo enthousiast terugkwamen gisteren en het speculeren weer niet van de lucht was, wilde ik de grotten eigenlijk ook wel zien. Dus vanochtend, samen met twee andere gasten, zijn we met Jessica naar een paar grotten gegaan. Om het veld met de stieren te vermijden (gelukkig!) bracht Darwin ons een eind. En daarna? Wat een tocht. Ik was al zeiknat tot aan mijn knieën eer we bij de grot waren, maar wat was het schitterend. De rivier en het klauteren over de stenen, de mooie watervallen. Wat een genot.
Eenmaal bij de cave, dezelfde dril als gisteren. Hoofdlampje op en aan, capuchon op (ik wil geen vleermuizen in mijn haar) en even klauteren naar de ingang. Tjeetje, wat donker! Hoppend, dus op je hurken zittend waggelend naar voren, verplaatsten we ons naar de eerste uitkijk. Op middelniveau had je een plateau waarover je naar buiten kon kijken. En verder, in tijgersluipgang om een grote steen heen krullend, was het laagste stuk. Daarna tot aan mijn kont in het water. Etienne was inmiddels maar op z’n knieën gaan zitten en aan het kruipen. Bij sommige grote openingen zaten hele kleine vleermuizen. Het was een hele gave ervaring!!
Maar dan…de grot weer uit. En via de steile helling, tientallen meters boven de rivier, naar beneden naar de rivier. Dat was pittig! Glijdend over de modder, jezelf vasthoudend aan wortels, bomen en graspollen, hopend dat het houdt. Eenmaal beneden de rivier over, de andere kant van de canyon weer een stuk omhoog, op dezelfde manier als we naar beneden kwamen uit de grot. En ja, Etienne had dat gisteren ook tig keer gedaan. Ok. Eenmaal boven, weer een stuk lopen en dan weer naar beneden, rivier door.
En op een bepaald punt in de rivier, glijd ik van een steen. In mijn glijpartij denk ik nog dat ik niet op mijn rug op die steen moet kwakken en eindig met mijn linkerheup en ribben erop en glijd verder tussen de stenen in het ijskoude water. Oei, dat doet zeer! Ik heb veel geluk en eindig met een blauwe heup en een paar licht gekneusde ribben. De tocht verder is hierdoor wel zwaarder en het klimmen en klauteren kost nog meer energie. Etienne gaat met Jessica en de andere gasten nog even door naar een kruisje en een waterval, ik blijf achter op een steen, aan de rand van het water in de zon.
En toch heb ik ontzettend genoten! Had nooit gedacht dat ik het canoeing (grotten ontdekken) zo gaaf zou vinden! Na een heerlijke warme douche en lunch gaan we terug met de taxi naar Quito. Jammer, onze verblijf hier zit er alweer op!! We hadden hier graag wat langer gebleven en nog wat meer grotten ontdekt.
alias Etienne Verschoor. Ja, Etienne is vandaag op avontuur, de grotten in. Hij vertrok met een big smile op z’n gezicht en mijn spijkerbroek aan. Elke avond komen de jongens namelijk, van boven tot onder, onder de blubber terug. En zoals het zo vaak gaat…Etienne had maar 1 spijkerbroek mee. Ik natuurlijk 1 spijkerbroek en mijn spijkerlegging. Dus ja, trek dan mijn (goede) spijkerbroek maar aan.
Na een stevig ontbijt vertrok Etienne met z’n twee Zweedse metgezellen, het avontuur tegemoet. En ik? Ik nestelde mezelf met een dikke poncho, boek en thee in de hangmat op de patio, met uitzicht op de Cotopaxi.
De buurman bezit stieren. En niet zomaar stieren, nee, de beste van heel de wereld. Niet de beste voor het vlees, maar voor het ‘bullfighten’. En deze stieren staan vrolijk en uitgelaten in het veld waar onze ontdekkingsreizigers doorheen moesten. Ok, je kon ook omlopen, maar dat vonden onze mannen natuurlijk te lang. Ze waren erop voorbereid, geen rode shirts en de greppels werden, als vluchtroute, goed in de gaten gehouden. Om Etienne het volledige beeld te geven, werd hem alles getoond. Net alsof onze Indiana Jones al zoveel ervaring heeft. Hihi, maar misschien is zijn fantasie wel groter.
Na het lopen doemde ineens voor hen de canyon op. De rivier volgend kwamen ze bij de ingang van de cave. Hoofdlampje aan en omhoog klauteren, bukkend de cave in. Kruipend, hoppend, lopend, in tijgersluipgang en bukkend hebben de mannen de hele cave onderzocht. Dit keer niets spannends gevonden, alleen water, modder, vliermuizen en nieuwe openingen en nieuwe grottenstelsels. Van het einde van het ene grottenstelsel, via de enorme steile hellingen, zoekend naar het volgende stelsel. Soms kon je erin, soms was alles ingestort. En helemaal beneden stroomde de rivier in de canyon nog steeds als referentie punt.
Na uren en uren besloten onze avonturiers dat het genoeg was voor die dag en werd de terugreis ingezet. Wat zeker ook een avontuur bleek.
Remy speelt met Team Secret Garden in de plaatselijke voetbalcompetitie. Deze zondag, waren de wedstrijden op het veldje in het dorp. Remy zou gaan spelen, ik zou gaan supporteren en de avonturiers zouden een taxi nemen naar het voetbalveld en daar zouden we gezellig nog wat biertjes drinken.
Het voetbal was al een ervaring op zich. Nou ja, niet het voetbal, maar de supporters. De cowboys kwamen met hun paard, de andere stoere gasten met hun off-the-road-motor, de oudere met hun pick-up-truck en de rijkere met hun vette 4WD. Ook hebben de mannen zich perfect opgedoft voor de wedstrijd, haartjes strak in de gel en hun net gestreken shirtje aan.
Remy en ik hadden al wat biertjes op en de plaatselijke snack, gefrituurde varkenshuid, totdat de jongens, dan eindelijk aan het einde van de middag aan kwamen gewandeld. Het ‘taxi-nemen’ was iets anders uitgepakt. Na een voettocht van 2 uur kregen ze eindelijk een ritje (naar het andere einde van dit dorp) door de plaatselijke dierenambulance, die over de kinderkopjes de snelheid aanhield alsof hij naar een noodgeval moest. Terwijl hij aan het toeren was met z’n familie! De jongens waren dus inmiddels wel toe aan een biertje, maar daarna ook wel aan een douche.
Ik voelde me een ware cowboy toen ik in volle draf door het ruige landschap vloog. Op de rug van Camila, een schitterende bruine, rustige en lieve merry.
Het is vroeg dag (althans voor mij) hierboven. Om 7 uur staat koffie en thee klaar en om 7.15 uur is het heerlijk ontbijten. En dan om 8 uur naar de paardjes. Maar eigenlijk gaat alles heel relaxed. Het voelt niet als racen. Vandaag staat dan ook paardrijden op onze planning. Samen met Roxy (een andere gast) en Darwin (onze gids) zijn we 6 uur als cowboys door het landschap getrokken. Het waren rustige paarden, die goed luisterden. We hebben gesjokt, hard gelopen, in draf geweest en gegaloppeerd. De eerste waterval die we zagen was een ‘picture postcard’! De kleine poel eindigde in een ontzettend groene zee van gras. Een paar uur later, pauzeerden we met heerlijke cake met thee. Ik kan hier best wonen en een paard nemen ipv een auto.
Inmiddels werden we helemaal enthousiast en nieuwsgierig gemaakt door Remy en twee Zweedse gasten. In de buurt zijn grotten gevonden. De jongens zijn al een paar dagen deze, waarschijnlijk handgemaakte, grotten aan het ontdekken. Er zijn stukken van potten en speerpunten gevonden. Maar of dat uit de tijd van de grotten is? En waar de grotten voor gebruikt werden? En door wie? De Inca’s? Het blijft gissen. Maar dat maakt, dat eind van de middag en ’s avonds, bij het haarvuurtje, de gistheorieën niet van de lucht zijn. De tunnels zijn parallel aan de ‘canyon’, met om de 20 meter een opening naar buiten. Ze lopen van een paar meter boven de rivier naar honderden meters boven de rivier, maar in de cave hoef je niet te klimmen. Waren het transportroutes? Waren het schuilplaatsen? Internet is niet aanwezig hierboven, dus het blijft gissen en houdt iedereen z’n gedachten goed bezig.
Het is nog steeds vrij koud hier. Ook al wat sneeuw gezien! Een hele aparte gewaarwording na 2 jaar zon...hihi. Overdag als de zon schijnt, is het eigenlijk weer heel warm, omdat je zo hoog zit. Het is ´s ochtends vertrekken met veel aan en gaan de dag, strip je terug naar je t-shirt.
Zometeen gaan we naar de Hostel van Secret Garden in de Cotopaxi. Een paar uurtjes rijden en dan zijn we er net voor de lunch. Ik heb er zin in!! We blijven daar waarschijnlijk 3 nachtjes, komen dan weer hier terug en gaan de dag erna door naar Bahía. Terug naar ons bootje. Boven bij de Cotopaxi is écht geen internet, dus....tot later!!
Geen Bergen aan Zee, maar bergen in Ecuador. Rond lunchtijd was ons uitzicht geen grote kathedraal, maar de besneeuwde toppen van de Cotopaxi! Wouw, wat een schitterend landschap! En wat een waanzinnig relaxed hostel, Secret Garden Cotopaxi. We maakten kennis met Remy (NL’er) en Jessica (Canadese) die daar de boel draaiende houden. De Secret Garden hierboven is het zusje van het hostel in Quito. Hierboven (we zitten op 3500 meter hoogte) is het hostel gebouwd volgens ‘Permaculture’, of in het NLs permacultuur. Hoe leg ik dit 1-2-3 uit? Volgens de NL’se Wikipedia: “Het doel van permacultuur is duurzame opbrengst van ecosysteemproducten en -diensten voor mensen-gemeenschappen door bewust ontwerp van de omgeving”. Jawel, snap je het al? Voorbeelden helpen zeker. Het verbouwen van je eigen eten, is een. Maar bijvoorbeeld zorgen dat je de bomen zo plaatst, dat ze zorgen voor een natuurlijke windbarrière is een andere belangrijke gedachte. En je grote behoefte doen op een ‘speciale’ wc, zodat je het opvangt en dit kan gebruiken als natuurlijk compost, is ook een belangrijke. Verder, water en elektriciteit zo zuinig mogelijk gebruiken en de seizoenen qua weer en eten goed benutten. Heb je het idee een beetje? Bedoeling is, zo selfsupporting mogelijk te zijn en het ecosysteempje waar jij in leeft, zo rond mogelijk te houden. Een heel interessante materie!
Alles is ook zo opgezet dat het super gezellig aandoet. Een grote patio met hangmatten, vuurstookplaatsje en zelfs stenen pizzaoven. Binnen een grote openhaard, waar je gezellig in de grote banken, met elkaar omheen zit om warm te worden. De twee teckels (Mash en Daisy) en de Dalmatiër lopen vrolijk tussen alles door. En waar wij sliepen; beneden een vuurplaatsje (wat ’s avonds aangestoken werd) de wc en douche en boven konden we slapen. Geen elektriciteit hier, alleen kaarsen.
Samen met de twee andere gasten zijn we ’s middags al meteen gaan hiken. Pittig!! Niet alleen vanwege de hoogte, maar ook gewoon het pad. Maar (sorry ik verval in herhaling) wat een schitterende omgeving! We hadden laarzen aangetrokken, want het kon modderig worden en we moesten de rivier door. Inderdaad!! Door de rivier wadend en hangend aan de rotswand, was het schuifelen naar de schitterende watervallen. Heel gaaf! Met name het ‘rockclimbing’ was leuk, je moest de bocht om via een rotswand. Goed vasthouden, want de wand was nat en glibberig.
Tegen dat we terug waren, stonden de snacks al op tafel, heerlijke ‘empanadas’. Natuurlijke producten en heerlijk gemaakt in de grote open keuken. Zo ook de veggie lasagne en het toetje. We hebben de avond afgesloten met de andere gasten in de Jacuzzi, met uitzicht op de sterrenhemel...
De evenaar is toch wel iets bijzonders. Heel heel lang geleden hebben mensen de equator al bepaald. Dat is gecheckt en gecheckt. De ene keer dachten ze dat ze het verkeerd hadden gedaan, de laatste keer blijkt dat ze er maar heel weinig vanaf zaten. Bijzonder dat men toentertijd dit al zo nauwkeurig kon bepalen!
En wat super bijzonder is….twee keer per jaar staat de zon loodrecht op de evenaar, de zogenoemde Equinox. Op het Noordelijk halfrond kennen wij deze data als het begin van de lente of de herfst. Op het Zuidelijk halfrond is dit net andersom. Een heel bijzonder fenomeen dus. En, zoals Hans al berichtte in een reactie, zijn wij, met La Luna, de evenaar gepasseerd op de dag van de Equinox! Hebben wij weer!!
Wij hebben weer van alles geleerd over de evenaar, de equinox en de verschillende feesten die bij de seizoenen horen in Quito, in Mitad del Mundo, bij Museo Solar Inti Ñan. Zij zeggen dat de evenaar daar precies loopt en doen er ‘proefjes’. Heel leuk, ware het niet dat daar nu de evenaar niet precies loopt en deze proefjes (een paar dan) echt wel echt zijn, maar dat je dat echt niet op een meter van de evenaar al kunt merken. Zoals bijvoorbeeld; dat het water tegen de klok indraait op het Noordelijk halfrond op de aarde (check dat maar daar in NL) en het water met de klok mee op het Zuidelijk halfrond (heb ik hier gecheckt). Dat is dus waar, maar dat kunnen ze daar, 10 cm naast de (nog niet eens ware) evenaarlijn, helaas niet aantonen. Ook kan dit meteen veranderen door andere factoren, maar ok, het is wel een grappig proefje. En wat natuurlijk geweldig is (en waardoor ik daar wel wilde blijven wonen), rond de evenaar weeg je minder!
Ecuador is het hoogste punt op de evenaar. Vandaar ook de naam. Eerst heette Ecuador Quito, wat betekent, ‘middel land’. Het interessantste vond ik toch wel de kloksystemen, de verschillende versies van de zonnewijzer. Al met al een heel leuk museum.
Helaas konden we niet de krater in de buurt oplopen, de zolen van mijn schoenen waren na de hike van gisteren al wat losgelaten, maar hadden de nacht niet overleeft. Oei, ik ga toch echt niet op mijn slippers naar de Cotopaxi. Maar, zoals in NL, hebben ze hier ook schoenmakers, die het vakkundig plakken én stikken.
Heel grappig zijn ook de backpackers die je tegenkomt hier in de Secret Garden. We zijn al verschillende NL’ers tegengekomen. Het zijn eigenlijk net cruisers. De gesprekken komen vaak neer op ‘Waar kom je vandaan?’ ‘Hoe lang ben je al onderweg?’ ‘Hoe lang heb je nog?’ en ‘Waar ben je geweest en ga je nog naar toe?’ Heel grappig!
Na zo´n 8 uur in de bus, kwamen we gisteren eind van de middag in Quito aan. Het was een waanzinnig mooie reis! Wat is Ecuador mooi! Er waren nog heel duidelijk sporen van de vele regenval van de laatste dagen hier in het binnenland. Ze waren druk bezig de weg schoon te maken, maar de bomen en modder waren soms nog niet helemaal weg.
Toen we in Quito aankwamen was het net een wintermiddag in NL!! Koud, grijs, guur, regen en al donker aan het worden. De hostel (Secret Garden) is basic, maar een gezellig backpackershol. We hebben hele simpele kamer, zonder raam, maar een prima bed. Al moet ik zeggen dat we gisteren wel moe waren. De wc en douches zitten op de gang. Ook heel heel basic, maar ok. Het Hostel zit in twee hele oude smalle pandjes. Het is een trappengeloop en dus alles zit op een ander niveau en smal enz. Bar, annex restaurant zit helemaal op het dak en heeft hierdoor een waanzinnig uitzicht!! We hebben er gisteren een biertje gedronken, aangekleed met spijkerbroek, grote schoenen en dikke sokken, dikke trui én jas! Het was koud!! Gezellig gekletst met een paar andere NL´ers.
Je moet je hier ´s ochtends inschrijven voor het diner. Dat was dus gisteren niet meer mogelijk, dus zijn we met de taxi naar het uitgaansstuk in het nieuwe gedeelte van de stad gegaan. Erg gezellig, heel veel leuke terrasjes en prima restaurantjes. Het was echt heel grappig, want omdat het zo koud is, zie je iedereen met dikke jassen, truien, sjaals en zelfs mutsen lopen. Het was echt gewoon even Breda op een zaterdagmiddag in december.
Vandaag zijn al vroeg gaan lunchen. ´s Ochtends is het weer het beste, helder, weinig wolken en zonnig. We zijn met een kabelbaantje omhoog gegaan, 2,5 km naar 4100 meter, op de Volcán Pichincha. Op het dak van het hostel zit je op 2829 meter hoog. Dus dat was wel even wennen. Het was echt even ademhalen, zeg maar. Maar zo schitterend!!! De stad Quito is groot! Er wonen ook bijna 2 miljoen mensen, dus het hele dal is bebouwd. We zijn een aardig eindje omhoog gehiked de vulkaan verder op. Het uitzicht op de vulkaan, de bergen er omheen, het desolate landschap ertussen en de stad is adembenemend!! Maar dat laatste kan natuurlijk ook door de hoogte komen. Je kunt naar 4680 meter hoogte (3 uurtjes hiken), naar Rucu Pichincha, maar dat hebben we niet gedaan. Het werd op een gegeven moment erg bewolkt en waren ook nog niet echt aan de hoogte gewend (1e dag op 2800 meter na continu op zeeniveau), dus zijn we naar een paar uur lopen toch maar weer langzaam afgezakt.
Het is heel grappig, want je komt tijdens het lopen veel verschillende mensen tegen. Heel veel toeristen, maar ook locals. Iedereen moet af en toe even weer op adem komen en gaat dan kletsen. Niet echt goed om op adem te komen, maar wel gezelly. We hebben met een jongen uit Zwitserland gesproken, iemand uit Tsjechie. Een vrouw uit Peru. En een groepje locals uit Guayaquil. Super leuk!
Daarna maar weer afgezakt naar het oude centrum. Een hele mooie kathedraal bezocht, met waanzinnige glas-in-lood ramen. En toen maar terug. Onze benen zijn moe. Haha. We gaan hier lekker aan de koffie en daarna aan een biertje. Morgen weer een (hike)dag.
Ja, we hebben het luxe! Morgen gaan we op vakantie. Tenminste, als onze paspoorten vanavond arriveren. Het is een leuk plekje hier, maar afspraken…zucht.
Vandaag al even bijgekletst met de Inish en vanavond nog even borrelen. Onze Franse vrienden van de Soghia gaan morgen ook weer verder, dus die moeten we ook nog ‘gedagborrelen’. En dan gaan wij morgenochtend met de bus naar Quito. Een trip van zo’n 9 uur. Ik ben benieuwd. Na een paar dagen Quito, gaan we door naar de Cotopaxi. Ik weet niet of we van internet gebruik kunnen maken, dus mocht het hier even heel stil worden…..wij zijn met vakantie!
Het is zoals vaak, een slome rustige zondag. De (fris)drank voorraad is aangevuld en ik heb al wat spullen bij elkaar gezocht voor als we over een paar dagen naar Quito vertrekken. Verder heb ik de foto’s van Panama geupload (zie in de linkerkolom ‘Foto’s’, de link naar Picasa). Dat duurde en duurde en je wilt dan niet nog meer het systeem belasten, dus zijn we maar lekker gaan douchen, terwijl de computer stond te ratelen. Helaas is Puerto Amistad vandaag gesloten, dus moeten we ons drankje en knabbeltje aan de overkant bij de ‘Panaderie’ halen. Geen straf, want voor 1 dollar hebben we een flesje cola, flesje water en twee koeken! Het is hier dus niet duur. Wat eigenlijk wel duur is, is het in/uitklaren en wat daar verder bij komt kijken. Bizar wat je dus voor 1 dollar kunt doen hier, terwijl je 100 dollar alleen al aan agent-kosten kwijt bent. Rijker wordt rijker, arm blijft arm.
Onderweg zie je veel handwerk, in de vorm van sieraden, houtsnijwerk of schilderijen. Echte kunstenaars en vaak zit daar aardig wat talent tussen. Maar je kunt nieuw talent dichterbij vinden, gewoon in NL. Tonny, mijn vriendin, is een beginnende schrijfster. Ze schrijft over het leven van een vriend van haar. En dat leven is zeer bewogen geweest, maar dan helaas niet op een positieve manier. En zoals het bij een goed boek gaat, heb je (tenminste ik) na een paar hoofdstukken al gevoel bij de hoofdpersonen. In dit geval enorm medeleven met de hoofdpersoon (Kees) en een enorme afkeer tegen de persoon Koos. Aan de ene kant wil ik heel graag weten hoe het verder gaat, verder lezen dus! Aan de andere kant…wil ik het wel weten. Nieuwsgierig geworden? Lees de eerste penstreken van Tonny’s manuscript ‘Broertje’ via de link hieronder. Je kunt Tonny met het uitgeven van haar manuscript helpen door aandelen te kopen. Meer informatie is ook via onderstaande link te vinden.
We zijn er!! We zitten inmiddels met onze voeten op het vastenland, in Ecuador.
Zoals voorspeld, kregen we rond middernacht (eergisterennacht) bezoek van Neptunus! Rond 6 voor 12, onze tijd, gingen we de evenaar over en zoals een goed vaargebruik, komt Neptunes aan boord om de zeevarende die voor het eerst de evenaar over gaan, te ontgroenen. Neptunus is al heel oud, hij is geboren in de Romeinse tijd en god van de zee. Als zeegod kan hij echt een zeebonk zijn, bars en trots. Maar hij is wel degene die de zee, tijdens storm tot bedaren kan brengen. Een man, die je dus echt als goede vriend wilt hebben! Hij stapte bij ons dus net voor middernacht aan boord, compleet met vissenhuidcape, wilde haren, baard, zijn drietand-staf en zijn onafscheidelijke vriend, de dolfijn bleef de wacht houden in het water. Etienne werd uit z’n slaap gewekt door zijn sprong aan dek, terwijl ik net een foto aan het maken was van onze GPS. We hoopten al dat hij zou komen, maar schrokken toch, hierdoor is de foto van de GPS een beetje bewogen. Neptunus is een hele vriendelijke man, met een bulderende lach, die we veel hebben gehoord. We hebben een pilsje met hem gedronken en wat gegeten. Hij heeft ons gekroond met z’n drietand en we hebben het ontgroeningsritueel doorlopen. Dit was toch wel heel bijzonder! We moesten balanceren op een aardappel (het symbool voor het land, gelukkig had ik een paar grote liggen), terwijl we een puts zoutwater (het symbool voor de zee) over ons uitgestort kregen. Daarna moesten we een rondje draaien (symbool voor de wind) terwijl we bij elke windrichting een bedankje uit moesten spreken in de typische zeetaal, fonetisch klinkt het: whoessie, whoessa, whoessipie. Daarna hebben we nog een visje gegeten met wat zeewier, het eten wat de zee ons geeft. Als aandenken hebben we een hele mooie schelp gekregen. Ooh, wat baalde ik dat het zo donker was, (Neptunus had geen licht nodig), want ik heb er dus geen foto’s van kunnen maken….moeten jullie mij dus maar op mijn woord geloven.
Na deze enerverende nacht kwamen we ’s ochtends rond half 11 al aan op het ‘wachtpunt’. We hebben de boot aan een grondige schoonmaak onderworpen, terwijl we wachtten op de pilot. Deze kwam om 15.00 uur en loodste ons de rivier in. Het stroomt hier als een tierelier, maar achter de mooring hebben we er weinig last van. De HealthOfficer kwam meteen aan boord om te kijken welke inentingen we hadden, of we niet ziek waren, geen sexueel overdraagbare ziekte hadden en welke medicijnen we slikken. We zijn, zoals verwacht, gezond bevonden en mochten daarna aan wal. Puerto Amistad heeft een hele gezellige bar (met 600 ml Pilsener voor net iets meer dan een dollar!) en restaurant (lekker eten!!). Het stadje ziet er gezellig uit. Het enige nadeel van dit plekje hier (komt door het seizoen), er zitten ontzettend veel muggen. Ik was me dus gisterenavond vergeten in te spuiten en zit alweer helemaal onder, met dikke benen als gevolg. Balen, ik ga dus vanaf nu niet meer weg, zonder mijn Off! Vandaag hebben we een lekker dagje, we zitten te emailen en ondertussen wordt de was gedaan. Toppie!! Het is heel bijzonder, maar we voelden ons hier meteen erg thuis, dat zo’n nieuwe plek zo’n gevoel kan geven...
Het is een bijzonder stuk hier, met de stromen en windstiltes. Maar wel normaal, zoals de Pacific Crossing Guide verklaart. In deze oceaan heb je een strook van oost naar west, die een hele sjieke naam heeft, de ITCZ, oftewel de Inter Tropical Convergence Zone. In dit gebied komen de twee windsystemen van het noordelijk en het zuidelijk halfrond elkaar tegen. Hierdoor wordt deze strook met name gekenmerkt door windstiltes, de zogenaamde Doldrums. Deze zone bevindt zich net boven de evenaar, het gebied waar wij nu ook zitten. Vandaar, dat wij dus worstelen om wat wind in de zeilen te krijgen en de motor gestaag doorpruttelt. En in dit soort grote watergebieden, oceanen, heb je ook verschillende stromen. Het is een hele interessante materie omdat je hier ook met El Nino of La Nina te maken kunt hebben. Zal jullie er niet mee vermoeien, maar het feit dat wij stroom tegen hebben, is ook gewoon heel normaal. Goh, wat een geruststelling zou je kunnen zeggen, maar nee, wij balen ervan. Deze zogenoemde Peruvaanse stroom had van mij op dit moment mogen verdwijnen of beter nog de andere kant op mogen stromen. Panamese stroom klinkt net zo mooi.
.
Alle ellende bij elkaar, zaten we vandaag ook nog in het werkgebied van de locale vissers. Ik snap, deze mensen moeten nu eenmaal ook hun geld verdienen, maar waarom hebben ze niet een paar dagen vrij genomen? Ze vissen hier namelijk met gigantische netten. En dan echt gigantisch, een paar kilometer lang. Als je dan dus niets vermoedend aan het varen bent en de kleine boeitjes of liggende colaflessen mist, zie je ineens een blauwe lijn aan weerszijden van je boot komen. Gas eraf en in z'n achteruit! En dan, omvaren. Gelukkig was het al licht, ik was in mijn laatste slaapje en Etienne dus in z'n laatste wacht. Het tweede net, een half uur later, behoorde tot twee alleraardigste vissers. Zij deden een gewichtje aan het net, waardoor het zakte. Wij konden er overheen varen en hij viste het gewichtje er weer vanaf. Toppie!! De andere vissers waren wat dat betreft niet vriendelijk en lieten ons gewoon kilometers omvaren.
.
En na al dit 'gemopper', het was dan wel een heerlijke rustige nacht en dag. Het water was als een spiegel vandaag, waardoor we de netten nog redelijk goed zagen en op zo'n rustig zeetje is het goed toeven aan boord. En 's nachts is het eigenlijk prachtig! Honderd miljoenen lichtjes aan de hemel en in het water! De luminescentie doet het goed hier. We trekken een grote dikke lichtstreep achter het schip (want ondanks dat we stroom tegen hebben en dus 'over de grond' weinig snelheid hebben, maken we als 'vaarsnelheid in het water' records). Je ziet soms vissen wegschieten bij de boot en Etienne had het feest vannacht om dolfijnen bij de boot te hebben! Dat is een waar vuurwerk onder water met al die lichtjes.
.
Het gaat gewoon prima aan boord. De spanning stijgt wel, want we verwachten rond middernacht, bezoek aan boord.
.
Bahia de Caracas komt steeds dichterbij. Het wordt spannend of we morgen nog de rivier op kunnen. Dit kan alleen met hoogwater namelijk en dan komt een pilot je de weg wijzen. Hopelijk blijft de wind dus net genoeg (net zoals nu) zodat hij wat meetrekt, dan halen we het. Maar we zijn er bijna, nog 63 mijl.
-----
At 21-3-2012 22:11 (utc) our position was 00°22.36'N 080°32.52'W
Afgelopen nacht hadden we weer verschillende grote schepen op ramkoers. De vraag of de grote schepen ook onze naam via het AIS-systeem kunnen lezen, kunnen wij, nu dan ook met zekerheid, met JA beantwoorden. Vannacht hoorde ik namelijk ineens "La Luna, La Luna" door de marifoon. Ik zat al een hele tijd een op ramkoers naar ons toe stormend vrachtschip in de gaten te houden en dacht net te zien dat hij koers ging veranderen. Hij was nog zo'n 6 mijl weg, dus niets aan de hand. Ik beantwoorde de VHF-oproep en ja hoor, het was de kapitein van de Pacific Irma. Hij gaf aan dat hij ons had gezien en had zijn koers iets gewijzigd. Wij hoefden dat dus niet meer te doen. Perfect, meneer de Kapitein! Dat hebben wij graag. Een aantal uren later hoorden we weer "La Luna, La Luna". Etienne had dit keer wacht en had de tanker op ramkoers ook al enige tijd in de smiezen. Deze kapitein was ook weer zo vriendelijk zijn koers te veranderen, maar was daarnaast ook waanzinnig nieuwsgierig. "Waar komen jullie vandaan? Hoeveel mensen aan boord? Waar gaan jullie naar toe?" enz enz.
.
Verder was het een rustig nachtje. Ook qua wind. We hadden begin van de avond de motor ook maar weer gestart, want het was dramatisch met de wind. Zo ook nu. De motor draait nog steeds en sinds een uurtje trekken de zeilen gelukkig wel iets mee. Het is een heel raar gebied hier. Soms zien we op de windmeter dat er aardig wat knopen wind staan, maar we komen niet voor uit, terwijl we 50 meter verder ineens weer als de brandweer gaan. Vandaag was dat helaas niet. Door wind tegen en waarschijnlijk ook stroom, haalden we op de motor zelfs dramatische snelheden. Dat wordt waarschijnlijk een dagje langer op zee dan gecalculeerd.
.
Vandaag hebben we voor het eerst een paar vissertjes gezien. Deze mannen zitten, met hun 50 pk, toch nog wel zo'n 100 mijl uit de kust. Best ver. Ze zwaaiden vriendelijk. Een bootje kwam zelfs terug om te vragen wat dat touw met propeller achter onze boot toch wel niet was. Toen ik wees op de het ding aan de reling snapte hij het. Voor de elektriciteit, ja.
.
Ondanks de dramatische snelheden gaat het prima aan boord. We hebben tussen de middag heerlijke Unox Chinese Tomatensoep gegeten. Nog uit Nederland. Soms snap je niet dat ze dingen zo lang goed kunnen houden. Dat was met name wel even lekker omdat ik al een paar dagen weer wat last heb van heimwee. Zometeen maar even een paar speculaasjes wegknabbelen en dan gaat het misschien wel weer.
.
Terwijl we met een nieuw fenomeen aan boord rekening moeten houden - we zetten 's avonds de horren in alle ramen, niet voor vliegen, maar voor vliegende vissen - sukkelt La Luna gewoon langzaam verder, nog 138 mijl te gaan.
-----
At 20-3-2012 20:47 (utc) our position was 01°38.56'N 080°32.11'W
De wind zorgt er wel voor dat we aan onze dagelijkse beweging toe komen. Hij is variabel qua snelheid en enigszins ook wat qua richting. De genua wisselt dan ook nogal eens van kant en we hebben vanmiddag zelfs een uurtje met de gennaker op gevaren. Het spul staat nu weer melkmeisje en we schieten niet op. De wind is ook weer ingekakt. Om ons heen zijn er wat grijze wolken, die hopelijk hun regen ophouden tot wij uit de buurt zijn.
.
Ik heb vandaag, helaas, het biltong vlees aan de vissen gevoerd. Het droogde niet echt, omdat de luchtvochtigheid hier erg hoog is. Tijdens de bewolkte dagen komt de meter bijna niet onder de 80% en 's nachts gaat hij vlot naar de 100%. Elke ochtend lag er dus weer een plasje onder het vlees en hingen de druppels eraan. Het typische is, dat het er niet slecht uit zag, vlees kan zo grijs worden, maar nee hoor. En het stonk ook nog niet. Ik moet me er, zodra we weer internet hebben, maar eens wat meer in verdiepen. Ik wil het best nog een keertje proberen, al zal het waarschijnlijk voor ons (als 'geen-grote-vleeseters') geen regelmatig terugkerend ritueel worden, zoals het yoghurt maken (om de dag). Ik kook tegenwoordig, zelfs als we ergens liggen waar we vlees kunnen kopen, meestal vegetarisch. Maar ik vind het wel leuk om nieuwe dingen te proberen, dus wordt vervolgd.
.
Vandaag hebben we een afstands-mijlpaal in onze reis bereikt. We zijn over de 10.000 mijlen heen!! Wat klinkt dat enorm ver! Maar ja, inmiddels zijn we natuurlijk ook al erg ver. En we gaan gewoon verder, nog 220 mijl te gaan.
-----
At 19-3-2012 22:51 (utc) our position was 02°59.77'N 080°30.18'W
En dan zijn de vele schepen weer weg en zien we een enkel schip gedurende de dag en nacht. Het was een rustig nachtje ook met de wind en golven. We kakten ver in, maar dan verdwijnen de golven ook, liggen we niet meer zo te rollen en slapen we hierdoor beter. Niet klagen dus. De wind trok in de loop van vandaag weer goed aan en liepen we weer lekker.
.
Verder is er weinig te melden, we hangen de dag door, af en toe zien we een verdwaalde vogel en moeten we de genua naar de andere kant zetten. Zo sukkelen we verder. We komen er wel, nog 316 mijl te gaan.
-----
At 18-3-2012 22:09 (utc) our position was 04°34.45'N 080°22.69'W
Nee, niet wij aan boord. Hier is het rustig, erg rustig. Het was een druk nachtje en ochtend, met alle schepen die van en naar Panama City gingen. Wij hadden natuurlijk onze route net weer zo geplot dat we er ook mooi in zaten. Wat ben ik blij met onze AIS! Echt een uitvinding van de eeuw. Volgens mij heb ik dat al een keer geroepen, maar ik vind het nog steeds. Vannacht zag je ons in het midden op het schermpje met allemaal bootjes eromheen. Een paar kwamen op ons af, een aantal achterop. En zij zagen ons ook, want een paar verlegden overduidelijk hun koers.
.
Ook was een wat drukker met schommelen. Tegen de avond trok de wind aan. Meer wind is sneller varen, maar ook meer golven. En met deze koers, de wind 150 graden in, gaan we lekker rollen. Het was met slapen dus wel wennen. Sowieso is het wennen. Als je na 3 uur gewekt wordt, (wat eigenlijk al heel fijn is, want dat houdt in dat je lag te slapen!) dan denkt je lijf even '? Nu al eruit?' Je komt dus echt elke keer gebroken je bed uit. Uit ervaring weten we gelukkig dat dat al snel beter wordt. Een mens is erg flexibel.
.
Het is vandaag redelijk bewolkt gebleven, met in de middag pas een flauw zonnetje. Wij zitten dan ook heel de dag met een joggingbroek en lange mouwen aan. Het is hier namelijk koud!! Vannacht ook!! Slaapzak, lange broek, sokken, trui. De temperatuur binnen is heel de dag niet boven de 26 graden uitgekomen en dat is voor ons sinds hele lange tijd uniek. Het is ook een frisse wind en het water is een stuk kouder, tja, dan koelt het boven water ook snel af.
.
Inmiddels zeilen we nog steeds met afwisselende snelle snelheden (7 knopen!) en langzame snelheden (onder de 4 knopen) verder. Het gaat prima, nog 414 mijl te gaan.
-----
At 17-3-2012 23:01 (utc) our position was 06°08.16'N 080°03.14'W
We zijn onderweg. Vertrokken met een klein beetje wind. Pas halverwege de middag kon de motor uit, maar eigenlijk was het heerlijk, het motorzeilen en daarna op ons gemak zeilend, de Golfo de Panama uit. De zee is rustig, heel goed voor het wennen dus. En om van alles anders te doen.
.
De Kind of Blue had de boot al bevoorraad om naar de Galapagos te gaan. Nu ze voor onbepaalde tijd weg zijn, moesten alle verse dingen van boord. En die kregen wij. Dat is natuurlijk super lief, ware het niet, dat ook wij al bevoorraad waren om naar Ecuador te gaan. Ik had al aardig wat dingen aan de Genevrere I gegeven, maar we zitten daarnaast nog lekker vol. Lorie had een recept van het Zuid-Afrikaanse Biltong (gedroogd vlees) en daar ook de runderlappen voor ingekocht. Drie keer raden wat ik dus vandaag ben gaan doen! Inderdaad, gehaktballen bakken. Haha. Ja, want ik had ook gehakt gehad en als we die nu bakken en laten afkoelen, kunnen we die morgen nog eten.
.
Maar, ik heb ook vlees gedroogd. Of eigenlijk, de voorbereidingen getroffen. Met een beetje fantasie (en inmiddels weten jullie, daar heb ik genoeg van) voelde ik me in een grote kombuis staan, tussen de heen en weer rammelende koperen potten en pannen. Terug in de tijd van de piraten en de VOC. De koksmaat, ik dus in dit verhaal, stond watertandend, het vlees in dunne lappen te snijden. Voorzichtig met het grote mes. (Dit hoefde ik niet meer te doen, het waren al dunne lappen) Daarna werden de stukken drooggedept met een lap, een lap, die daar al vele malen eerder voor was gebruikt. Hij zat onder de rode vleesvlekken en was hard. Bijna net zo hard, als het gedroogde vlees. Eenmaal drooggedept werd het vlees ingepekeld in grote houten vaten. De koksmaat rolde de vaten naar het voorronder, waar de vleessappen uit het vlees in de houten spanten van het schip trokken. De volgende dag, rolde de koksmaat, met veel gezucht en gekreun, door het warme weer, het vat weer omhoog naar de kombuis. Het vlees werd uit het vat gehaald en het zout werd eraf geschraapt. De lappen werden door een badje van azijn en worcestershire saus gehaald en konden even uitlekken. Gewoon op de grote werktafel. Ondertussen kraakte en piepte het schip, af en toe klapten de zeilen. Hierna werden de lappen nog gekruid, bijvoorbeeld met Chinees-5-spicen kruid, die de kapitein de vorige keer uit het verre oosten had meegebracht. Met een grote verroestte naald reeg de koksmaat daarna het dradige touw door de lappen vlees, waarna hij met alle lappen naar buiten ging, om ze in de zon te laten drogen. Na een dag of 2, konden ze weer een ton in en waren ze zeker houdbaar tot de eindbestemming van de reis. Al haalden ze dat vaak toch niet, de tocht duurde door windstiltes vaak veel langer en was het vlees allang verorberd voor ze weer 'Land in zicht' kregen.
.
Nu, anno 2012, hangen de lappen aan onze reling met visdraad om te drogen. Ook heb ik gebruikgemaakt van het geweldig moderne keukenpapier, voor het droogdeppen en hoef je ze maar 10 minuten in het zout te laten liggen. Ik ben benieuwd, over 2 dagen zullen we het eens proeven!
.
En ondertussen, voer La Luna, onder strakke sturende hand van onze nieuwe Tilly (Tillerpilot), rustig verder. We moeten nog 532 mijl. Ik ga zo weer bakken en braden, runderlapjes (nog even niet gedroogd), aardappelen en salade (goed tegen scheurbuik). Wat een feest, zo'n rustig zeetje.
-----
At 16-3-2012 22:47 (utc) our position was 08°06.79'N 079°39.85'W
Vandaag (donderdag 15 maart) liep anders dan verwacht. Na een gezellig afscheidsbiertje gisterenavond bij de Genevrere I waren we klaar om te gaan. Vanochtend dus al bijtijds het ankerop. Toen we gedag gingen zeggen bij de Kind of Blue zagen we al snel dat er iets aan de hand was. We zijn meteen maar even langszij gegaan en toen kregen we het vreselijke bericht te horen; hun zoon is gisteren overleden. Op zo'n moment lijkt het alsof zelfs de golven geen geluid meer maken. Wat een intens droevig bericht. Zo'n jonge vent, pas 30 jaar en weer een verkeersslachtoffer.
.
Zij hadden inmiddels al geregeld dat ze vanmiddag naar NL konden vliegen en de boot zou aan een mooring gaan. Toch zijn wij natuurlijk ook gebleven. We hebben ons anker weer gedropt en hebben ze geholpen waar het kon. Maar tjeetje, gisteren was ik moe van het boodschappen doen, vandaag was ik leeg. Tijdens de reis voelen bekende cruisers, waar je het goed mee kunt vinden als familie. En als ze dan zo'n bericht krijgen, dat grijpt je enorm. Ook sta je weer even zo stil bij het moment. Het kan iedereen gebeuren en het leven kan zomaar over zijn. Dat moet je niet zwaar maken, maar het is niet verkeerd, het je weer even goed te realiseren.
.
Nadat we Fred, Lorie en Tom weggebracht hebben naar de taxi, zijn we alsnog ankerop gegaan. Vanavond was het wel cruisers-pizza-night en het was al redelijk laat in de middag, maar we wilden weg. Geen zin om gezellig te kletsen en we wilden eigenlijk gewoon weg uit Panama City. Waren er klaar. Nu liggen we achter Isla Taboga, 7 mijl verder. Het is hier rustig liggen en het eiland is mooi. We kletsen wat, maar zeggen weinig. Morgen gaan we verder, nog 560 mijl naar Ecuador.
-----
At 16-3-2012 01:24 (utc) our position was 08°46.42'N 079°32.76'W
Voor mijn gevoel gaat de laatste dagen alles in een rap tempo. Ineens zijn de 4 weken van Frits en Gerda alweer voorbij en moesten we ze zaterdagochtend naar het vliegveld brengen. We hadden de dag ervoor met een taxichauffeur afgesproken dat hij die zaterdag om 6 uur 's ochtends ons zou oppikken. Dan is het toch een beetje spannend of hij zijn afspraak na komt, maar ja hoor, heel netjes om iets over 6 uur kwam Louis aanrijden!
.
Met Frits en Gerda in NL is het ineens maar stil aan boord. We geven ons zelfs weinig tijd om dit te ervaren, want er moeten boodschappen gedaan worden. Nadat we terugkwamen van het vliegveld maar meteen naar Albrook gegaan. Het is natuurlijk veel efficiënter als je in een keer alles haalt. De 11 kg rijst, de 16 kilo meel, de 30 blikken paprika, de liters melk, de andere blikken met groente en bruine bonen, enz enz. Maar daar zijn wij niet zo van. Dat past toch niet allemaal in onze dinghy, is ons excuus en de koffie bij Albrook is zo lekker. Wij maken er dus gewoon dagtochtjes van, nou ja, halve dag tochtjes. En halen zo alles in etappes.
.
We zijn inmiddels ook goed geslaagd voor kratten. De komende maanden zullen we voornamelijk met z'n tweeen bivakeren aan boord en vaak wat langere vaartochten maken. Er moet dus elke keer wat meer eten mee dan normaal en daarom hebben we nog wat extra kratten gekocht om het meel, wat blikken en de verse groente in te stouwen. Wat vonden we (bij Novey), van die opvouwkratten! Een maatje groter dan ze in NL zijn, maar natuurlijk ideaal! Langzaam maar zeker krijgt nu alles een plekje aan boord. We moeten erg opletten op het gewicht. Bij voorkeur het zwaarste in het midden van het schip, maar omdat we maar aan een kant de kratten hebben staan, kan daar ook weer niet alles, want anders gaan we schuin liggen. Het is dus een beetje passen en meten.
.
We zitten ook al vol met diesel en benzine (voor Mr. Ed) en de watermaker maakt nu overuren om de watertanken vol te krijgen. We willen namelijk donderdag vertrekken naar Ecuador (580 mijl). De enige factor die we niet zelf in de hand hebben en helaas geen betrouwbare blijkt te zijn, is Tito. De 'agent' die we in de hand hebben genomen voor de kanaaltransit, wat zondermeer vlekkeloos is gegaan en geregeld door hem. We zijn er helaas 'in getrapt' hem ook onze internationale 'uitreis' zarpe te laten regelen (voor aardig wat geld) en daar is het nu het wachten op. Gisteren zou hij hem brengen, niet dus. Nu vandaag nieuwe poging. Fingers crossed. Voor eventuele 'volgers'; een zarpe kun je hier (goedkoper) heel makkelijk zelf regelen, dus dat hoef je je agent niet te laten doen!
-----
At 13-3-2012 15:37 (utc) our position was 08°54.64'N 079°31.50'W
Inmiddels zijn we alweer in Panama City aangeland, op onze vertrouwde ankerplek, La Playita. Na Isla Ampon zijn we naar Isla Contadora gevaren. Isla Contadora is het meest bebouwde eiland. Er staan schitterende villa's op en een aantal hotels, restaurantjes en resorts. Helaas is van de laatste toeristische zaken de glorie wel aardig vergaan. Jammer, want het eiland heeft potentie, het is schitterend. We hebben een leuke ronde over het eiland gelopen en op het strand een pilsje gedronken. Hier in de baai lagen tot onze verassing een aantal bekenden, waaronder de Victoria en de Happy Bird. We hebben 's avonds even gezellig geborreld met de Happy Bird, zij gaan over een paar dagen richting de Galapagos.
.
De volgende dag hebben we lekker rustig aan gedaan, brood gebakken en een klein rondje gelopen. Helaas hebben de winkeltjes inmiddels ook de toeristische prijzen uitgevonden. We hebben super lekker gegeten in Restaurante Romantico aan het strand. Het was echt lekker en een keertje niet koken is altijd een feestje.
.
De volgende dag, met lekker veel wind, naar Isla Taboguilla. Het kleine zusje van Isla Taboga. Het was lekker pittig zeilen, met voor ons aardige snelheden, zoals 6,5 knoop! We lagen in een klein baaitje op Isla Taboguilla zonder wind en golven, rustig plekje. Het enige lawaai maakten de vele pelikanen die rond de boot scheerden en regelmatig een duikvluchtje maakten voor de vis naast onze boot. De volgende dag, gisteren, zijn we ankerop gegaan naar Panama City. Er liggen heel veel containerboten en tankers voor anker tussen de eilanden en Panama City, heel gaaf om daar dan tussendoor te slalommen.
.
We liggen weer lekker dichtbij de haveningang voor anker. En tot ons plezier zagen we de Kind of Blue ook op de ankerplek liggen. Daarnaast lagen hier nog meer (oude)bekenden. We zijn vrij snel de kant op gegaan, naar El Dorado Mall. We hadden daar met de Happy Bird al eens lekker chinees gegeten en daar hadden we nu ook wel weer zin in. Het was dan ook weer overheerlijk. Ook zijn we geslaagd voor wat verschillende boodschapjes. Waaronder elektriciteitskabel. We hadden kabel getrokken door de beugel met de zonnecellen, helaas was dit van een Chinese kwaliteit en dus eenmaal alles geïnstalleerd werkte het niet. We hebben nu andere draad, hopelijk wel van prima kwaliteit. Verder zijn we geslaagd voor siliconen onderzetters (tevens perfecte antislip voor de pannen), een schrijfblokje en nog wat van dat soort dingen.
.
Donderdagavond is ook weer cruiserspizzanight. Dus 's avonds aan de 1 dollar biertjes en lekkere pizza. Heel gezellig met weer een hoop bekenden. Vandaag, vrijdag, is het alweer de laatste dag voor Frits en Gerda aan boord. Zoals altijd is de tijd weer veel te snel gegaan. Vandaag gaan we naar Albrook mall. Lekker koffie drinken, wat winkelen, lunchen en boodschappen doen. We maken nog even gebruik van de spierkracht van Frits en Gerda.
-----
At 9-3-2012 15:37 (utc) our position was 08°54.64'N 079°31.50'W
Inmiddels liggen we weer bij Isla Contadora. Helaas komen we weer steeds dichter bij Panama City, waar Frits en Gerda helaas zaterdag alweer terug naar NL vliegen.
We zijn Isla Contadora vanmiddag rondgelopen, een leuk eilandje, met aardig wat hotels en luxe villa's. Na afloop op het strand, met je voeten in het zand, nog even een pilsje gedronken. Genieten vind ik dat altijd!
En tot onze verrassing lagen hier ook verschillende bekenden, waaronder de Happy Bird en de Victoria. Met de Happy Bird hebben we natuurlijk even gezellig bijgekletst en geborreld.
Om nog even het gevoel te krijgen van de afgelopen week...hieronder het filmpje van de walvissen....
En toen was het alweer tijd om deze bijzondere omgeving te gaan verlaten! Vrijdag zijn we voor anker gegaan bij Punta Alegre, in de monding van de Golfo de San Miguel. We hadden net ons anker laten zakken toen Jenny en haar man ons kwamen opzoeken. Erg leuk! Nog even gekletst, maar helaas was het al laat en hadden wij geen tijd meer om met hen mee te gaan naar het dropje of een zijarm de rivier op. Voor degenen die Panama aan doen en tijd hebben, dit gebied is zeer zeker de moeite waard. Het is een hele goede en interessante cruising area, waar een week (zolang wij ervoor hadden) eigenlijk veelste kort is.
.
Zaterdag zijn we in alle vroegte, 5.30 uur vertrokken naar de Las Perlas. Door het grote getijdenverschil kan het hier verdomt hard stromen, we wilden dus een beetje gunstig tij de rivier mee uit. Het was weer een rustig vaardagje. Geen wind. De zon achter de bewolking waardoor het drukkend en warm was! Het water was als een spiegel! Hierdoor konden we de roggen, dolfijnen en heel veel walvissen erg goed spotten! We hebben verschillende keren een groepje bij elkaar gezien.
.
We 'landen' gisteren in Isla Canas. Wat een heerlijk mooi plekje weer! We hebben genoten van de honderden pelikanen die af en aan vlogen om de vissen uit het water te vangen. Vandaag, van Isla Canas naar Isla Ampon, kregen we even twee verstekelingen aan boord. Twee vogeltjes waren aan het nesten in onze giek! Helaas voldeed het plekje niet aan hun verwachtingen, want na een paar uurtjes heen en weer gefladder, vertrokken ze weer. Jammer, had het wel gezellig gevonden, twee van die tsjielpers aan boord.
-----
At 4-3-2012 18:30 (utc) our position was 08°30.50'N 079°01.41'W
Volgens mij is dit zo af en toe een thema in onze reis. Etienne kreeg, door de jongens van de Seamotions, ook niet voor niets als vis een modderkruiper toegewezen. Maar, nu was hij het niet alleen ook ik moest eraan geloven. Frits en Gerda bleven, heel slim, eerst toekijken.
.
Gisteren, donderdag 1 maart, zijn we naar Chepigana gevaren. Een middelgroot dorpje iets verder op de Rio Tuira. Er is hier heel veel verschil in getij, wel zo'n 3 meter. Wanneer er bij een dorpje dan geen steile oever is, dan is er een groot gebied voor de oever dat droog valt met laag water. Zo ook nu. Wij dachten, ideaal. Trekken de dinghy de kant op en lopen over het zand naar het betonnen trapje verderop. Dat ging ook redelijk zo, totdat ik op een gegeven moment ineens iets dieper zakte en mijn slipper toch bijna tot aan mijn elleboog uit de modder kon vissen. Een hele vriendelijke bewoonster kwam al aan rennen, roepend dat we niet verder moesten gaan, want het werd daar nog erger. Ok, dan laten we de dinghy hier liggen en lopen we verder langs de waterkant naar het trappetje. De modder was echt van die zwarte die je goed wrijvend moet afwassen en dat in de branding, waar het zand ook zwart is. Het was dus een goede start.
.
We liepen over de dikke modder verder. We moesten een heel smal stroompje oversteken, echt heel smal. Etienne zet een voet erin, geen probleem, nog een voet, prima. Hij wil nog een stap zetten, leunt daarbij op z'n linkerbeen en ik zie hem ineens tot aan z'n knieen naar beneden het water en daaronder modder inzakken. Lachen!! De bewoners vonden het ook redelijk amusant. Haha. Deze kant was geen optie. De bewoonster van daarnet stond inmiddels al te zwaaien en was samen met haar dochter met een grote plank aan het sjouwen. Heel fijn! Wij terug. Ik liep vol vertrouwen naar de plank toe. Alleen lag de plank nog iets te ver weg, waardoor ik ook tot over mijn knieen in de modder eindigde. Nee, dit ging hem niet worden. Wij ons zo goed en zo kwaad maar weer gewassen en weer in de dinghy. Maar eens kijken of er een ander plekje was. Ja hoor, een heel stuk verder was er meer een stenen strandje. Bootje omhoog geschoven en toestemming gevraagd aan de eigenaar van deze achtertuin, die een schitterend huisje aan het bouwen was. De boomstammen teak lagen klaar!
.
Het dorpje was erg leuk en gezellig. Door geld van de Panamese overheid (een bedrag waarvoor wij in NL nog niet eens een stoeptegel kunnen leggen) hadden ze in heel het dorp betonplaten als straten liggen. Hierdoor is het een stuk leefbaarder, met name in de regentijd. Ook was de school gebouwd met overheidsgeld. Het is fijn om te zien, dat er toch wel wat geld, wat het Panamakanaal opbrengt, naar de mensen vloeit en niet aan de corrupte strijkstok blijft hangen. We kwamen een stelletje tegen dat ons meenam naar een stroompje net buiten het dorp waar de vrouwen hun kinderen en was aan het wassen waren. Geweldig! Het is heel gaaf om te zien dat ze hier weinig toeristen zien. Ze vinden je daardoor erg interessant. De mensen hier zijn ontzettend open en vriendelijk.
.
We hebben op de twee 'terrasjes' nog een pilsje gedronken. Op het tweede plek kreeg je een halve liter fles. Phoe en dat in de zon. Wel heel leuk is dan zo daar te zitten en het dagelijkse dorpsleven aan je voorbij te zien trekken. Gerda heeft van een meisje, wat duidelijk een Embera indiaan was nog een leuk kettinkje gekocht.
.
De volgende ochtend kregen we nog even bezoek van de plaatselijke stoere jongens. Zij vonden onze zeilboot maar wat interessant!
-----
At 4-3-2012 18:30 (utc) our position was 08°30.50'N 079°01.41'W
Verderop de Rio Sabana zitten twee 'dorpjes'. Helaas konden wij met de boot niet zover komen. Toen we een hele tijd, toch nog wel varend, steeds 1,5 meter op de dieptemeter zagen (terwijl we 2 meter diep steken) zijn we maar omgekeerd. Jammer!! Het was al eind van de middag, want we moeten hier echt een beetje op het tij letten.
.
We hebben overnacht in Estero Nopo, een zij armpje van de Rio Sabana. Schitterend! Een hele andere vegetatie weer met veel varens en van die 'parasieten bloemen' op de bomen. De andere gebieden bevatten langs de waterkant meer mangrove, het water loopt kilometers nog onder de bomen door. In dit stukje was het land hoger, waardoor de bomen droog blijven en dus een ander soort boom hier kan zijn. Er zitten hier heel veel witte vogels die, als je goed kijkt met de verrekijker, bijna allemaal een andere snavel, nek of poten hebben. Rode snavel, gele, lang, kort of gekromd. Wij zijn het namenspoor van deze beesten inmiddels bijster.
.
De volgende dag zijn we de Rio Iglesio opgevaren. In de monding van deze rivier lag een bootje van het leger. Eigenlijk is het niet het leger, maar een onderdeel van de politiemacht. Doet er weinig toe, het zijn zwaarbewapende mannen, in dit, zeker niet ongevaarlijke gebied. We moesten langszij komen. Het was wel grappig, papieren hoefden ze niet te zien. Gewoon een praatje maken, maar dan komen ze het belangrijkste natuurlijk ook te weten. Terwijl hij met z'n geweer zwaaide, grapten ze dat we een van hun mee moesten meenemen naar de Las Perlas als bewaking,
.
Net voorbij Puerto Quimba zijn we voor anker gegaan. Puerto Quimba is niet meer dan een restaurant, een bar en een wachtpostje, waar vrachtauto's leeg geladen worden in kano's en mensen uit de kano overstappen in auto's en bussen. Etienne en Frits zijn nog even gaan kijken en hebben een biertje genuttigd in de bar. Verder is het een schitterend gebied met veel slootjes en kreekjes. Her en der staan wat hutjes. Zoals wij lezen in de pilot wonen de Embera's hier verspreid in dit gebied.
.
Na een aantal dagen in dit indianengebied, denk ik dat we kunnen concluderen dat de Embera's en de Wounaan's zich goed hebben aangepast aan deze tijd. Je ziet duidelijk dat het de indianen zijn, door hun bouw en stoere gezicht. Helaas lopen ze hier niet meer in hun blote kont met een lapje van voren. De vrouwen dragen nog wel de traditionele felgekleurde rokken, maar daarboven (heel praktisch) gewoon een bijpassend truitje, ipv een kralentopje. De hutjes die we op de Rio Iglesio zagen waren van klei en riet, het restaurantje en bar in Puerto Quimba gewoon van steen.
.
De mensen zijn hier wel heerlijk nieuwsgierig. Geregeld komt er een cayuco (kano of polyester bootje) langszij met een nieuwsgierige kletsmajoor. Zo ook vannacht. Deze indiaan kwam volgens mij net uit de kroeg rollen. Ik vertelde dat we aan het slapen waren en hij dat ook maar het beste kon gaan doen. Inderdaad, dat vond hij ook en ging ervandoor. Het zijn hele vriendelijke open mensen, met een leuk gevoel voor humor!
-----
At 1-3-2012 18:59 (utc) our position was 08°17.07'N 078°02.38'W
Inmiddels zijn we al een paar dagen op de rivier, maar nog geen indiaan gezien, helaas. Ook geen krokodil, gelukkig.
.
We zijn nu in de Darien provincie, de grootste provincie van Panama. Dit is ook een van de meest onherbergzame gebieden en het dunst bevolkt. Het is een gebied wat toch ook heel divers is. Er is het Darien Nationaal Park (ook weer een Unesco World Heritage site), een heel groot gebied waar de Embera en Wounaan Indianen wonen (ong. 8000), een 'highway' die van Alaska tot in Zuid-Amerika loopt en een heel groot stuk regenwoud tot aan de Colombiaanse grens (en daar ver voorbij) wat 'woongebied' is van de Guerillas, waaronder de FARC. Dit laatste is duidelijk zichtbaar omdat alle dorpen in deze regio zwaar bewaakt worden door de politiemacht.
.
Na een onrustig nachtje bij Isla Iguana kregen we de volgende dag bezoek van Jenny en Tito, twee inwoners van Punta Alegro, die toeristen op het eiland hadden afgezet. Waaronder twee Nederlanders. Hoe toevallig!! We hebben even leuk gebabbeld en Jenny vroeg of ze wat zout kon lenen. Als wederdienst moeten wij ze opzoeken als wij naar Punta Alegro gaan.
.
Daarna zijn we de rivier opgevaren naar La Palma, de hoofdstad van de Darien provincie. Ik heb mijn herinneringen en vergelijkingen met Gambia al overboord gegooid. Het is natuurlijk heel anders hier. De rivier is op de meeste stukken aardig breed en zoveel plaggenhuttendorpjes langs het water als je daar zag, zo weinig zie je er hier langs de rivier. We hebben wel kleine dolfijnen gezien aan het begin van de rivieren. La Palma is een dorp met stenen en houten huizen. Veelal gekleurd in frisse kleuren. En op bijna elk huis is een rode schotel te zien, tv is een voorwerp dat ze over heel de wereld kennen.
.
We zijn zondagmiddag La Palma in gesjokt op zoek naar brood. Supermarktjes genoeg en dus ook brood. De mensen zijn erg vriendelijk en we hebben op een terrasje, uitkijkend op onze dinghy, een biertje gedronken. De jeugd is erg nieuwsgierig naar je dinghy en jou en ik kwam al vrij snel aan de praat met Fernando, een knul van zo'n jaar of 12. Heel grappig! Ze worden dan alleen wel snel vrijer en toen we even later na een stukje lopen weer langsliepen, zat heel het locale jeugd-elftal in onze boot. Dat was wat minder, zeker omdat we onze dinghy heel voorzichtig op de stenen en het glas hadden neergelegd. En, pedagogisch gezien, moeten ze natuurlijk niet ongevraagd zoiets doen. Ze waren er zo uit, toen ik aangaf dat dat vooral niet de bedoeling was. Toen we even daarna weggingen kwamen twee knulletjes sorry zeggen, in het Engels! Hoe schattig!!
.
De volgende dag hebben we verse groenten en brood ingeslagen en zijn we met het tij mee verder gevaren de Rio Sabana op. Deze Rio bevat aardig wat leven, van krokodillen tot apen. Nou, dat valt wat tegen, er zijn zelfs weinig vogels. Toch is het schitterend hier! Etienne en Frits zijn, nadat we ons anker dropte bij Islas Bellas (mooie eilanden), op onderzoek gegaan met de dinghy. Maar of de indianen zijn een schuw volkje, of ze wonen hier gewoon niet.
-----
At 28-2-2012 17:26 (utc) our position was 08°32.16'N 078°07.65'W
En dit is geen sprookje, verzinsel of sage. Nee, een waar gebeurd verhaal. En het wordt nog mooier; er komen ook nog tientallen dolfijnen en 2 bruinvinvissen in voor, verder een zeilboot, mooi weer en de zee tussen Las Perlas en het vasteland van Panama. En het allermooiste, ook wij komen erin voor.
We zijn vandaag van Isla del Rey naar Golfo de San Miguel gevaren, een lange dag. Windstil, het water zo vlak als een spiegel. In de verte zagen we wat rimpels en na veel turen, springende roggen! Af en toe wel 5 tegelijk. Zo waren er verschillende plekken rechts, links, voor en achter van ons. Een schitterend gezicht! En toen we zo'n veld doorkruisten kreeg ik kippenvel, honderden en honderden roggen! We zagen ze wegzwemmen rond de boot! Het was net alsof je beelden zag uit een documentaire van National Geographic! Waanzinnig!! We zagen heel veel van dit soort 'plekken' op het water, er zitten dus duizenden en duizenden roggen.
We zaten later om ons heen te kijken naar de andere springende roggen toen we dolfijnen zagen! Ze kwamen even spelen bij de boot om daarna gracieus weer verder te zwemmen. En het kon niet op vandaag .. In de verte dachten we het al te zien, maar als de roggen landen, kan het ook aardig spatten. Maar nee, geen roggen. Ze kwamen steeds dichterbij, twee dwergvinvissen!!! De kleinste walvis variant. Ze zwommen langzaam voorbij, waardoor we ze verschillende keren boven zagen komen en de vin en staart mooi konden zien.
Buiten dat er geen wind was, een dagje motoren dus, was het wel een heel bijzonder dagje! Heel gaaf dat Frits en Gerda dit ook hebben kunnen zien. Zoveel roggen hadden wij ook nog niet eerder meegemaakt. (Filmpjes van de walvissen en roggen volgen, zodra we internet hebben.)
En een bijzonder dagje is het nog steeds. We liggen nu in de monding van de rivier achter een eilandje, Isla Iguana. Op dit moment voelt de boot aan alsof we aan het zeilen zijn en wel met zo'n dikke 4 knopen. Toch liggen we achter ons anker. Het stroomt als een gek hier! We liggen te rollen en de golven klotsen tegen de boot. Achter en bij de ankerlijn geeft dit wel weer een heel mooi effect door de lichtjes in het water.
We vrezen dat we morgenmiddag pas verder de rivier op kunnen varen, even wachten op wat stroom mee. Want tegen deze stroom in, heeft geen zin. Eens kijken wat de rivier ons gaat brengen. We zijn nu in de Darien Provincie, het gebied van de Embera en Wouaan Indianen.
-----
At 26-2-2012 2:21 (utc) our position was 08°20.37'N 078°19.85'W
Sprookjes, gedichten en andere verhalen, die zouden zich zomaar op dit eiland hebben kunnen afspelen. Frits en Etienne voelden zich vandaag ware Robinson Crusoe en gingen op ontdekking.
.
Het eiland heeft alle kleuren. Alle kleuren blauw in de zee. Helblauw in de lucht. Fel groen van de varens. Groen zijn de bladeren van de palmbomen. Frisgroen zijn de kokosnoten die door de Etienne en Frits uit de boom zijn geslagen. De andere groenschakeringen zie je als je door het bos struint. Bruin van de dorre takken. Lichtbruin zijn de aangespoelde boomstronken. Geel zijn de rotsen, maar ook rood, oranje, roze en grijs. Het zand is zwart en wit. Grijs, wit en een kuifje geel zijn de vele pelikanen. Bruin zijn ook de fregatvogels. Oranje is nu de lucht, met de ondergaande zon.
.
De geluiden zijn eentonig, maar rustgevend. De golven breken op het strand en tegen de rotsen met een immense kracht. De 'bommetjes' rechts en links van de boot door de pelikanen laten je af en toe opschrikken.
.
We liggen nu bij Isla San Jose. Een schitterend eiland! Gelukkig wel. Vroeger hebben de Amerikanen hier chemische wapens getest. Toen ze 'ermee klaar waren', waren ze al vrij snel met Panama 'in gevecht' wie het eiland ging 'schoonmaken'. Je gelooft het toch niet!! Het schoonmaken is, zover wij kunnen inschatten, goed gebeurd. De enige 'chemische wapens' zitten nu nog alleen in het water. Vermond als waterplant, maar vreselijk venijnig! Ik was nog even het water in gegaan om te douchen en ja hoor, ze hadden me! Mijn knie- en elleboogholte branden vreselijk, rood en vol met blaartjes.
.
Hier in het water zit nog meer 'chemisch', in het donker lichten de algjes op, als was het vuurwerk met Nieuwjaar. Schitterend! Frits en ik zijn gisterenavond nog even het water ingegaan. We maakten onze eigen vuurwerkshow.20
.
Er liggen nu 1001 kokosnoten in het gangboord. Etienne en Frits zijn, nadat het motortje van Mr. Ed een stevige onderhoudsbeurt had gehad, op pad gegaan. Gewapend met lange stok gingen ze elke palmboom te lijf alsof ik ze al dagen geen eten had gegeven. Resultaat; bijna een gescheurde broek van Frits toen hij uit de boom viel, Etienne heeft nu een t-shirt in alle groentinten, daarna met z'n allen de kokosnoten naar het bootje sjouwen, in de brandende zon, Mr. Ed lag gewoon scheef ervan. Helaas zijn ze nog iets te jong. Geen kokosnoot vanavond dus, maar pannenkoeken!
-----
At 23-2-2012 23:17 (utc) our position was 08°15.49'N 079°05.33'W
We zijn wel op Las Perlas, maar ik heb nog geen parels gezien. Wel een smaragd. Nou ja, eerlijkheidshalve moet ik dan eigenlijk ook bekennen dat ik geen echte smaragden heb gezien. Gisteren lagen we bij Isla Contadora. De rotsen kleurden daar schitterend groen door het hoge kopergehalte. En dan op het witte strand, met af en toe een groene gladde ronde steen her en der verspreid. Dat leken, nat en glanzend door het water en de zon, net van die smaragden die uitgestrooid waren op het witte palmenstrandje. Prachtig!!
.
Gisteren hebben we een aardig eindje gesnorkeld. Rond het puntje van Isla Contadora, via een nauwe geul door de rotsen, naar het strandje aan de andere kant. Vanaf daar zijn we weer terug gelopen en weer naar de boot gesnorkeld. Een erg leuk tochtje. Heel veel roggen gezien! En veel andere vis.
.
Vandaag zijn we verder gevaren naar Isla La Mina. We liggen helemaal in ons eentje hier. Het tochtje vandaag hierheen was schitterend tussen allerlei verschillende, grote en kleine, eilanden door. De Las Perlas doen ook qua eilanden hun naam eer aan, het zijn pareltjes.
.
Ik ben het de laatste dagen alleen wat minder blij, nou ja, dat is eigenlijk wel een beetje overdreven, maar ik heb het sinds lange tijd weer geregeld erg koud. Het water is koud!! Frits en Gerda vinden het wel meevallen, maar ja, wat wil je? Die komen uit min 10 in Nederland. Met snorkelen gisteren en eergisteren de boot schrappen, vernikkelde ik het van de kou. Er is hier weer veel getijverschil en dan heb je ook veel koude en warme stroomgolven.
.
Maar ook 's avonds zijn het hier geen zwoele tropische avonden! Op het moment dat ik dit schrijf zit ik zelfs met mijn fleece jack aan met daaronder een lange joggingbroek! Ik moet toegeven dat ik wel in de wind zit. Maar Etienne heeft ook een trui aangetrokken, dus ik ben niet de enige die het koud heeft. Het is niet heel erg hoor, overdag is het warm zat. Als je niet in het water ligt.
-----
At 21-2-2012 23:39 (utc) our position was 08°28.59'N 079°00.60'W
Wie kent niet Koning Teen, oftewel King Toe? Volgens mij heb ik daar vroeger wel iets over gehoord. Maar of dat bij geschiedenis les was? Voor degene die net als ik erg moeten graven, het is niet de Koning van BigFoot, die had ook grote tenen ja. Nee, het was een van de eerste bewoners en baas van de eilanden hier. Vroeger doken de mannen hier de oesters op, waarin zich de meest schitterende parels bevonden. En toen kwamen de Spanjaarden. We hebben het nu over de jaren rond 1513. Zij zagen de schitterende parels en noemde de eilanden hier, Las Perlas, De Parels. De Spanjaarden wilden natuurlijk baas zijn van de eilanden en Gaspar de Morales vertrok naar de eilanden. Hij nam de meeste eilandhoofden gevangen en, heel gebruikelijk in die tijd, voerde ze aan zijn honden. Heel bruut. Het belangrijkste eilandhoofd, King Toe, dacht slim te zijn en gaf Morales zijn mooiste parels. Maar nee, Morales werd alleen maar hebberiger en doodde dit eilandhoofd natuurlijk ook.20
.
In twee jaar tijd hadden ze alle eilandbewoners uitgemoord. Blijkbaar leren ze niet van andere keren, want nu hadden ze weer niemand om voor hen te werken. Er moesten dus weer slaven komen uit Afrika, wat dus nu de 'originele bewoners' zijn. De Las Perlas is een grote eilandengroep waarvan er 90 een naam hebben gekregen en 100 nog naamloos zijn.
.
Na een heerlijke vaardag, er was te weinig wind om te zeilen, zijn we naar Isla Pacheca gevaren. Een eiland wat alleen bewoont wordt door vogels. En wat voor vogels! Mooi! En veel! We hebben veel pelikanen gezien, fregatvogels, ibissen, adelaars enz. Geweldig!!! Tijdens ons tochtje naar de Las Perlas hebben we uitgekeken naar walvissen, maar ze helaas niet gespot, wel veel roggen. Ook was het 's avonds karig eten, want we hadden geen vis gevangen. (Toch leeggevist hoor, Jan Bart! Of het lag aan het aas. )
.
Vandaag zijn een paar mijl verder gevaren naar Isla Contadora, 'Counting house Island'. Hier werden vroeger de parels geteld voordat ze naar Spanje verscheept werden. Het enige eiland waar een vliegveldje is. Hierdoor is er een klein dorpje, veel hotels en resorts. Maar ook schitterende stranden! We hebben vandaag niet op het strandje gelegen, nee, er moest gewerkt worden. Zelfs ook voor Frits. We hebben al een aardig stuk van het onderwaterschip schoongekrabt. Wat een klus! Ik heb nog nooit zoveel grote zeepokken gezien. Onze huiskrabben werden nerveus en vluchten tegen de romp omhoog. Net voor het eten hadden we nog een schitterende show van de roggen die uit het water omhoog sprongen! Geweldig!!! (Hans, waarom doen ze dat? En weet jij wat voor vogel het op de foto is?)
-----
At 19-2-2012 23:07 (utc) our position was 08°37.53'N 079°01.74'W
Ik moet de afgelopen dagen weer even op een rijtje zetten in mijn hoofd voordat ik jullie er deelgenoot van kan maken. Phoe, wat is er veel gebeurd! Ik kan het ook in een paar woorden zeggen: we zijn het Panamakanaal doorgevaren met de Stardust. En in (nogal) wat meer woorden hieronder het hele verhaal.
.
Eereereergisteren zijn we naar Colon gegaan. Panama City ligt aan de Pacific kant van Panama, Colon aan de Atlantische kant. De Stardust, met Bob en Becky, was gepland om de 15e het Panamakanaal door te gaan. Zij hadden 'gelinehandled' bij ons, wij (inclusief Frits en Gerda natuurlijk) gingen hen nu helpen. Zij lagen in Shelterbay Marina. Dat was een reis! Kort gezegd: we eindigden op de achterbank bij de buschauffeur, in z'n auto. Lang verhaal: We zijn met de taxi naar de busterminal in Albrook gegaan en vanaf daar de bus naar Colon. Zo grappig, 2 uur durende reis in een 'luxe' touringcar voor 3,20 pp. We moesten eruit bij de Rey Supermarkt in Quatro Alto. Ik had het gezegd, buschauffeur was het vergeten. Hij vond het toch rot, bracht ons wel even naar Quatro Alto, in zijn auto. Ondertussen vroeg hij waar wij uiteindelijk naar toe wilden. Het gesprek ging wat moeizaam. Geen probleem, ik kreeg zijn telefoontje tegen mijn oor, met aan de lijn zijn vrouw, die super Engels sprak (werkte bij de Canal Authorities). Ooh, hij bracht ons wel even door! Super!! Het is nog best een heel eind naar de marina. En heel grappig, je moet het kanaal dan over. Dat doe je door over een brug naast de sluisdeuren te rijden. Dat begon al leuk! Shelterbay Marina is een mooie haven. We hebben 's avonds gezellig gegeten met een aantal andere Amerikaanse cruisers in de haven: Pogeyam, Wings, Gypsea Art en de Stardust en wij. Heel grappig; de Wings hadden wij ook al ontmoet in Marokko!!
.
De volgende dag zijn we eerst op het terrein wat rond gaan lopen. Vroeger hoorde dit terrein bij de Amerikaanse legerbasis en nu staan er verlaten en vervallen huizen en bunkers. We hebben een schitterende megagrote helblauwe vlinder gezien! Helaas geen aapjes. En daarna een van de highlights van deze dagen .weer eens een echte douche!! Rond 1 uur voeren we naar de Flats waar pas om 15.15 uur onze advisor aan boord kwam. Môzes was een aardige vent! Zijn vrouw werkte als launchmaster op een pilotboot en kwam even gedag zeggen. Heel grappig! We gingen al in het licht door de sluizen, dus we zagen de Gatunlocks nu eens op een andere manier. Samen met een visboot, een speedboot en een hele groot dicht schip door de sluizen. We gingen langszij de speedboot, die tegen de muur ging. Easy voor ons, want wij hoefden niets te doen. En wat nu weer heel bijzonder was, de eigenaar van dit schip sprak vloeiend Nederlands!! Hij had leren varen in NL en vertelde vol overtuiging tegen alle anderen dat de beste schippers uit NL kwamen. Erg lachen! Wat met name grappig was, was dat wij al een maand daarvoor met hem hadden gesproken toen wij voor anker lagen bij Club Nautico. Zo'n kleine wereld met bijzondere ontmoetingen!!
.
We waren heerlijk op tijd door de sluis. Lekker gegeten en toen de Wings het kanaal door was en langszij kwam, gingen we snel slapen, we waren erg moe en de volgende dag zou rond 6 uur de advisor alweer komen.
.
En ja hoor, rond 6 uur, nadat we allemaal al een bakje koffie op hadden, kwam Ricky aan boord. Weer een schatje. En een hele slimme! Hij wist veel van de wereld, andere landen en vroeg je de oren van je hoofd. Hij wilde van Etienne weten waarom er in Panama zoveel corruptie was, bijvoorbeeld bij de politie en wat ze in NL hadden gedaan om dat uit te bannen. Tja, geef daar maar eens antwoord op. Ik heb hem een aantal Nederlandse woorden geleerd. Nee, geen vieze of foute, gewoon heel netjes, een aantal nautische termen. Hij wist deze al in het Duits, Italiaans en nog een aantal talen. Een slim manneke dus. Als advisor had hij vandaag ook een steile leercurve.
.
Alles ging soepeltjes, wij zouden in het midden gaan, de Eva (een Oostenrijker) en de Wings (Amerikanen) langszij. Voor de Pedro Miguel aan elkaar binden en toen begon het. Onze lieve vrienden van de Laelia hadden het een 'Chinese Fire-drill' genoemd! Wat een chaos! Ricky (onze advisor dus) riep de lockmaster van de sluizen op. Wie? Wat? Waar? Euh . Linkersluis. Oh nee, rechtersluis. De andere advisor had inmiddels gehoord (van wie? Geen idee) dat we er nog niet in mochten. Lang verhaal kort we hebben, met drie boten aan elkaar heel lang (ik geloof zeker een uur) voor de sluizen rondjes gedraaid, grote schepen ontweken, sleepboten voor laten gaan en de wind ons laten duwen. Bob, onze kapitein hield het hoofd nog maar net koel!! Tjonge, wat een chaos! Ricky belde halverwege met iemand (baas? Lockmaster? Z'n vrouw?) en noemde het hele gebeuren 'idiot'. Uiteindelijk gaat het natuurlijk allemaal weer goed en verliepen de laatste sluizen (de Miraflores) soepeltjes. Grappig om het nu van een hele andere kant te beleven, niet met je eigen boot, dus letterlijk niet zelf het roer in handen.
.
Eenmaal voor anker bij La Playita daalde de rust weer neer. Nou ja, eigenlijk niet helemaal, want de 'thursdaycruiserspizzanight' was al begonnen. Even zwemmen, afkoelen dus en dan naar de kant. Gezellig, want daar zagen we Howard en Judy van de Laelia weer! Helaas hebben we wel afscheid moeten nemen, zij gaan dit weekend naar het noorden, terug naar huis (California). Soms ontmoet je bijzondere mensen, waarmee je, in de korte tijd, een hele bijzondere band opbouwt. Zo moeten we morgen helaas ook afscheid nemen van Bob en Becky van de Stardust. Ook zij gaan naar het noorden, naar huis (via Hawaii). Ik haat afscheidnemen.
.
Vandaag hebben wij boodschappen gedaan in Albrook en als afsluiting een heerlijk ijsje gegeten. Tot onze verassing was inmiddels de Happy Bird ook weer hier aangeland. Nog even gezellig een biertje mee gedronken. Morgen gaan wij namelijk (eindelijk) weer varen, naar Las Perlas. Ik ben er wel aan toe. Weer verder!!!
-----
At 17-2-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W
Het was weer zo'n dagje dat voor mij eindigde met dat ik weer weet dat ik kuiten heb. Phoe, wat zijn ze weer stijf. Hoe dat nou precies komt, zo ver hebben we nu vandaag ook weer niet gelopen.
.
We zijn vanochtend al vroeg op pad gegaan naar het Parque Nacional Sobrenia. Dat is het gebied naast het kanaal tussen Colon en Panama. Een schitterend gebied!! We hebben het Charco Trail gelopen, een wandelroute in het regenwoud. Helaas was de trail veel te kort. Hij mocht van ons allemaal wel 3 keer zo lang waren. Hij was dus te kort, prima te doen en echt erg mooi. Het was een leuk rondje naar een waterval. Frits en Gerda zijn nog met de voeten het water in geweest.
.
Hierna zijn we langs de weg weer 'terug gelopen'. We hadden ons door een taxi laten afzetten. Het gebied daar is erg mooi, jammer dat er een snelweg liep. Helaas konden we niet terecht bij een groot uitkijkpunt, een voormalige radarpost van de Amerikanen. Dus doorlopen en afslaan bij de Summit Botanische tuin en Zoo. En dit was ook weer een erg groot succes! Je weet in 'vreemde' landen nooit wat je van zo'n tuin of zoo kunt verwachten. We konden al naar binnen als waren we locals. Ze hebben bij toeristische trekpleisters vaak entreeprijzen voor buitenlanders (vaak twee keer zoveel) en prijzen voor inwoners. Het begon al goed!
.
De tuin en zoo waren gecombineerd. Je liep gewoon in een goed onderhouden park waar her en der kooien stonden met dieren. De tuin was dusdanig aangelegd en onderhouden dat het geen echt tuin was. Heel erg leuk. We hebben de dieren gezien die hier in Panama leven. Onze favoriet was de anteater, miereneter. Wat een schattig beestje! Volgens mij had Etienne inmiddels erg honger gekregen, want de wilde zwijnen waren zijn favoriet. 'Vader WildZwijn' begreep hem dondersgoed, want toen Etienne hem uitschold als "wandelende sparerib", klakte hij angstaanjagend met z'n tong.
.
Verder hebben we een tapir, een jaguar, papagaaien, verschillende apen, papagaaien en toekans gezien. Om Etienne z'n honger te stillen, hebben we ons uitje in de tuin afgesloten met een hamburger (spareribs waren er niet te krijgen). Terug met de bus.
.
Het bushokje was tegenover de ingang, Makkelijk! Op een gegeven moment stopte er een bus. Een zogenoemde Diablo Rojo. (Bekijk mijn foto van Portobello, zo'n mooie beschilderde oude schoolbus). Maar nee, dat was niet de goeie, de militair die hem bestuurde, had net z'n kameraden weggebrach en wilde ons wel naar de hoofdweg brengen. Toppie!
.
We eindigden in Albrook Mall. Even nog wat gewinkeld. En (verassing!!) we kwamen John en Dawnelle (Celtic Dream) tegen. Dat was even leuk! Zij zijn nog aan de Atlantische kant en blijven daar ook. We gaan ze dus niet meer zien en hadden ook niet verwacht ze nog te zien. Daarna lekker gegeten in Albrook en weer met de taxi terug. Phoe, het was weer een lang dagje!
.
Morgenmiddag gaan we weer naar Albrook, want vanaf daar gaat de bus naar Colon. We gaan met Bob en Becky (Stardust) als linehandlers mee door het Panamakanaal, een waanzinnig leuke kans voor Frits en Gerda om dus ook een kanaalcrossing mee te maken. Omdat we op de 15e vroeg op de Flats moeten zijn (waar de advisor aan boord komt) gaan we morgen alvast naar ze toe. We zijn dus de komende dagen onder de pannen en in de goede handen van de Stardust.
-----
At 13-2-2012 23:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W
Dit keer gaat het niet over de ijzeren cruisers, maar over andere ijzeren mannen. Die zijn er namelijk ook en zijn misschien nog wel meer van ijzer dan de cruisers, want die zijn toch vaker van roestvrijstaal!
.
Vandaag stond Panama City in het teken van Iron Man. Ik had er nog nooit van gehoord! Maar het zijn triatlon wedstrijden. En, als ik het goed heb begrepen, kwalificatiewedstrijden voor de Iron Man 2012. Ik heb vandaag allemaal bikkels van mannen en vrouwen gezien. Wat denk je? 1,9 km zwemmen (van de Balboa jachtclub naar halverwege de Amardor), dan 90 km fietsen (over de Bridge of the Americas en terug) en dan nog 21 km rennen (twee loops over de Amardor Causeway). En dat terwijl de papagaaien hier van het dak afvallen!20
.
Wij zijn de Amardor afgelopen naar de Balboa jachtclub en hebben daar gezellig met de Howard en Judy (Laelia) geluncht. Vanochtend heeft Etienne ons ankerlicht vervangen en tjeetje, we zagen net (terugkomend van heerlijk uit eten) dat we nu bijna het felste lichtje op de ankerplaats zijn. Dat is wel heel lang geleden! Maar fijn, want er varen hier wat boten snel voorbij en tussen de schepen door.
.
Vanochtend tijdens het ontbijt zagen we de eerste lopers al over de Amardor rennen. En tijdens ons tochtje naar de jachtclub liepen we er dwars doorheen. Dat was een heel aparte ervaring! De renners moedigden elkaar aan, waardoor je af en toe de kracht en juist wanhoop en vermoeidheid gewoon kon voelen en horen in hun stem. Ze werden op veel plekken bedolven onder het water, wat in de hitte van vandaag geen overbodige luxe was! Gelukkig stond er een windje!
.
Er deed ook bekende mee, de zesvoudige winnaar van de Tour de France, Lance Armstrong! We hebben hem ook zien rennen (al was het in de verte). Maar heel goed, het was Lance z'n eerste Iron Man en hij werd meteen tweede!! Op minder dan een minuut afstand van de nummer 1! De eerste (een Nieuw Zeelander) kwam binnen na 3:50:13 en Lance op 3:50:55. Etienne en Frits zaten al druk te rekenen hoe snel deze mannen dan wel niet over het zwemmen cq fietsen cq hardlopen hebben gedaan. Nou, ontzettend hard!! Voor de geinteresseerden: Lance deed 19:22 over het zwemmen, 2:10:18 over het fietsen en 1:17:01 over het hardlopen. Dat is rap hoor! Wij doen hem dat (m.n. het zwemmen hier in de Pacific ocean met stroom en wind), zelfs met onze dinghy, niet na!)
.
Er liepen ook twee Nederlanders mee. Een vrouw (Yvonne van Vlerkem) bij de professionals en een man (Jacob Moerman). Wij hebben hem op het laatst nog even gezien. Heel grappig, we hoorden ineens in het Nederlands "maakt mij niet uit". En toch nog even voor degenen onder ons denken dat het alleen voor jonge, sportieve mensen is de oudste was 68!!
-----
At 12-2-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W
Sinds eergisterenavond (0.00 uur) zijn Frits en Gerda aan boord. Wij zijn ze met de bus gaan halen. Tjeetje, wat een reis! Voor 3 dollar (met z'n tweeen) zijn we zo'n 3 uur onderweg geweest. En voor 40 dollar waren we 's nachts, in drie kwartier, weer terug. Tocumen Airport is een grote luchthaven, waar alle internationale vluchten van en naar Panama komen. Dat is te zien aan de winkels en wat eettentjes als je de douane door gaat, maar voor ons, als 'ophaal-wachtende' is het er maar armoedig. Met de airco veel te koud, hebben we ons geregeld buiten opgewarmd.
.
We hebben op de luchthaven nog een hele beroemde Yankee-speler gezien, die uit Panama komt. Verder kwamen er veel deelnemers aan de Iron Man van morgen aan. Maar daarover morgen meer.
.
Gisteren hebben we een rustig dagje ingelast. Even bijkomen van de reis. We hebben wat op de Armador gelopen en lekker wat gegeten en gedronken. 's Avonds hebben we helaas afscheid moeten nemen van de Happy Bird, die zijn vanochtend naar Las Perlas vertrokken.
.
Vandaag hebben we Casco Viejo verkend, het oude centrum, wat (zoals inmiddels heel veel oude centra) op de Unesco World Heritage lijst staat. Sommige gebouwen zijn schitterend gerestaureerd, maar daarnaast nog heel veel vervallen. Hierdoor ontstaat er een aparte sfeer, het is niet zo 'nieuw' als vele oude centra, maar heeft meer de charme van vroeger behouden. De van binnen half ingestorte gebouwen, met de schitterende, afgebladderde gevel nog statig omhoog, spreken tot verbeelding en ademen zware geschiedenis uit. Na de verwoesting van Henry Morgan (de piraat) in 1671, hebben ze de stad hier weer opgebouwd. Dat hebben ze juist hier gedaan omdat de stad zo beter te verdedigen was, onder andere omdat bij laag water, de schepen niet tot de stad kunnen komen. Het is vandaag een paar dagen na springtij, dus het was extreem laag. En nee, de schepen kunnen echt niet dichtbij komen.
.
We hebben het bekende 'Altar de oro' gezien, het immense gouden altaar in het Iglesia de San Jose. Ongeveer het enige wat over is gebleven na de verwoesting door Henry Morgan. De priester heeft toentertijd het gouden altaar geverfd zodat de piraat het niet ontdekte. De priester vertelde tegen Henry Morgan dat een andere piraat het gouden altaar had meegenomen. Met een mooi verhaal heeft hij zelfs van de piraat Henry Morgan een aardig bedrag gekregen voor een nieuw altaar! Henry Morgan, als piraat, kent toch wel zijn pappenheimers, want hij zei tegen de priester bij vertrek, iets in de trant gezegd van "Ik weet niet waarom, maar ik heb het gevoel dat jij meer piraat bent dan ik!"
-----
At 11-2-2012 23:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W
Ons leventje gaat zijn gangetje hier in Panama City. We hadden een hele fijne krat gekocht bij de supermarkt. Even uittesten of het echt handig is, ja, dus de andere even halen. Dat was de laatste. Had geen prijskaartje dus kon niet gekocht worden. Handig zo’n krat!! We hopen dat ze aangevuld gaan worden binnenkort, maar Panama kennende….
Gisterenavond hebben we gezellig geborreld bij onze Canadese buren, de Genevrere II. Vandaag is een opruim- en wasdagje. Frits en Gerda (Etienne z’n ouders) komen overmorgen al gezellig aan boord. Er moet dus weer een extra bed opgemaakt worden en wat andere dingen een ander plekje krijgen. Dat is allemaal alweer gefixt. Morgen nog de laatste (verse) boodschappen halen, zodat we niet meteen met onze gasten naar de supermarkt hoeven te rennen.
Inmiddels zijn we ons ook aan het verdiepen in de komende tijd en route. De cruisers hier zijn een onuitputtelijke bron van informatie voor landen en eilanden hier en in de Pacific. Sommige cruisen al net zo lang als wij oud zijn en hebben dus heel veel info voor ons. Handig!! En leuk, want je leert steeds meer nieuwe mensen kennen.
Van boten, van voorraad, van overdrijven?
.
Afgelopen week was het een komen en gaan van de boten die mee doen met de 'World ARC'. Een rally, de wereld rond. Het leuke was dat we hierdoor de Seaquest en de Luna Verde weer even hebben gezien! Ben benieuwd wanneer we elkaar weer gaan ontmoeten, zij gaan een stuk sneller dan wij. Maar doordat de ARC boten hier aanlanden na de kanaal-crossing, was het op La Playita erg druk. En tussen de 'bootjes ongeregeld' van de andere cruisers hier, lagen dan de grote, nette, schepen van de ARC. De stylische Hansse, de degelijke Halbergs, de schitterende X-yachts en nog meer. Groot, groter, grootst. Een van de boten was genaamd Gunvor XL, waarbij je je afvraagt of er ook een XS versie van bestaat en hoe groot die dan nog wel niet zal zijn. Zo kwam er een Jeanneau 57 binnenvaren, met het blauwe plakplastic nog tegen de romp. Hoezo nieuw?!
.
Deze ARC boten (33 in total) zijn inmiddels al zo'n beetje weer vertrokken naar de Las Perlas en dan verder naar de Galapagos. Zij hebben dus ingeslagen hier in Panama City en hoe. Er is in de weide omtrek geen pasta of rijst meer te krijgen. We stonden achter de bemanning van de Gunvor XL bij de supermarkt, zo'n 40 kilo macaroni! Op het dinghy ponton stond een andere boot in te slaan, 60 kilo meel. Whaaa!!!! Grote boten, grote mensen, veel mensen en veel voorraad, zal ik maar zeggen. Want daardoor ga ik meteen stressen. Nemen wij wel genoeg mee? Slaan wij wel genoeg in? Ik kan echt geen 60 kilo meel kwijt!
.
De dochter van de Gunvor XL vertelde dat ze ook nog maar een 'foodplan' had gemaakt tot aan de Galapagos. Ik heb geen 'foodplan', ik heb gewoon een 'eten tot aan de Marquises-plan'. En daar wordt ik al lichtelijk zenuwachtig van. Ik heb daar onder andere zo'n 91 uien voor nodig, 60 wortels en 56 paprika's. Buiten het feit dat ik geen 56 paprika's kan bergen, blijven die ook geen weken goed. Maar ja, dan maar 56 blikken paprika? (de uitvinding van de eeuw trouwens, paprika in blik) Of macaroni zonder paprika? Ik moet namelijk ook nog tig blikken bruine bonen, fruitcocktail, tomaten puree enz enz meenemen. En wat denk je van de dozijnen eieren? Om over melkpoeder, meel en kilo's rijst nog maar niet te praten. En dan heb ik het ook alleen nog maar over het avondeten en bijvoorbeeld niet het fruit. De waterlijn van La Luna is al ver beneden LAP (Luna'sAlgemeenPeil), nou, dat wordt nog erger. Iets om te drinken, moet ook mee (2 ltr per persoon per dag, reken maar uit). Overdrijf je niet, Denise? Nou, het is 1 week naar de Galapagos, 2 weken op de Galapagos en dan 4 weken naar de Marquises. En voor de zekerheid moet je het aantal voor tijdens een oversteek verdubbelen, in geval je er veel langer dan gepland over gaat doen. Reken, reken, dat is dus eten en drinken voor 14 weken! Dat is 98 dagen. Dan eten we met 91 uien (waarbij ook een uiensoep 1x in de 2 weken in het 'foodplan' zit berekend) dus niet eens elke dag een ui! Wie overdrijft?
.
Denk je dat ik overdrijf? Doe het voor de gein eens; schrijf voor een week of twee weken uit wat je elke dag eet en wat je daar allemaal voor nodig hebt (bijvoorbeeld: Pilav; blik fruitcocktail, blik champignons, blik tomatenpuree, 2 uien, ketjap, sambal, rijst). Dat is je 'foodplan'. Dat vermenigvuldig je dan keer 7, dan zit je aan de 14 weken. Heb je aan de pindakaas gedacht? De cola? En de zakjes thee? De dagelijkse vitaminen? En met dat je sommige dingen niet 14 weken goed kunt houden? Dus een alternatief voorhanden? En dan moet je dit ook nog wegstouwen op een boot en niet in een huis met een schuur, garage en voorraadkast he? Oja en om extra te overdrijven; je hebt geen auto om dit allemaal te gaan halen . Het is maar voor de beeldvorming.
-----
At 5-2-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W
Panama City is een hele diverse stad. Hele bijzondere wolkenkrabbers (alleen nu al 150 stuks under construction), grote aftandse flatgebouwen (sociale woningbouw), schitterende villa’s en kleine krotten. Super chique winkels, Chinese supermarktjes annex ‘we hebben verder van alles’ winkels, enorme supermalls en de meest afschuwelijke toeristenwinkels. Grote Hummers, Toyota jeeps en oude kadetjes waar de achterkant met tape aan elkaar wordt gehouden. Dat maakt dat ik Panama City eigenlijk best een leuke stad vind!
Ook de Panamezen zelf dragen bij aan de ‘twee gezichten van Panama’. Overwegend zijn ze erg aardig!! Maar er heerst veel armoede, naast de ook ongelooflijk, vreselijk, enorme rijke Panamezen. En dat maakt dat een taxichauffeur, die ons ziet als rijke toeristen, soms probeert ons ‘een poot uit te draaien’. Zoals de gast die ons en de Happy Bird wegbracht naar El Dorado Mall. Niet netjes, maar ja. Op de terugweg hadden ze duidelijk ook geen zin om ons mee te nemen en vroegen ze extreem hoge bedragen. Doorrijden dan! En als je dan een beetje gaat balen, heb je ineens weer een hele toffe, die gewoon de prijs rekent zoals het hoort en nog een praatje maakt ook. Zoals bijvoorbeeld toen we naar de bouwmarkten gingen. We reden door de wijk waarin alle ‘sociale woningbouw-flats’ staan. Een troosteloos aanzicht, waar je ’s nachts niet moet zijn. Er stond een enorme rij met mensen te wachten terwijl een truck werd uitgeladen. Ik vroeg aan de chauffeur wat er aan de hand was. ‘Corruptie!’ was zijn reactie. Een van de politieke partijen deelt af en toe gratis tassen met eten uit om zo stemmen te winnen. Hij vertelde verder dat veel mensen in Panama arm zijn, terwijl dat er niet altijd zo uit ziet. En dat komt met name omdat de regering, de president, het grootste gedeelte van de landelijke inkomsten (van bijvoorbeeld het kanaal) in z’n eigen, al reeds erg overvolle en uitpuilende, zak steekt. Zo luidt het verhaal van onze taxichauffeur. Deze president en de zittende politieke partijen, worden op ongeveer dezelfde manier gekozen als bij ons in NL, democratisch (en dan deze president nog met meer dan 60% van de stemmen, volgens Wikipedia). En werk vinden? Je moet een vriendje zijn van die of die, anders is het heel moeilijk, zuchtte onze taxichauffeur. Jammer,maar helaas zo is het vaak in een land. Je gaat dan toch wel anders kijken naar de grote winkelcentra’s met merkkleding en de enorme wolkenkrabber van de Tower Bank en Donald Trump. De laatste is de grootste in Panama City met 293 meter, kostte 400 miljoen. Ze zijn nu ook een metro aan het bouwen onder de stad (kosten zo’n 2,5 miljoen). Maar onze taxichauffeur was er wel blij mee, dit soort projecten creëren aan de andere kant namelijk ook wel weer veel banen.
We zijn de afgelopen dagen weer aardig op pad geweest en hebben ook weer allerlei leuke sociale dingen gedaan. Een opsomming: donderdag kwamen we ’s middags de Laelia weer tegen, erg gezellig. ’s Avonds was het cruisers-pizza-night, super gezellig met iedereen en met de Stardust (die nog hier in Panama City was). Vrijdag zijn we gezellig met de Happy Bird naar El Dorado Mall en de Chinese winkels gegaan. Onze (lege) DVD-voorraad weer aangevuld en nog wat boodschappen gehaald. Verder super lekker gegeten bij een echt Chinees restaurantje. ’s Avonds zijn we een afscheidswijntje gaan drinken bij de Victory waar het laat werd, maar super gezellig was. Zaterdag op pad naar de locale bouwmarkten, Gamma’s en Leenbakkers. Helaas niet voor alles geslaagd (wel voor de yoghurt-thermoskan, bestek, lijm en voorraaddozen), weer een leuk dagje waarbij we (lopend! Puf, puff.) heel veel van Panama City hebben gezien. ’s Avonds weer gezellig aan de Pizza met de Seaquest! En dan is het alweer zondag; mijn was- en Etienne z’n klusdag.
De dagen vliegen, ook hier in de Pacific, weer voorbij. De hoop dat dat ooit nog gaat veranderen, heb ik maar met de wind meegegeven.
Afgelopen zondag en maandag waren hier in Panama City feesten vanwege het Chinees Nieuw Jaar. Wij wilden er graag heen, maar Etienne had de avond ervoor wat verkeerds gegeten en liep hierdoor een voedselvergiftiging op. Gelukkig niet erg. Hij was ’s nachts erg ziek en de dag erna had hij er zelfs nog koorts van. En hoe raar is het dan dat je de dag erna opstaat en gewoon weer barst van de honger. Heel bijzonder, maar gelukkig, hij was er snel vanaf.
Maandag was Yvonne (Happy Bird) jarig. ’s Avonds was een gezellig Hollands verjaardagsfeestje, met koffie en koek en alleen maar Nederlanders! De vier Nederlandse boten hier in La Playita hadden elkaar natuurlijk weer gevonden; Victory, Inish, Happy Bird en wij. Erg gezellig!
Zo was het gisteren ook erg gezellig , we hadden met Bob en Becky (Stardust) afgesproken in de stad. We hebben lekker wat rondgestruind, een bookshop gezocht en gevonden en nog meer. Heel gezellig!! We gaan ze over een paar weken weer zien!
Inmiddels is ook de World ARC in Panama City aangeland. Het was daarom gisteren weer een erg warm weerzien met de Seaquest!
Maar het was niet alleen maar lol de afgelopen dagen hoor. We zijn weer druk met kabels trekken geweest en dat is toch altijd een klus. Het past weer net niet lekker door een al bestaande opening, de hulpdraad laat op het laatst los van de kabel waardoor hij weer naar beneden gaat enz enz. Maar zoals altijd, de aanhouder wint en wie niet sterk is, moet slim zijn. Onze tweede GPS doet het dan ook weer. Ik ontferm me ondertussen nog steeds over de, inmiddels gelukkig al wel drastisch slinkende, stapel wasgoed. Onze boot is niet heel groot en wij hebben niet heel veel opbergruimte, maar toch kan er veel her en der weg gestouwd worden. Het is dan altijd weer eens nodig om alles overhoop te trekken en te kijken wat voor (overbodigs of niet) je ook al weer bij je hebt. Hierdoor is er weer van alles opgeruimd (onbegrijpelijk dat er steeds weer dingen weg kunnen) , maar ligt er ook alweer een boodschappen-/wensenlijst. Geeft toch altijd weer een heerlijk gevoel als je dingen van je to-do-lijstje kunt afstrepen, want ja, wij hebben nog steeds van dat soort lijstjes hoor! Volgende punten op het lijstje: nieuwe scharnieren kuiptafel, vlaggen ophalen Isla Morado (donderdag), boodschappen doen……..
…krijg ik van het bootleven hier! Haha. Gisteren zijn we samen met Jan Bart en Monique (Victory) naar Albrook Mall gegaan. Super gezellig natuurlijk en het scheelt in de taxikosten. We zijn in de mall ieder ons eigen gang gegaan en hebben natuurlijk wel gezellig geluncht samen. Daarna boodschappen doen en samen de taxi afladen met volle tassen en weer terug naar de haven. Weer een gezellig geslaagd dagje!
Waarom dan die grijze haren? Nou, Etienne was vorige keer naar de kapper geweest en ik moest inmiddels eigenlijk ook wel hoog nodig. Het was een gezellig kapstertje wat het goed heeft gedaan. Al de vreselijke dooie en inmiddels ‘strooien’ punten zijn eraf. Maar…hierdoor zie je des te beter hoe grijs ik inmiddels wel niet ben! Geeft het bootleven mij zoveel stress? Het is ook niet dat ik het zo spannend vind, dat ik 20 jaar ouder ben geworden. Nee, ik denk dat het meer door de relaxtheid komt, hihi. Of helaas is het gewoon een genetisch bepaald iets, shit. Och, er bestaat altijd nog zoiets als verf.
Verder gaat hier alles z’n gangetje. Vanochtend hadden we een leuke afwisseling tijdens het klussen, de Kayoko race was er. Grote kano’s met vier man, met een (laten we zeggen) ‘ouderwetse’ peddel. De mannen en vrouwen waren de afgelopen weken al volop aan het trainen geweest. Wat een snelheid! En erg leuk om te zien, ze kwamen van de Balboa jachtclub en ronden een boei hier aan de kant waardoor ze tussen de jachten door moesten. Een leuke afwisseling.
We leven nog hoor!! Het is alleen wat oninteressanter om onze dagelijkse bezigheden te delen met jullie. Dat we druk aan het wassen zijn, boodschappen doen en tussendoor wat internetten, dat hoef ik nu weer niet elke dag te melden, verwacht ik.
Maar eigenlijk hebben we de afgelopen dagen toch wel heel wat gedaan. Zoals ik al zei, Panama City is heel groot! Alles moet dus per taxi of bus. Inmiddels zijn we al aardig thuis in het taxi- en bussysteem. Steek één vinger op naar een taxi en als je mee mag, kost de rit maar 1 dollar per persoon. Vanaf een centraal punt in Panama City, Cinco de Mayo, vertrekken de bussen in alle windrichtingen. En een bus kost 25 dollarcent. Een koopje dus en een prima manier van reizen.
We zijn ook al een dagje naar Albrook Mall geweest, zo’n groot winkelcentrum heb ik nog nooit gezien! 460.000 m2 met winkels, een zogenoemd ‘foodcourt’ met 35 restaurants en een grote ouderwetse draaimolen in het winkelcentrum!! Onwijs groot! Hele mooie winkels trouwens en van alles wat. Etienne is er nog naar de kapper geweest. Er is in de shopping mall ook een grote supermarkt dus dat is ideaal.
Verder hebben we heel Cinco de Mayo al uitgeplozen. Heerlijke locale winkeltjes. Lekker goedkoop dus en er is van alles te vinden. Van nieuwe slippers (voor Etienne, 3 dollar!) tot speakerkabel tot een oplader voor mijn Ipodje. Verder nog groen naaigaren gekocht en een schriftje. Het is daar ook ideaal lunchen, voor 1,50 dollar en een heerlijk vers geperst jus’je voor 60 dollarcent.
Gisteren zijn we naar een zaak (Isla Morado) geweest die alle kaarten en vlaggen van heel de wereld heeft, mn voor de beroepsvaart. Daar was het niet zo goedkoop als bij Cinco de Mayo. We hebben een mooie pilot voor de eilanden in de Pacific gekocht en de vlaggen voor de komende landen.
Verder zijn de kabels getrokken voor het nieuwe ankerlicht, wat Frits en Gerda mee gaan nemen. De slaapzakken zijn gewassen en nog heel veel ander was. Daarnaast zijn er nog verscheidene andere klusjes gedaan, want je blijft bezig!
We hebben de afgelopen dagen ook zeker tijd gehad voor sociale activiteiten, hoor! Maar dat hadden jullie vast niet anders verwacht, ons kennende. Afgelopen zondag hebben we gezellig gegeten met de Laelia. We hebben toen ook Jack, Tin Hau, weer gezien en even bijgekletst. Dat hebben we nog wat uitgebreider gedaan afgelopen dinsdag toen Jack jarig was. Daar zagen we ook weer de Happy Bird en het was weer een gezellig avondje. Gisterenavond hebben we super lekkere tonijn gegeten bij de Victoria, onze Duitse vrienden. De Victory en de Inish zijn hier inmiddels ook aangeland, dus weer bekenden genoeg. Dat wordt vanavond vast weer gezellig tijdens het wekelijkse pizza-eten met de cruisers hier. Ook weer zo voordelig; 1 dollar voor een biertje en 6 dollar voor een pizza! Je zou bijna zeggen dat ik niet meer kook, maar dat doe ik nog wel hoor!
Hier liggen we voor anker in Panama City, bij Playita de Amardor. La Luna is de vierde boot van links.
Een paar dagen geleden zagen we op de parkeerplaats bij de marina, een sloth (Luiaard) in de boom!! En gisteren stak, ook op de parkeerplaats, een wasbeertje over, zonder staart en maar met een slepend pootje! Zo schattig allebei en zo onverwachts!!
De afgelopen dagen zijn op pad geweest, Panama City in. Het is echt een mega grote stad. Wij liggen voor anker langs een soort schiereiland. Vroeger waren dit vier afzonderlijke eilandjes die ze nu hebben verbonden met elkaar en het vaste land, Fuerte de Amador. Het is een strook waar 's ochtends en 's avonds veel mensen (hard)lopen, skeeleren, fietsen enz. Bij de haven waar wij aan land gaan en de twee andere havens iets verder zijn winkeltjes, restaurantjes en een paar watersportzaken. Ook is er een plekje waar we goed en gratis kunnen internetten. Prima dus, maar Panama City naar een supermarkt of andere zaken dat is een eind en moet je dus per taxi of bus doen.
.
Eergisteren zijn we naar de Balbao Yacht Club gelopen, dat was best een eindje. Maar wel heel leuk, want we zagen de Laelia binnenkomen na haar kanaaldoorvaart en zodoende konden we met Bob (Stardust) nog een biertje drinken.
.
Gisteren zijn we op pad gegaan naar andere winkels in de stad, een watersportzaak, een zaak speciaal voor kaarten, pilots en vlaggen enz. Je kunt hier echt van alles krijgen. Er liggen ook al veel cruisers al heel lang, onze buren van de Guinevere zijn dan ook een waardevolle bron van informatie voor de bussen en waar wat te vinden is.
.
Wat helaas nergens te krijgen is in Panama is antifouling. Dit is niet helemaal waar, het is er wel, maar niet hetgeen wij willen. We wilden namelijk proberen om nog even de kant op te kunnen hier om er nieuwe antifouling op te zetten. Maar dat gaat dus niet gebeuren. Ze kunnen, hetgeen wij willen, pas op z'n vroegst begin februari uit Amerika hier hebben. Dat wordt te laat.
.
Hoezo, zul je je afvragen, je hebt nog tijd genoeg. Dat is wel zo, maar Etienne z'n ouders komen 9 februari naar Panama City en blijven dan een maandje bij ons aan boord. We willen dan naar Las Perlas en de rivier op. Het duurt nog een paar weken eer ze komen, dus dachten we mooi nog even wat te kunnen klussen. Maar pas de verf begin februari wordt te laat. Frits en Gerda komen waarschijnlijk meer voor vakantie dan om te klussen. Nieuwe antifouling wordt dus Nieuw-Zeeland. We hebben eigenlijk nog wel enige hoop dat hij misschien nu wel gaat werken namelijk. De antifoulings werken per gebied en onze antifouling heeft tot nu toe niet gewerkt, dus misschien is hij wel speciaal voor de Pacific.
.
Ik heb alle foto's van het Panama kanaal in het foto album gezet. Voor degene die ze al gevonden hadden, vandaag heb ik nog wat foto's toegevoegd en de meeste voorzien van een bijschrift.
-----
At 13-1-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W
Wat heb ik geslapen na dat avontuur van de afgelopen dagen! Vandaag meteen maar even de kant op om te kijken of we konden internetten. En wat ik hoopte, we hebben foto’s van ons door het Panamakanaal, met dank aan Filip!! Geweldig!! Ontzettend tof dat iedereen ons zo aan het volgen was en met ons meeleefde!!
We zijn in de Pacific! We zijn het Panamakanaal doorgevaren! Toen we de sluizen door waren was mijn eerste opmerking: "Het water ziet er hier precies hetzelfde uit!"
.
Het was een schitterende ervaring. Ik vond het, voordat we er doorheen gingen, spannender, dan toen we werkelijk er doorheen voeren. We zijn al zoveel sluizen gewend en het is super goed geregeld hier.
.
Vandaag kwam om 7 uur de advisor aan boord. We zijn meteen vertrokken, het Lago Gatun over. Wat een schitterend gebied. De catamaran, Windsong II en het andere schip, Viatrix, van gisteren, passeerden ons al vrij snel op volle snelheid. Onze advisor van vandaag, Franzesco, was erg relaxt, wij konden gewoon op ons gemak 5 knopen blijven lopen.
.
Doordat wij op ons gemak konden varen, kwamen later dan de andere twee boten bij de Pedro Miguel sluis. Geen probleem volgens onze advisor, wij gingen gewoon langs een sleepboot. Spannend, dat was weer anders dan gisteren. We moesten wachten op de sleepboot en zijn voor de sluis afgemeerd. Gewoon net zoals altijd langs de kant. Relaxt! Dat was mooi even rustig tijd om lekker te lunchen met z'n allen.
.
Al vrij snel zagen we de Columba komen, een gigantisch schip met een enorm waaiersteven. De sleepboten leggen hem in het midden voor de sluis, dan komen de roeiers om de lijnen aan de vier locomotieven te bevestigen en dan wordt het schip verder met de locomotieven de sluis in getrokken. Omdat we naar beneden gingen, lagen we voor het grote schip. De sleepboot maakte vast aan de muur en wij er tegenaan. De twee mannen, Raphael en Ramaldan, op de sleepboot vonden het prachtig en Raphael vond het maar moeilijk te geloven dat wij, met dit kleine bootje, zo ver gingen varen. Maar ik was daardoor wel een goede 'marinera'.
.
In de andere sluis, naast ons, lag een grote cruiseschip, de Crystal Serenity. We hadden een waar publiek van al die mensen. Wij maken foto's van hun, zij van ons. Dat doen trouwens de containerschepen ook! En zelfs de jongens die onze lijnen vastmaken. Wie is nu de trekpleister hier?
.
Na de Pedro Miguel Locks heb je een klein meer en dan de Miraflores Locks. Nu werd het weer anders, 'mid chamber'. Dus wij in ons eentje als een spin in het web, aan onze vier lijnen in de sluis voor de grote Colomba. Heel gaaf, dat we alle drie de verschillende opties voor jachten hebben gedaan in onze crossing. Dat is toch wel erg uniek! In de Miraflores lag de Crystal Serenity ook weer aan de andere kant en toen we verder naar voren voeren zagen we het bezoekerscentrum van de Locks. Tjeetje! Daar stonden wel een paar honderd man te kijken! Grappig!
.
'Mid chamber', we moesten dus alle vier aan de bak. Becky en Raoul achter, Bob en ik voor. De jongens op de sluizen gooien de 'monkey fist' naar je, wat echt een hard balletje is. Ik riep voor de gein naar de jongen die 'mijn' touw gooide of hij wilde uitkijken voor mijn hoofd. Hij gooide prompt mis, onder luid gejoel van de andere drie 'gooiers' natuurlijk. Later zei hij dat dat kwam omdat hij voorzichtig naar mij wilde gooien, jaja. Je pakt hun lijn, knoopt onze lijn eraan en dan lopen de jongens mee met de lijn in de hand, terwijl wij de sluis invaren. Eenmaal bijna op ons 'plekje' gaan de jongens hun dunne lijn inhalen en rollen wij onze lijnen uit. Zij leggen onze lijnen om de bolders op de kant. Jij houd je lijn in de gaten en zo zak je dan de sluis in. Gaan de deuren open, laten de jongens de dunne lijn weer zaken, wij halen onze lijnen in. Zij lopen dan mee naar de andere sluis, soms heuvel op of af, en in de volgende sluis begint het weer opnieuw.
.
Net na de sluis zagen we nog een zonnende krokodil op de over liggen. De kanaalstreek is een bijzonder flora en fauna gebied.
Heel raar dat je dan ineens door het kanaal bent. Heb je het daar nou maanden over gehad? Het was wel een gave, bijzondere ervaring om door het wereldberoemde Panamakanaal te gaan met je eigen boot, oftwel je eigen huis. En dan ook nog tijdens volle maan! Luna llena!
.
We hebben Raoul, Bob en Becky afgezet bij de Balbao jachtclub, waar we ook een oude bekende zagen liggen, de Tin Hau. Wij zijn verder gevaren naar Playita, waar we, om 16.00 uur, het anker lieten vallen. We hebben een lekker biertje gedronken en even alle indrukken verwerkt. Het was gewoon stil aan boord, na bijna 1,5 dag met 6 man. Morgen de dinghy weer opblazen en dan gaan we Panama City eens ontdekken.
-----
At 9-1-2012 21:41 (utc) our position was 08°54.63'N 079°31.51'W
We varen nu over het Lago Gatun. Een schitterend gebied! Zo jammer dat het geen cruisingarea is, maar omdat ze dit gebied, onder water hebben laten lopen is de bodem bezaaid met bomen enz. Ankeren is hier dus geen goed idee.
.
Gisteren avond zijn we de Gatun Locks doorgegaan. De advisor kwam om 18.15 aan boord en rond acht uur gingen we de sluizen in. Wouw, dat was toch wel bijzonder. Maar om eerlijk te zijn, hadden we de sluizen vele malen groter voorgesteld. Ik moet eens uitzoeken hoe groot de Volkerak sluizen zijn, maar daar moest ik heel de tijd aan denken. Het is natuurlijk wel anders, met de jongens die je lijnen toegooien, de locomotiefjes voor de grote schepen en het grote containerschip voor je. We gingen met drie zeilboten, een grote catamaran in het midden (Windsong II), een grote monohull aan de ene kant (Viatrix) en wij aan de andere kant.
.
Onze advisor van gisteren was echt een schatje. Hij heeft in dezelfde stad gewoond als Becky, dus dat was al een klik. Wij gingen vrij snel naar de sluizen, toen hij aan boord was en waren daarom in het smallere stuk voor de sluis samen met twee andere grote schepen en hun sleepboten. Daar werd onze advisor wel een beetje nerveus van, maar onze kapitein (Etienne) natuurlijk niet. Er was ook ruimte zat en ze voeren erg langzaam.
.
Net voor de sluis bind je aan elkaar vast en dan ga je gezamenlijk de sluis in. Net voor de sluis gooien ze je een dunne lijn met een zwaarder bolletje ('monkey fist' = apenvuist) naar je toe. "Watch your head!" Hier knoop je dan de lange lijn aan en zij trekken die weer naar boven. Zij leggen de lus om de bolder en dan trek jij hem aan. En dat gaat op een rustig tempo.
.
Wij zaten alleen vast aan de sluis met een lange lijn aan de achterkant en de catamaran had een voorlijn naar de kant (omdat wij een stukje kleiner waren). Maar dit was eigenlijk super relaxed. Onze profesionele linehandler Raol deed die lijn in z'n eentje. Het is toch wel fijn om een profesionele linehandler aan boord te hebben. Hierdoor kon ik lekker samen met Becky voorop zitten en foto's maken. Geweldig!!!
.
Op het moment dat het water de sluizen in wordt gepompt is het net een jacuzzi. Ongelooflijk wat een turbulentie in de sluis! Je ziet dan dat de profesionele linehandlers precies weten wanneer ze moeten aantrekken. Alle drie de boten hebben een advisor aan boord, maar op het moment dat je aan elkaar zit heeft degene van de midden boot de leiding.
.
We gaan vandaag om 10.45 uur onze tijd, dus 16.45 uur NL'se tijd door de Pedro Miguel Locks. Ik verwacht dat we een uurtje later de Miraflores Locks in gaan. Kijken dus!!!!
.
Foto's komen morgen.
-----
At 9-1-2012 2:59 (utc) our position was 09°15.61'N 079°54.93'W
Morgen gaan we het kanaal door. Om 18.00 uur komt de advisor aan boord in de Flats. Spannend! We hebben vanmiddag gesproken met de Viatrix en we gaan in ieder geval met hun het kanaal door. We kennen deze boot al van Curacao en Cartagena. Hij riep ons op via de marifoon of wij de autobanden voor hem mee wilden nemen naar de Flats en dan nam hij Bob en Becky mee naar de Flats vanaf de marina. Op de Flats zouden wij dan ruilen. Goede deal! Ons dek ligt nu dan ook bezaaid met banden, we liggen er helemaal schuin van.
Morgen komt om 12 uur onze ‘professionele’ linehandler aan boord. Daarna varen we op ons gemak naar de Flats. De Viatrix heeft dan nog tijd om lijnen aan zijn banden te knopen en we kunnen even met Bob en Becky bijkletsen voordat de advisor aan boord komt.
Om 18.00 uur de advisor aan boord. Dan varen we waarschijnlijk rond 19.00 uur (onze tijd dus) de Gatun Locks in. In Nederland is het op dat moment dan 01.00 uur ’s nachts. Omdat ik verwacht dat jullie in grote getallen op blijven om ons door de sluis te zien gaan, wil ik vragen of iemand, als je denkt ons te zien, een foto/screenprint wilt maken van het beeld op de webcam, en dit dan naar ons te mailen. Dat zou ik namelijk ontzettend leuk vinden!
Voor de niet-nachtbrakers, we gaan maandagmiddag (onze tijd) door de Miraflores Locks. Dat is dan voor jullie eind van de middag/’s avonds. De globale tijd geef ik (over)morgen weer door. Dus dan is er nog een ‘herkansing’.
PS Als je ons op de webcam ziet, moet je onder het plaatje de optie 'View Non-Flash Version' kiezen. Dan kun je op het plaatje gaan staan, met je rechtermuisknop klikken en het plaatje saven door 'afbeelding opslaan als..' te kiezen.
Nu het nog een paar dagen duurt eer we het kanaal door gaan hebben we wat meer rust. Ik kon vandaag mooi nog een wasje doen en we hebben de banden en lijnen al aan boord. We hebben ook internet aan boord, waardoor we de foto’s van Colombia in het foto album konden zetten.
Verder weinig nieuws. Het blijft alleen erg fascinerend hier, met de komende cruiseschepen, de enorme containerschepen die door de Damen sleepboten op hun plaats worden gelegd en de bootjes van de havendiensten. We liggen voor anker vlak naast van die bootjes en vanmiddag knapte er een lijn van een van die bootjes, daarnaast was een andere boot een aantal stootbanden kwijtgeraakt met wegvaren hier en is er een drijvend dokje met kraan, die maar heen en weer blijven zeulen met dezelfde betonblokken. Genoeg te zien dus!
Voor degene die nog niet via Google alles al gelezen hebben over het Panamakanaal, en dit toch wel interessant vinden, hieronder wat feitjes opgesomd, die aangeven dat dit een enorm bouwproject was in de tijd dat ze dit gingen bouwen, maar zelfs nu nog wel. (Ik pretendeer niet volledig te zijn, er is nog veel meer interessante informatie beschikbaar en ik heb qua getallen ook niet alle bronnen gecheckt op waarheid.)
- Operationeel sinds 1914
- In 1524 heeft Koning Carlos V van Spanje een eerste onderzoek laten doen naar een mogelijkheid van een kanaal
- Pas in 1849 is het toen verder in beeld gekomen. Toentertijd heerste de ‘goldrush’. Hiervoor gingen de goudzoekers van Oost Amerika naar West Amerika via Panama, omdat de Amerikaanse staten in het midden erg vijandig waren.
- In 1878 kregen de Fransen van Colombia (waar Panama toen onder viel) een contract (met een looptijd van 99 jaar) om het kanaal te gaan bouwen.
- In 1889 ging de Franse organisatie failliet. De kosten werden vele malen hoger dan begroot en er vielen enorm veel doden onder de werkers (20.000) door het zware werk, maar ook door allerlei tropische ziekten zoals malaria en gele koorts.
- De USA zag er wel brood in en kocht het over van de Fransen in 1903.
- Saillant detail: doordat Colombia meer geld van USA wilde gaan ontvangen voor de bouw, zette Amerika Panama op om zich onafhankelijk van Colombia te vechten (en hielp ze daarbij). Dit lukte in hetzelfde jaar, maar pas in 1921 kreeg Panama de onafhankelijkheid status van Colombia nadat Amerika US$ 25 miljoen aan ‘compensatie’ had betaald.
- Het kanaal is in 1999 overgedragen aan Panama.
- In 2006 is begonnen met een grote uitbreiding van het kanaal. Kosten US$ 25 biljoen. Moet in 2014 klaar zijn. De nieuwe sluizen worden 427 mtr lang, 55 mtr breed en 18,3 mtr diep.
- De lengte van het kanaal van Atlantische kant tot de Pacific kant is ruim 81 km
- Route van ons (en andere schepen naar het zuiden): Gatun locks -> Lago Gatun -> Pedro Miguel locks -> Lago Miraflores -> Miraflores locks
- Meer dan 14.000 schepen per jaar gaan door het kanaal, gemiddeld 38 schepen per dag.
- Zij worden door locomotieven, aan weerszijden, de sluis ingetrokken. (Wij niet hoor!)
- Wereldwijd worden schepen gebouwd volgens de maximale maten van de sluizen, de zogenoemde Panamax schepen.
- De schepen betalen naar hun gewicht. Gemiddeld is dat zo’n US$ 30.000. Het meeste, US$ 200.000 is betaald door een Frans cruiseschip. Het minste, US$ 0,36 door een zwemmer in 1928
- Per schutting komt er 52 miljoen gallon (is ongeveer 200.000.000 liter) water de oceaan in.
- Maximale afmetingen van een schip nu: 294,13 meter lang, 32,31 meter breed en 12,04 meter diep.
- Gatun Locks:
o Bestaan uit 3 sluizen van elk 2 sets
o Er is 1.280.000 m3 beton
o Grootte: 33,53 mtr breed, 304,8 mtr lang
o Totaal zijn de Gatun Locks 2 km lang
o Je stijgt zo’n 26 meter naar Lago Gatun
- Lago Gatun
o ‘Man-made’ door de Gatun Dam om het meer af te sluiten.
o Oppervlakte: 423 km2
o De dam is in totaal 24 km lang
o En 32 meter hoog.
- Gaillard Cut of Culebra Cut (=slang)
o 14 km doorgang door de berg met haarspeldbochten
o Origineel 92 meter breed. Nu 192 meter breed en 222 meter in de bochten zodat twee Panama schepen elkaar kunnen passeren.
- Pedro Miguel Locks
o Bestaat uit 1 set sluizen
o Hier gaan we zakken, 9,3 mtr naar beneden
- Miraflores Locks
o Bestaan uit 2 sluizen van 2 sets
o Totaal zijn ze 1,6 km lang
o Hier gaan we verder zakken naar het zeeniveau aan de Pacific kant. Hoeveel is afhankelijk van hoog of laag water.
is bekend: zondag 8 januari. Over een paar dagen dus. Dat is wel fijn, geeft ons wat rust en ruimte. Ook kunnen we misschien nog even toeristje gaan spelen.
-----
At 5-1-2012 23:43 (utc) our position was 09°20.66'N 079°54.83'W
De volgende fase hebben wij ook goed doorlopen. Vanochtend om 7.30 uur konden we bellen of we in de Flats-area werden verwacht om gemeten te worden. Toen ik belde vroeg ze of we er al lagen? Ooh?! Nou, snel ankerop en naar de F-area. We lagen er samen met een Zwitserse boot, Skimmer en de Duitsers, Victoria, waar we ook oud&nieuw mee hebben gevierd.
Er kwam een redelijk grote havenboot naar de Skimmer en zette daar de Admeasurer van boot. Een dik uur later schreeuwde de Skimmer of wij hem kwamen halen met de dinghy. He?! Dus Etienne op pad om Dr. Benjamin, de admeasurer, te gaan halen. Het was een hele vriendelijke man, die volgens mij nog niet lang in het vak zat. Alhoewel dat hier moeilijk te zeggen is, want overal waar je komt kijkt men naar de formulieren alsof ze ze voor het eerst zien, terwijl het hun werk is! Hij heeft de boot gemeten, incl. zwemplateau en ankerbeslag. We zijn nog nooit zo lang geweest, meer dan 36 ft! Maar omdat de range pas bij 50 ft ligt, maakt dat weinig uit. Heel veel papieren werden ingevuld en hij verklaarde dat wij het kanaal door kunnen. Mits we een goede wc hebben. Hoezo? Hij had een ‘gele brief’ gekregen omdat hij bij een andere boot de wc niet had gecheckt en de advisor vond de wc niet deugdelijk omdat er geen wc-bril op zat. Aan deze voorwaarde konden wij gelukkig dan ook goed voldoen.
Hij was wat warrig en chaotisch, de admeasurer, dat kwam omdat hij niet zo goed tegen het schommelen van onze boot kon, was zijn verklaring. Hij zuchtte verschillende keren dat het toch wel erg rollerig was. Ooh, ik zag ons alweer met een kotsende admeasurer aan boord zitten. Haha. Maar nee, na een dik uur was hij klaar met alle papieren en nog een paar documenten op zijn laptop. Etienne heeft hem daarna maar snel bij de Victoria aan boord gezet, in de hoop dat hij z’n ontbijt daar ook binnen kan houden.
Weer terug naar Club Nautico en met Tito op naar de Citi-bank. Hoe snel kom je van 1500 dollar af? Nou, snel hoor. Je levert het gewoon bij de bank af. Als alles goed gaat met de kanaaldoorvaart krijgen we daarvan wel de borg, 891 dollar, teruggestort. Dus dat scheelt.
We hebben ook weer een volle gasfles, voor 10 dollar, dat was wel weer goedkoop. Nu is het wachten. Vanavond na 18.00 uur kunnen we bellen naar de Marine Traffic Scheduler. Dan weten we wanneer en hoe laat we door het kanaal kunnen. Ben benieuwd!!
Voor de nieuwsgierigen onder jullie… we zijn live te volgen als we het kanaal door gaan via de webcams in de sluizen. Via deze link: http://www.pancanal.com/eng/photo/camera-java.html?cam=Gatun Wij gaan eerst door de Gatun Locks (Colon kant) en dan de dag erna door de Miraflores Locks (Panama City kant).
Het zenuwcentrum van de kanaalautoriteiten in Colon.
Vandaag druk aan het opruimen, ruimte kweken en boodschappen doen. Voor de kanaaldoorvaart moet je vier linehandlers aan boord hebben, 4 lange lijnen en heel veel stootwillen. En daarnaast komt er een zogenoemde advisor aan boord, soort van pilot.
.
Voor de niet varende, een pilot is iemand die de kapitein adviseert bij het in- en uitvaren van bijvoorbeeld een haven en het aan- of afmeren. Hij geeft instructies aan de kapitein, maar de kapitein blijft ten alle tijden verantwoordelijk. Een pilot gaat hier alleen aan boord bij de hele grote schepen, wij krijgen een 'advisor'. Doet hetzelfde, maar is een stuk goedkoper.
.
Jachten kunnen op drie verschillende manier door het kanaal: 1) langs een sleepboot, 2) alleen of met een of twee andere jachten aan elkaar, in het midden van de sluis of 3) langs de sluismuur. De laatste mogelijkheid gebeurd eigenlijk nooit voor jachten omdat die het meeste schade kan opleveren. Langs een sleepboot is soms ook niet aan te raden, deze zeeslepers (allemaal van Damen hier!!!) zijn erg groot en hun grote dikke stootrand met grote autobanden zit waarschijnlijk ter hoogte van onze reling of misschien zelfs hoger. Hierdoor kan hij deze dus ook makkelijk beschadigen. Optie 2 is dan ook de meest voorkomende.
.
Maar alle schepen, groot of klein, worden aardig op dezelfde manier behandeld en moeten dus uitgerust zijn voor optie 2. Daarom moeten wij ook 4 enorme lijnen aan boord hebben. Deze lijnen zijn ervoor om je als een spin in de sluis te houden. En deze lijnen moeten voldoen aan bepaalde eisen: 40 meter lang en zeker 2,5 cm in diameter. Wij hebben wel een paar lange lijnen, maar we hebben toch maar deze vier lijnen gehuurd. Dat kan gewoon.
.
Wat we ook extra hebben gehuurd zijn stootwillen. Of nou ja eigenlijk, autobanden. Je moet er genoeg aan elke kant kunnen hangen. Het begrip 'genoeg' is natuurlijk mening afhankelijk, maar wij hebben 5 eigen stootwillen en 5 autobanden gehuurd. Dit moet genoeg zijn.
.
Die stootwillen kunnen we van te voren ophangen, maar met Etienne als kapitein naast de advisor, vinden de autoriteiten dat ik in mijn eentje niet al die vier de lijnen kan bedienen. Ze moesten eens weten! Dus moet je vier zogenoemde linehandlers aan boord nemen. Voor ons houdt dat in, naast mij, nog 3 man/vrouw extra! Bob en Becky van de Stardust zijn er twee en we hebben nu nog wat opties voor nummer 3. Dat komt dus helemaal goed. Je kunt ook professionele linehandlers inhuren voor een bepaald bedrag, maar het 'professionele' is erg wisselend, dus als we het gewoon met 3 andere cruisers kunnen doen, vinden wij het best.
.
Afhankelijk van de tijd dat we door de eerste sluizen kunnen duurt de transit een hele dag of een gedeelte van een dag en dan de volgend dag het andere stuk. We hebben dan dus de hele tijd de drie linehandlers extra aan boord en de advisor. De advisor slaapt in z'n eigen bed 's nachts, maar de drie linehandlers kunnen echt niet heen en weer naar hun eigen kooi. Voelen jullie hem al aan? Drie personen extra slapen aan boord en dus ook diner en ontbijt, en daarnaast lunch met vier man extra. Vandaar dat ik dus extra ruimte aan het maken was vandaag en veel boodschappen heb ingeslagen.
.
Nu zo snel naar bed, want morgen moeten we alweer vroeg bellen om gemeten te worden. Wordt vervolgd
-----
At 4-1-2012 23:31 (utc) our position was 09°21.83'N 079°53.61'W
Het eerste gedeelte om het kanaal door te gaan hebben we vandaag doorlopen. We zijn met Tito (onze agent) op pad gegaan. Met z'n allen (met nog een ander Zwitsers stel) in een taxi eerst downtown Colon in, om kopieen te maken van de bootpapieren en je paspoorten. Ik weet alleen nog niet waar we die voor nodig gaan hebben, maar een kopietje meer of minder (10 stuks voor 1 dollar) is nooit weg.
.
Daarna verder Colon doorgecrosst naar de Kanaal autoriteiten. Colon is een stad met uitersten, grote luxe villa's achter hoge muren en daarnaast veel vervallen gebouwen. Vervallen gebouwen, die leeg staan, half ingestort zijn of waar soms zelfs nog mensen wonen. Ga je de hoek om, kom je in een winkelstraat, met reclameschilderingen op de muren in de kleuren van de regenboog. Heel bijzonder.
.
De Kanaal autoriteiten zitten in een groot druk afgeschermd stuk. Strenge bewaking bij de poort en dan rij je langs de bouwplaats en containerterminal naar een grote toren, waar de kantoren zich bevinden. Je gaat naar binnen en via een trap kom je in een schitterende kantooromgeving. Het voelt een beetje alsof je op 'audientie' gaat. Je vult wat papieren in en degene achter de balie (Laura) maakt een apart briefje voor je met telefoonnummer van haar en haar collega (Yoribeth). Wij moeten haar donderdagochtend vroeg (7.30 uur) bellen of we die dag gemeten worden. Als dat zo is, dan moeten we naar de zogenoemde Flats-area. Daar gaan we voor anker ("Kijk, daar liggen drie gele boeien. Bij de tweede moet je dan voor anker en je melden op VHF 12 zodat ze weten waar je ligt.") en dan komt de 'admeasurer' aan boord om onze boot te meten en te kijken of hij ons geschikt vind om het kanaal door te gaan. Als hij dat vind, dan moeten wij 's middags naar de bank om te betalen en kunnen we 's avonds bellen wanneer we het kanaal door mogen. Maar dat is donderdag pas.
.
Na de Kanaal autoriteiten zijn we naar een ander kantoortje gegaan om ons cruisingpermit voor Panama te halen. Deze autoriteiten zitten in mooie oude gebouwen, maar het interieur... De ramen waren wel schitterend (serieus!) beschilderd voor de kerst. Verder was het tapijt er al even geleden uitgehaald en liep je nu op de plaklaag die nog op de tegels was achtergebleven. De bureautjes waren zo strategisch opgesteld dat ze net niet onder de uit elkaar vallende plafondplaten zaten. Maar de muren zaten nog goed in de verf. En computers? Die stonden er wel, maar niet aan. Het was alsof je even terug in de tijd ging. Je moet 193 dollar betalen voor het permit en dus was er een vrouw aanwezig die 'de bank was'. Ze was alleen maar stapels geld aan het tellen. Dan kwam de vrouw van het andere bureautje (uit dezelfde ruimte) weer naar haar toe met een papiertje. Dan werd er weer geld geteld. Eerst door de ene vrouw, daarna door de andere en liep zij met papiertje en geld weer terug naar haar bureau. Lean Six Sigma en Waste (manieren die je helpen om efficienter te werken), daar hebben ze hier nog niet van gehoord! Het is hier nog echt ouderwets 'kantoortje spelen'. Heerlijk om te zien en gelukkig zijn we aan het wachten op iets, inmiddels wel gewend.
.
Hierna waren we klaar voor vandaag, Panamakanaal doorvaart fase 1 zit erop.
-----
At 3-1-2012 23:31 (utc) our position was 09°21.83'N 079°53.61'W
Wij willen iedereen een waanzinnig 2012 toewensen, met alle goeds wat daarbij hoort!! Zorg dat je elke dag geniet. Je leven duurt even lang, of je er nu wat van maakt of niet!
Wij hadden een prima jaarwisseling bij Captain's Jack. Samen met de Laelia, Stardust, Happy Bird en Victoria. Lekker gegeten en later heerlijke gitaarmuziek van Captain Jack en een aantal Ieren. En dit jaar was er dan ook weer vuurwerk!!! Het echte oud&nieuw-gevoel.
.
Vrijdag hadden we nog even ingeklaard in Portobelo. Hele vriendelijke officials en zonder kosten! We moeten alleen onze cruisingpermit in Colon halen. We hebben ook de forten rondom Portobelo bekeken, meer ruïne dan wat anders, maar wel erg leuk. Er staan verschillende huizen in het dorp die heel erg vervallen zijn. Ze breken ze niet af, nee, strippen ze kaal en laten ze gewoon staan. Doet erg luguber aan.
.
Op nieuwjaarsdag waren we bij Laelia uitgenodigd, samen met de Stardust om curry te komen eten. Wat een feestmaal! Curry van de Laelia met 'cornbread and honeybutter' van de Stardust. Heerlijk! En als toppunt een lekker toetje. Wat een verwennerij en een gezelligheid weer.
.
Vandaag zijn we uit Portobelo vertrokken. Na een heerlijk zeiltochtje liggen we nu in Colon, bij het vroegere Club Nautico. De overslaghaven van Colon is een van de grootste van de wereld. Nou, dat blijkt wel. Al een aantal mijlen voor de 'breakwater', de haveningang, lagen er al tientallen grote schepen voor anker. Hierbinnen is het ook een gekrioel van schepen. Wij liggen in een hoekje, naast de cruiseterminal en tegenover de containerterminal. We ankerden bijna onder de boeg van de Zuiderdam, het schip van de Holland America Lijn. Een beetje NL hier in Panama. De wind staat nu erg stevig door en daardoor liggen we hier wel wat te schudden. Maar het is te doen. Het was erger toen net de twee grote cruiseschepen weg gingen. Om van de kant los te komen was er eentje erg met z'n schroef aan het draaien, waardoor er een hele stroomkolk in dit kleine 'baaitje' kwam te lopen. We lagen bijna achterstevoren over ons anker heen en alle schepen hier gingen gevaarlijk dicht naar elkaar toe. De ene had nog wel last van de stroom, de ander nog steeds meer van de wind enzo. Dat was wel even spannend.
.
Morgen gaan we de autoriteiten bezoeken. Vandaag was hier nog een feestdag. Dat hebben ze beter geregeld in al die landen hier. Valt de feestdag op een zondag, wordt de vrije dag niet door je neus geboord, nee, die krijg je de maandag erna. En dat was dus vandaag. We spraken een Canadese boot, die ligt hier al een week en heeft verschillende boten zien komen en een paar dagen later het kanaal door zien gaan. Volgens hen moet het dus allemaal vrij snel kunnen gaan gebeuren. We zijn benieuwd!
.
Op loopafstand ligt de cruiseterminal met bijbehorende winkels en een supermarkt. Dat is wel fijn. Geadviseerd wordt hier 's nachts niet te lopen, maar overdag gaat het prima. Het is wel een vreemd stuk, want er zijn waanzinnige villa's hier op de kant, maar allemaal achter hoge muren, met prikkeldraad en stroom. Wij zijn alleen nog maar waanzinnige vriendelijke mensen tegen gekomen, en hopelijk houden we dat zo. Het is ook zo grappig waar ze hier (maar ook op veel andere plekken) Nederland van kennen. Van het voetbal natuurlijk. We liggen bijna tegen de bootjes van de havendienst, dus hadden een praatje met die mannen. Toen ze hoorden dat we uit NL kwamen, riep er een meteen 'Cruijf'!! Haha. Het is in ieder geval beter als dan dat ze meteen beginnen over Amsterdam en jointjes en de Wallen...
-----
At 2-1-2012 18:31 (utc) our position was 09°21.83'N 079°53.61'W
We zijn van dat geschommel en gebons inmiddels veranderd in een lekkere smeuiige appelcompote. Maar het gaat prima hoor. Als we dan net als afgelopen nacht weer een stralend heldere hemel hebben, met biljoenen sterren, een venus die staat te schitteren en de maan die heel gracieus op komt, dan is het weer genieten en voel je je even niet zo'n beurse appel.
